2011

tweeduizend en elf ...
het jaar dat ik nooit zal vergeten 
werd middendoor gekapt in twee aparte delen
twee even grote stukken : "ervoor" en "erna".

tweeduizend en elf ...
de eerste helft heel mooi en zonnig
met de beste herinneringen om te bewaren,
de tweede helft zo aardedonker
dat ik in flarden niet heb geleefd

tweeduizend en elf ...
een jaar om heel vlug te vergeten
was het niet dat het nooit meer voorbij zal gaan.

en toch :

ik kijk dankbaar terug op de mooiste herinneringen van "ervoor",

ik kijk dankbaar terug op alle vonkjes van steun en attenties "erna"

van familie en vrienden die de zwaarte en het zwarte hebben verlicht

en me hebben geholpen om mijn vlammetje, hoe klein soms, nooit te doven.

DANK

VOOR  ALLE  STEUN 

VOOR  ALLE  BEGRIP

VOOR  ALLE  WARMTE

VOOR  ALLE  LIEVE  ATTENTIES

VOOR  ELKE  VORM  VAN  MEELEVEN

ik mocht aan den lijve voelen en ook diep in mijn hart :

ik sta er niet alleen voor ...

en ja : ondanks alles mag ik in mij de vreugde voelen van

"ik ben wel alleen nu in huis en in de contacten,

maar mede dank zij jullie ben ik niet eenzaam".

En Wim op zijn foto, zijn "vensterke" aan de muur,

en Wim in mijn hart, in ons hart, en in vele harten om ons heen,

hij glimlacht ons toe, en zegt aan ons allen : "Zie je wel, ik laat je niet alleen."

Maar toch ... zijn er van die dagen
dat ik je zo ontzettend hard mis, lieve schat !
Als ik denk : het lukt me wel,
dan steekt de scherpe pijn toch weer de kop op.
In plaats van alleen je foto, en je beeld in mijn hart,
had ik toch zo graag nog jou hier vlakbij,
samen stappend door het leven,
met mijn arm veilig in jouw arm,
mijn hand in jouw warme hand.

klein lichtje

klein lichtje

kwetsbaar lichtje

klein en kwetsbaar, maar met veel kracht

want het is heel wat sterker dan de donkerste nacht

klein lichtje van hoop

 klein vlammetje licht
het brandt in mijn hart ...

nog heel zoekend en tastend

maar met groeiende kracht

verdrijft het heel langzaam de nacht in mijn hart.

teder vonkje van hoop
klein lichtje in mijn hart,
wees een brugje over de afstand
tussen hier, en de overkant

* * *
klein lichtje, immer kwetsbaar,
het doet flink zijn best
maar niet elke dag, niet ieder uur
 is het in mij even sterk ...
soms is het een kleine vlaspit die ik probeer brandend te houden ...
omdat ik weet : zonder dat lichtje
wordt de nacht weer te donker

 

half jaar

Vandaag precies een half jaar geleden was je laatste dag.
Meer nog dan je sterfdag (een dag die ik liever wil vergeten)
is je laatste leefdag te herinneren waard.

Je hebt gewoon genoten van wat je die dag deed en organiseerde, 
gewoon genoten van de babbeltjes met de mensen die je tegenkwam,
gewoon genoten en de gewone dingen gewoon laten gebeuren.
Het was zo gewoon, en zo vertrouwd.

Nu kijk ik terug naar de dingen van het verleden
als uit een vorig leven.
Enerzijds al zo lang geleden (waar zijn de dagen heen ?),
anderzijds nog zo kort (het voelt nog altijd zo vreemd !).

Ik bekijk de foto's en vind je er terug zoals je was.
Enerzijds doen ze pijn,
anderzijds houden ze je levend in mijn herinnering.

Want nee, ik wil je niet vergeten !
Hoe je was en wat je zei.
Hoe je keek en hoe je sprak.
Hoe je lachte en hoe je ernstig was.
Hoe je zwansde en hoe je het zag als er iets scheelde.
Hoe je bescheiden was en hoe je spontaan ter hulp kwam.
Hoe je vlot en gul was, hield van sociale contacten,
en hoe je ook boos kon zijn als ons (je familie, je vrienden) iets werd aangedaan.
Hoe je altijd opkwam voor jongeren
en hoe ook ouderen steeds op jou beroep mochten doen.
Hoe je een forse rondborstige kerel was en toch ook met een klein hartje.
Hoe je genoot van een glaasje of een pint in gezellig gezelschap
... en hoe je stil kon mijmeren en turen over het landschap.

Dankje Wim om wie je was.
En wie je voor mij, voor ons, altijd zal zijn.

beide foto's getrokken tijdens een vakantieke in Assmanshausen, nabij Rüdesheim aan de Rhein

(6 september 2009)

eb en vloed

eb en vloed
gaan en komen
wegtrekken en overspoelen
rustige dagen en tsunamidagen ...

Gelukkig zijn er de deiningen, de golven,
die het rouwen wat draaglijk maken :
moeder natuur die ervoor zorgt
dat je niet kopje-onder-geduwd blijft,
niet onafgebroken naar adem moet snakken,
maar af en toe wat periodes van rust kent om weer op adem te komen.

De laatste dagen voel ik me een beetje rustiger,
hoewel ik jou nog altijd heel erg mis
in de kleine en de grote dingen van elke dag,
en ik het nog steeds zo vreemd vind dat jij hier niet meer bent.

Maar als ik denk aan mensen die nog groter leed moeten meemaken,
dan is het voor mij een troost dat jij geen pijn hebt moeten lijden,
maar werd weggeplukt toen jij genoot van het leven.

vensterke

je foto aan de muur ...
alsof je door een vensterke naar binnen kijkt ...

je foto aan de muur ...
alsof ik door een vensterke naar jou kan kijken ...

een vensterke vanuit de eeuwigheid ...

een vensterke op de eeuwigheid ...

het is een beetje zoals men naar iconen kijkt.