"Getrouwd ... tot de dood ons scheidt"
Maar eens de dood ons scheidt, voel ik me juist meer dan ooit verbonden,
meer dan ooit aan elkaar getrouwd, meer dan ooit onafscheidelijk.
Merkwaardig misschien, en toch is dat zo.
Ik draag nog je trouwring,
de ring die je ooit over mijn vinger schoof.
Jouw trouwring.
Ik draag de twee nu.
Ik zeg nog steeds "van ons".
Het "van mij" komt niet gauw over mijn lippen.
Het blijft immers ons huis, onze kinderen, onze kleinkinderen,
onze vrienden, onze buren, onze tuin, onze auto ...
Maar anderzijds ook jouw fiets, jouw kanaries ...
Neen, de dood scheidt niet, maar verbindt.
donderdag 6 september 2012
donderdag 30 augustus 2012
met onze auto
Ik las in een boekje dat ik te leen heb gekregen (een dagboek van een rouwproces) :
"Spattend in de zon
vonkend bruin lak.
En overal chroom -
Bezit ? Eigendom ?
Weelde ? Statussymbool ?
Verlakkerij,
altijd voor mij,
ongedeeld.
Nooit meer naast
altijd achter het stuur.
O nee, geloof me,
het went niet
op den duur ...
Zo reageer ik op onze auto.
Ik zou nu 'mijn' auto moeten zeggen. Maar dat komt niet over mijn lippen.
Ik word al misselijk als ik hem zie staan; ja, letterlijk misselijk.
En niet anders dan met de grootste tegenzin, alleen als het echt moet, rijd ik ermee weg."
Ja, heel herkenbaar.
Precies zo heb ik me ook gevoeld.
Het heeft maanden geduurd eer ik voor de eerste keer weer in onze auto ben gestapt.
Alleen al hem te zien staan, sneed al door mijn keel.
"Nooit meer naast, maar altijd achter het stuur ...
in 'onze' auto die altijd voornamelijk de jouwe was geweest."
Aanvankelijk was ik inderdaad zo nerveus, dat ik me letterlijk niet goed voelde onderweg,
en even langs de kant moest gaan staan tot het wat over was.
Gewoon voor een ritje van nog geen 5 km ...
Maar beetje bij beetje heb ik de weerstand overwonnen.
Doch enkel maar voor korte ritjes in de buurt.
Vandaag heb ik voor mezelf een grens verlegd :
voor het eerst sinds toen zelf op de autosnelweg gereden ...
voor het eerst een langere afstand heen en terug ...
voor onze kleindochter, met onze kleindochter.
En het ging goed. Zonder problemen.
Een opluchting.
Een overwinning rijker.
Een auto is maar een materieel ding.
Ik kon me vroeger niet voorstellen dat een 'ding' zoveel impact kon hebben.
Maar als dat 'ding' niets dan herinneringen oproept, en zoveel 'nooit meer'-s, en dat dat iets was dat volledig jouw ding was en bij jou hoorde, en dat ik van 'dat ding' zelf niet zoveel afwist, dan is dat toch wel anders.
Het geeft me een beetje moed, te zien en te ervaren dat het voorbije jaar misschien toch wel het verschrikkelijkste is geweest, en dat het nu stilaan stapje voor stapje misschien wel wat beter wordt ... en ik wat rustiger in bepaalde zaken ...
Misschien wel zoals de processie van Echternach, met twee stapjes vooruit en een stapje achteruit, dat wel.
Maar laten we blij zijn met elk stapje vooruit ...
... hoewel ik je steeds zal blijven missen
in zoveel kleine en grote dingen,
in zoveel alledaagse en bijzondere momenten,
in zoveel,
in alles ...
x
"Spattend in de zon
vonkend bruin lak.
En overal chroom -
Bezit ? Eigendom ?
Weelde ? Statussymbool ?
Verlakkerij,
altijd voor mij,
ongedeeld.
Nooit meer naast
altijd achter het stuur.
