mijmeren

mijmeren ...



... bij de ondergaande zon

... met de voeten in het water

... op het uitgestrekte strand



... tussen torenhoge bomen

... langs de opkomende vloed

tijdens een rustig weekje vakantie aan zee,

dat voor hem het laatste was ...

toen was geluk heel gewoon

Samen op uitstap met de auto ...
Samen een dagje naar zee ...
Samen fietsen ...
Samen wandelen en genieten van de natuur ...
Samen aan de afwas ...
Samen babbelen aan tafel ...
Samen zwijgen ...
Samen een mooie film zien op TV ...
Samen naar onze kinderen, naar onze kleinkinderen ...
Je zien genieten van muziek ...
Je zien genieten van vriendschappen ...
Je zien genieten van je contacten met de jeugd ...
Je zien opgaan in je vrijwilligers-engagementen ...
Je zien opgaan in het bouwen van de volière ...
Je gulheid op zoveel gebieden ...
Je warmte op zoveel gebieden ...
Je enthousiasme en hartelijkheid ...
Je stille kwetsbaarheid ...

Zoveel kleine dingen van elke dag ...  die ik nu zo mis.

Ik stond er niet bij stil, vond jouw aanwezigheid evident.
Ons geluk was heel gewoon ...

Totdat op een keer de tijd stil stond.

Toen was geluk niet meer zo gewoon.
Maar werd het een mooie herinnering die pijn doet.
Pijn om het gemis.
En pijn omdat ik het vroeger zo gewoon vond.

vonkjes licht

(verdergaand op gisteren) :
Dankjewel voor alle kleine attentiekes en zoveel blijken van meevoelen en meeleven, die ik van alle kanten al heb mogen ontvangen.
Ze zijn stuk voor stuk hartverwarmende licht-vonkjes die het zwart iets minder zwart maken.
Veel liefs en dankjewel !
X

licht



Hoe donker en zwart het hier ook lijkt,

ergens ver weg blijft het licht aanwezig,

een vonkje van hoop en vertrouwen

dat de nacht minder zwart maakt.

Heb je het al opgemerkt :  

Zit je midden in de zwarte donkerte, en zie je geen weg meer,
dan zal elk lichtje - hoe klein en ver het ook is - je een beetje hoop geven,

je oog tot zich trekken en je blik richten ...  

En dan wordt zwart ietsje minder zwart, maar een beetje blauw of zilver.

Zo lang er licht te zien is, is zwart nooit echt zwart.

Daarom is het zo belangrijk om toch steeds ergens licht te kunnen ontwaren,
of aan anderen wat licht te brengen ...

Al is het maar een klein vonkje van warmte.

(foto : Koksijde 25 mei 2011)

het kan niet maar het is

HET KAN NIET   EN HET MAG NIET   MAAR HET IS
HET KAN NIET   EN IK WIL HET NIET   MAAR HET IS
mijn lieve man, zomaar overleden
midden in de nacht
geen aanleiding, geen voorteken, geen afscheid, 
als in een kwade droom die nooit meer stopt.

weg nu, zijn vertrouwde aanwezigheid,
weg nu, alle kleine dingetjes van alle dag,
weg nu, zijn stem, zijn lach, zijn ogen,
weg nu, zijn zachte warmte,
weg, zijn lieve handen,
weg, zijn nabijheid,
weg ...
waar naartoe ?

Ik weet het wel : veel mensen maken het mee dat plots een geliefde sterft.
Elk met hun eigen herinneringen.
Elk met hun eigen gemis.
Elk met hun eigen verdriet.
Op het kerkhof merk je : iedere grafsteen toont zijn eigen verhaal.

En intussen draait de wereld door ...  terwijl voor jou de wereld stil staat.

storm

donkere wolken pakken bijeen

de stormwind is hevig

we houden ons aan elkaar vast

zo voelen we ons steviger

en vaster op onze voeten

een zeemeeuw laat zich drijven op de golven van de wind . . .

drie weken later zal de storm ons van elkaar weg blazen
een harde rukwind ons uiteen drijven
we kunnen ons niet meer aan elkaar vasthouden

een vogel vliegt weg naar andere oorden
heel ver weg, waar ik niet kan komen
hij vliegt weg in de nacht
en toen werd het nacht

(foto's : op het staketsel van Nieuwpoort op 26 mei 2011 -  beide door Wim getrokken)

vonkjes

vonkjes van warme kaarsenvlammetjes
vonkjes van scherp knetterend vuur
vonkjes van zachte weemoed
vonkjes van stille tranen
vonkjes van vleugjes vreugde
vonkjes van fijne herinneringen
vonkjes van alle kleuren en toonaarden, die ons leven elke dag bepalen