heimwee

heim-wee
wee-moed
doen vaak wee ...

                                                            wel en wee

                                                            deelden we vroeger samen,

                                                            en nu ... alleen.

(zondag 29 mei 2011)



zeven

zeven maanden nu ...
en nog steeds niet te geloven ...

... dat het vertrouwde vanzelfsprekende 

zo opeens voorbij kon zijn.

(19 september 2009 - aan de Our in Ouren)

geborgen stilte

Soms zeggen woorden te weinig
en is het beter om te zwijgen
en stil te worden ...

en dat plekje te vinden
waar woorden niet nodig zijn en er niet toe doen,
en waar wij elkaar kunnen terugvinden ...
in de stille geborgenheid,
in de geborgen stilte ...

met brede vleugels

op de golven van de wind

toen alles vredig stil en rustig was

vloog je heen ...

... en toen werd álles anders

met achten

met achten aan tafel ...
   daar kon je van genieten, en wij ook :
   het samenzijn, de babbeltjes, de ernstige gesprekjes ook, de zwansjes,
   je stil luisteren soms en het kijken, want je zag het direct
   als er bij iemand iets scheelde.

met zevenen aan tafel nu ...
   een lege plaats, een onbezette stoel ...
   in onze gedachten ben je erbij, maar toch ...
   niet meer dezelfde gesprekjes, of zwansjes,
   je bezorgde aandacht en je schouderklopjes ...

binnenkort terug met achten aan tafel ...
   met een nieuw Nachtegaeltje dat aan het leven begint ...
   aan wie we zullen vertellen wie en hoe zijn/haar "vokke" is geweest ...

en dan wordt het "met achten" een "met negenen" ...

x x x x x x x x  x

een lichtje voor 2012

We hebben 2011 zachtjes toegedekt,
en openen nu het nieuwe jaar dat vannacht is begonnen.

Moge 2012 een nieuwe dageraad brengen,
die terug wat licht en kleur geeft aan de dingen.

Hoewel 2011 nooit uit mijn leven zal zijn,
wil ik toch met hoop en verwachting aan 2012 beginnen.
En ook met vreugde uitkijken naar wat het jaar ons brengen zal ...
het nieuwe leven dat zich aandient in onze familie komt nu dichterbij
en wordt met open armen verwelkomd.

Wim, je zal niet uit onze gedachten zijn,
jou missen zal niet voorbij gaan, en de pijn ook niet,
maar meer en meer
zal je verderleven in de stille geborgenheid van ons hart,
en wie weet ook toezien op ons, en ons bijstaan ...
Na de traumatische helse schok van midden vorig jaar

mogen we misschien stilaan een beetje rust en vrede hervinden ...
in eenheid met jou, die nu in oneindige vrede is ...

X