O nee, geloof me,
het went niet
op den duur ...
Zo reageer ik op onze auto.
Ik zou nu 'mijn' auto moeten zeggen. Maar dat komt niet over mijn lippen.
Ik word al misselijk als ik hem zie staan; ja, letterlijk misselijk.
En niet anders dan met de grootste tegenzin, alleen als het echt moet, rijd ik ermee weg."
(foto : ons laatste ritje langs de IJzer, op 26 mei 2011 ... jij achter het stuur)
Ja, heel herkenbaar.
Precies zo heb ik me ook gevoeld.
Het heeft maanden geduurd eer ik voor de eerste keer weer in onze auto ben gestapt.
Alleen al hem te zien staan, sneed al door mijn keel.
"Nooit meer naast, maar altijd achter het stuur ...
in 'onze' auto die altijd voornamelijk de jouwe was geweest."
Aanvankelijk was ik inderdaad zo nerveus, dat ik me letterlijk niet goed voelde onderweg,
en even langs de kant moest gaan staan tot het wat over was.
Gewoon voor een ritje van nog geen 5 km ...
Maar beetje bij beetje heb ik de weerstand overwonnen.
Doch enkel maar voor korte ritjes in de buurt.
Vandaag heb ik voor mezelf een grens verlegd :
voor het eerst sinds toen zelf op de autosnelweg gereden ...
voor het eerst een langere afstand heen en terug ...
voor onze kleindochter, met onze kleindochter.
En het ging goed. Zonder problemen.
Een opluchting.
Een overwinning rijker.
Een auto is maar een materieel ding.
Ik kon me vroeger niet voorstellen dat een 'ding' zoveel impact kon hebben.
Maar als dat 'ding' niets dan herinneringen oproept, en zoveel 'nooit meer'-s, en dat dat iets was dat volledig jouw ding was en bij jou hoorde, en dat ik van 'dat ding' zelf niet zoveel afwist, dan is dat toch wel anders.
Het geeft me een beetje moed, te zien en te ervaren dat het voorbije jaar misschien toch wel het verschrikkelijkste is geweest, en dat het nu stilaan stapje voor stapje misschien wel wat beter wordt ... en ik wat rustiger in bepaalde zaken ...
Misschien wel zoals de processie van Echternach, met twee stapjes vooruit en een stapje achteruit, dat wel.
Maar laten we blij zijn met elk stapje vooruit ...
... hoewel ik je steeds zal blijven missen
in zoveel kleine en grote dingen,
in zoveel alledaagse en bijzondere momenten,
in zoveel,
in alles ...
x
zondag 19 augustus 2012
een jaar en twee maanden
Een jaar en twee maanden ...
zo lang reeds ben je weg ...
fysiek weg ...
Ik kan het nog steeds moeilijk vatten.
Dat jij er niet meer bent, doet raar, doet vies.
Nog zo onwezenlijk soms.
Het leven is eindig, dat wisten we wel,
maar zo lang wij niet ernstig ziek werden,
leek het einde ons nog veraf, en hadden we nog alle tijd vóór ons.
Maar plots, in één verkeerde seconde, was het gedaan ...
hakbijl /
geen tweede kans ...
ineens fataal.
Het waren zware maanden die daarop volgden.
Langzaam en moeizaam probeerde ik wat overeind te krabbelen
en mijn evenwicht te hervinden.
Heel wankel en broos nog.
Het neerschrijven en kanaliseren van mijn gedachten en gevoelens,
voor mezelf
en als herinnering-vonkjes in mijn blog,
heeft me een beetje geholpen.
Ook de belangstelling en de bekommernis van mensen,
de schouderklopjes en de gesprekjes,
alle tekentjes van meeleven en begrip van familie en vrienden,
en de genegenheid van onze kinderen en kleinkinderen, waren én zijn een hele steun.
Ik heb besloten om niet meer zo vaak in deze blog te schrijven.
Misschien niet meer. Misschien nog af en toe.
Zoveel immers is al gezegd.
Ik val dan alleen maar in herhaling.
En dat zou voor de mensen beginnen gaan vervelen misschien.
Ik dank allen die mijn schrijfsels op deze herinnering-vonkjes-blog wat hebben gevolgd.
Jullie waren (en zijn) voor mij, onbewust, een steun en bemoediging.
zo lang reeds ben je weg ...
fysiek weg ...
Ik kan het nog steeds moeilijk vatten.
Dat jij er niet meer bent, doet raar, doet vies.
Nog zo onwezenlijk soms.
Het leven is eindig, dat wisten we wel,
maar zo lang wij niet ernstig ziek werden,
leek het einde ons nog veraf, en hadden we nog alle tijd vóór ons.
Maar plots, in één verkeerde seconde, was het gedaan ...
hakbijl /
geen tweede kans ...
ineens fataal.
Het waren zware maanden die daarop volgden.
Langzaam en moeizaam probeerde ik wat overeind te krabbelen
en mijn evenwicht te hervinden.
Heel wankel en broos nog.
Het neerschrijven en kanaliseren van mijn gedachten en gevoelens,
voor mezelf
en als herinnering-vonkjes in mijn blog,
heeft me een beetje geholpen.
Ook de belangstelling en de bekommernis van mensen,
de schouderklopjes en de gesprekjes,
alle tekentjes van meeleven en begrip van familie en vrienden,
en de genegenheid van onze kinderen en kleinkinderen, waren én zijn een hele steun.
Ik heb besloten om niet meer zo vaak in deze blog te schrijven.
Misschien niet meer. Misschien nog af en toe.
Zoveel immers is al gezegd.
Ik val dan alleen maar in herhaling.
En dat zou voor de mensen beginnen gaan vervelen misschien.
Ik dank allen die mijn schrijfsels op deze herinnering-vonkjes-blog wat hebben gevolgd.
Jullie waren (en zijn) voor mij, onbewust, een steun en bemoediging.
X
woensdag 8 augustus 2012
vonkje nostalgie
Gisteren de hele dag fantastisch genoten van ons kleinzoontje ... wat een schatje !
Heerlijk kereltje ! Zalig !
Gisterenavond nadien de TV opgezet voor het 19u-journaal
en hem nog even laten opstaan voor "1000 zonnen" ...
Beelden "zonder woorden" focusten op een jachthaven ...
ik herkende het onmiddellijk,
en ja hoor even later kwam het staketsel in beeld ...
ik had gelijk : Nieuwpoort !
Nostalgie en weemoed kwamen weer boven.
De laatste keer dat jij de zee zag, dat we samen aan zee waren, was in Nieuwpoort.
Daar op het staketsel : onze plek waar we graag naartoe gingen
als we aan de kust waren.
Net zoals een ritje langs de IJzer, een bezoekje aan Westvleteren,
was het uitwaaien op het staketsel van Nieuwpoort
iets dat er bij hoorde,
en waar we samen telkens van genoten.
Op onze laatste vakantiedag,
op donderdagnamiddag 26 mei 2011, een stormachtige dag,
hielden we mekaar vast tegen de hevige wind
daar op de wandelpromenade van het staketsel
waar we ons voelden midden de zee ...
We trokken foto's van het woeste schouwspel ...
en jij trok je laatste foto van mij : in mijn witte anorak
die bol stond van de wind, als was ik een michelinmanneke ...
We genoten van het bijna-wegwaaien ...
We beseften toen nog niet dat het ons afscheid werd van de zee,
van onze vakanties en uitstapjes samen, naar de Westhoek, naar de kust.
Het doet pijn, dit definitieve, dit "nooit meer".
Je ziet, weemoed zit meestal in een klein hoekje,
een vonkje doet die oplaaien, onverwacht en onaangekondigd.
En de speciale momenten waarop ik de weemoed verwacht, vallen dikwijls wel mee.
"Met ups en downs" is meestal het antwoord op de vraag : hoe gaat het met je ?
