Heerlijk kereltje ! Zalig !
Gisterenavond nadien de TV opgezet voor het 19u-journaal
en hem nog even laten opstaan voor "1000 zonnen" ...
Beelden "zonder woorden" focusten op een jachthaven ...
ik herkende het onmiddellijk,
en ja hoor even later kwam het staketsel in beeld ...
ik had gelijk : Nieuwpoort !
Nostalgie en weemoed kwamen weer boven.
De laatste keer dat jij de zee zag, dat we samen aan zee waren, was in Nieuwpoort.
Daar op het staketsel : onze plek waar we graag naartoe gingen
als we aan de kust waren.
Net zoals een ritje langs de IJzer, een bezoekje aan Westvleteren,
was het uitwaaien op het staketsel van Nieuwpoort
iets dat er bij hoorde,
en waar we samen telkens van genoten.
Op onze laatste vakantiedag,
op donderdagnamiddag 26 mei 2011, een stormachtige dag,
hielden we mekaar vast tegen de hevige wind
daar op de wandelpromenade van het staketsel
waar we ons voelden midden de zee ...
We trokken foto's van het woeste schouwspel ...
en jij trok je laatste foto van mij : in mijn witte anorak
die bol stond van de wind, als was ik een michelinmanneke ...
We genoten van het bijna-wegwaaien ...
We beseften toen nog niet dat het ons afscheid werd van de zee,
van onze vakanties en uitstapjes samen, naar de Westhoek, naar de kust.
Het doet pijn, dit definitieve, dit "nooit meer".
Je ziet, weemoed zit meestal in een klein hoekje,
een vonkje doet die oplaaien, onverwacht en onaangekondigd.
En de speciale momenten waarop ik de weemoed verwacht, vallen dikwijls wel mee.
"Met ups en downs" is meestal het antwoord op de vraag : hoe gaat het met je ?
Met ups en downs, hoog en laag, op en af, overspoelend en terugtrekkend
zoals de golven van de zee bij eb en vloed
en in alle weersomstandigheden ...
zo zijn ook mijn dagen geworden.
(deze 3 foto's zijn door Wim getrokken, op deze donderdag 26 mei 2011)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten