zondag 9 september 2012

acht september


acht september
jouw verjaardag
hoewel je nu niet meer verjaart
je wordt niet oud
je blijft jong
altijd en eeuwig zestig jaar en negen maanden

acht september
de dag dat je bent geboren
dat je op de wereld kwam
en later ook in mijn leven
en jij de basis werd
van het leven van onze kinderen
en van onze kleinkinderen

acht september
dank voor je bestaan tussen ons en met ons
de steen die je hebt verlegd voor velen
de cement die je bent geweest voor vriendschappen
de betrokkenheid en de bekommernis
het luisterend oor en de goede raad
het ruime hart voor jongeren
de humor en de kwinkslagen
de bereidwillige hulp
de hartelijke schouderklop
je stem
je lach
de opgestoken hand als warme groet

acht september
dank om wie je was
dank om wie je voor ons altijd zal zijn

jammer toch dat we niet langer van jou mochten genieten

(foto hierboven : Koksijde 21 mei 2011)

donderdag 6 september 2012

ons

"Getrouwd ... tot de dood ons scheidt"
Maar eens de dood ons scheidt, voel ik me juist meer dan ooit verbonden,
meer dan ooit aan elkaar getrouwd, meer dan ooit onafscheidelijk.
Merkwaardig misschien, en toch is dat zo.

Ik draag nog je trouwring,
de ring die je ooit over mijn vinger schoof.
Jouw trouwring.
Ik draag de twee nu.

Ik zeg nog steeds "van ons".
Het "van mij" komt niet gauw over mijn lippen.
Het blijft immers ons huis, onze kinderen, onze kleinkinderen,
onze vrienden, onze buren, onze tuin, onze auto ...
Maar anderzijds ook jouw fiets, jouw kanaries ...

Neen, de dood scheidt niet, maar verbindt.