Met ups en downs, hoog en laag, op en af, overspoelend en terugtrekkend
zoals de golven van de zee bij eb en vloed
en in alle weersomstandigheden ...
zo zijn ook mijn dagen geworden.
.'.'.'.'.
Heerlijk kereltje ! Zalig !
Gisterenavond nadien de TV opgezet voor het 19u-journaal
en hem nog even laten opstaan voor "1000 zonnen" ...
Beelden "zonder woorden" focusten op een jachthaven ...
ik herkende het onmiddellijk,
en ja hoor even later kwam het staketsel in beeld ...
ik had gelijk : Nieuwpoort !
Nostalgie en weemoed kwamen weer boven.
De laatste keer dat jij de zee zag, dat we samen aan zee waren, was in Nieuwpoort.
Daar op het staketsel : onze plek waar we graag naartoe gingen
als we aan de kust waren.
Net zoals een ritje langs de IJzer, een bezoekje aan Westvleteren,
was het uitwaaien op het staketsel van Nieuwpoort
iets dat er bij hoorde,
en waar we samen telkens van genoten.
Op onze laatste vakantiedag,
op donderdagnamiddag 26 mei 2011, een stormachtige dag,
hielden we mekaar vast tegen de hevige wind
daar op de wandelpromenade van het staketsel
waar we ons voelden midden de zee ...
We trokken foto's van het woeste schouwspel ...
en jij trok je laatste foto van mij : in mijn witte anorak
die bol stond van de wind, als was ik een michelinmanneke ...
We genoten van het bijna-wegwaaien ...
We beseften toen nog niet dat het ons afscheid werd van de zee,
van onze vakanties en uitstapjes samen, naar de Westhoek, naar de kust.
Het doet pijn, dit definitieve, dit "nooit meer".
Je ziet, weemoed zit meestal in een klein hoekje,
een vonkje doet die oplaaien, onverwacht en onaangekondigd.
En de speciale momenten waarop ik de weemoed verwacht, vallen dikwijls wel mee.
"Met ups en downs" is meestal het antwoord op de vraag : hoe gaat het met je ?
Met ups en downs, hoog en laag, op en af, overspoelend en terugtrekkend
zoals de golven van de zee bij eb en vloed
en in alle weersomstandigheden ...
zo zijn ook mijn dagen geworden.
(deze 3 foto's zijn door Wim getrokken, op deze donderdag 26 mei 2011)
zaterdag 4 augustus 2012
missen
Ik mis je.
Wij missen je.
En wat ik even erg vind is dat jij zoveel moet missen
... zoveel dingen die jij niet meer kan meemaken ... :
je twee toffe tiener-kleindochters zien opgroeien,
je schattig kleinzoontje weten geboren worden en hem de wereld zien ontdekken,
je genieten van alle drie, met meer tijd dan vroeger toen je nog ging werken,
je kinderen (alle vier) zien functioneren als prachtige ouders,
fier zijn met hun verwezenlijkingen en prestaties, in woning en studie en job,
de gezellige samenkomsten met elkaar,
de mooie momenten die we allen koesteren ...
en ook niet te vergeten alle vriendschappen en contacten, je bezigheden en engagementen, waar je vroeger zo van genoot ...
Het moeten missen is langs beide kanten : wij jou, jij ons.
Tenzij ... jij méér ziet en hoort en weet, dan wij kunnen vermoeden ...
...
Wij missen je.
En wat ik even erg vind is dat jij zoveel moet missen
... zoveel dingen die jij niet meer kan meemaken ... :
je twee toffe tiener-kleindochters zien opgroeien,
je schattig kleinzoontje weten geboren worden en hem de wereld zien ontdekken,
je genieten van alle drie, met meer tijd dan vroeger toen je nog ging werken,
je kinderen (alle vier) zien functioneren als prachtige ouders,
fier zijn met hun verwezenlijkingen en prestaties, in woning en studie en job,
de gezellige samenkomsten met elkaar,
de mooie momenten die we allen koesteren ...
en ook niet te vergeten alle vriendschappen en contacten, je bezigheden en engagementen, waar je vroeger zo van genoot ...
Het moeten missen is langs beide kanten : wij jou, jij ons.
Tenzij ... jij méér ziet en hoort en weet, dan wij kunnen vermoeden ...
zaterdag 21 juli 2012
lied voor jou
naar de vrede aan je zij,
naar het turen in de verte
langs de oever of het tij.
Heimwee naar de mooie uren
die ik wandelde met jou.
Waarom mocht dat toch niet duren,
moest ik verder zonder jou ?
Heimwee doet mijn hart verlangen
naar 't vertrouwde en de trouw,
naar de lieve zachte warmte
van d' aanwezigheid van jou.
Heimwee naar de kleine dingen,
die ik niet vergeten zal.
't Heimwee-lied zal ik steeds zingen
in mijn hart, in elk geval.
naar het lied uit onze jeugd :
"Heimwee doet ons hart verlangen naar de heimat onzer jeugd,
naar de bronzen klokkezangen, zwaar van rouw of hel van vreugd.
Zangen uit den ouden toren, hij die waakt en verre schouwt
over 't dorpje droomverloren, kronklend aan zijn voet gebouwd."
(melodie: Armand Preud'homme)
dinsdag 10 juli 2012
na de waterval
Op 18 juni was het een jaar geleden dat je stierf.
Maar niet enkel die datum is een nare herinnering.
Ook de dagen erna … :
de ontreddering, de chaos, de beklemming, de ademnood,
de leegte, de uitzichtloosheid, de mist, de donkerte, de afgrond,
de aardbeving, de grondverschuiving, de tsunami… die het drama teweeg brachten …
de leegte, de uitzichtloosheid, de mist, de donkerte, de afgrond,
de aardbeving, de grondverschuiving, de tsunami… die het drama teweeg brachten …
Maanden heeft dit mijn energie weggenomen.
Maanden begon ik aan de dag als aan het beklimmen van een hoge berg, waar ik enorm tegenop zag.
Maanden begon ik aan de dag als aan het beklimmen van een hoge berg, waar ik enorm tegenop zag.
Ik moet zeggen dat ik - in vergelijking met toen -
me op dit moment “ietske beter” voel.
Het zwaard is niet meer zo verscheurend snijdend.
Het mes niet meer zo vlijmscherp stekend.
Mijn keel niet meer zo pijnlijk dichtgeknepen.
Mijn keel niet meer zo pijnlijk dichtgeknepen.
De shock niet meer zo traumatisch heftig.
Mijn energie beetje bij beetje aan het terugkeren.
Een beetje rustiger op dit moment …
Maar het gemis maakt nog steeds verdrietig.
De stilte aan tafel is gebleven.
Het gebrek aan de gesprekjes over kleine en grote dingen ook.
Het niet meer samen genieten van onze kinderen en kleinkinderen ook.
Het niet meer samen fier zijn over hoe ze zijn en wat ze doen ook.
Het gemis van de autoritjes en de vakantiekes ook.
Het gemis van je bezorgdheid en bekommernis ook.
Het gemis van mijn, onze, steun en toeverlaat ook.
Het gemis van mijn, onze, steun en toeverlaat ook.
Het gemis van het gerust gevoel omdat jij er bent, ook.
De rivier van mijn leven donderde als een woeste waterval naar de diepte …
... en, langzaam bekomend van de onverwachte neerstorting, kabbelt hij nu uiteindelijk voort … op een heel ander niveau.
Het water zoekt zijn verdere weg, nog niet wetend waar naartoe.
Maar het zal nooit meer de hoogte halen van voorheen.
En heimwee naar het vroegere zal immer worden meegedragen.
En heimwee naar het vroegere zal immer worden meegedragen.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
(of zoals een Noorse vrouw op 22 juli, op de herdenking van het Utoya-drama te Noorwegen, zei :
"De grote schok is voorbij, maar de pijn die blijft."
Abonneren op:
Posts (Atom)