de hemelse klanken van Taizé

hemelse muziek
hemelse gezangen
hemelse stiltes
hemelse woorden
... deden me pijn aan het hart, omdat ik jou hier extra miste ...
maar ze deden ook wel deugd
omdat ze een brug sloegen
van de aarde naar de hemel
waardoor ik jou - bijna fysiek - dichterbij voelde ...


Zou jij daar waar jij nu bent
ook genieten van die hemelse klanken ?
Verblijf jij nu in de eeuwige hemelse muziek ?


X

naar de horizon

daar in de verte

een kleine donkere stip

fietsend genietend 

onder de frisse najaarszon

in de bocht van de weg

naar de horizon ...

(foto : fietsen omgeving Alveringem (nabij Veurne) - op vrijdag 22 oktober 2010)
(hieronder een stukje uit dezelfde foto)

stilte

je bent opgenomen in de stilte ...
verdwenen in de stilte ...
of ... aanwezig in de stilte ...?

het doet nog altijd vreemd ...
de schok zindert nog altijd na ...
en doet nog altijd fysiek pijn ...
na al die maanden kan ik het nog altijd niet echt geloven ...

wanneer word jij ook stilte in mij ?

Westvleteren

West-Vleteren in de Westhoek :
je geliefde plek.
Het afhalen van "het beste bier"
was altijd een goede reden voor een uitstapje naar de Sint-Sixtusabdij.
Je genoot er telkens van.
Je vond rust in de omgeving, waar het zalig wandelen was.
Je verstilde bij de Lourdesgrot waar je enkele kaarsjes aanstak voor hen die je heel dierbaar waren. Ik kon vermoeden aan wie je heel speciaal dacht ... 
In de abdijkerk enkele malen liturgie mee gevierd, waar je deugd aan had. 

En natuurlijk kon en mocht een frisse Westvleteren
op het terras "In de Vrede" 
nooit ontbreken.
Met een heerlijk blokje kaas erbij ... was dat voor jou een zaligheid !  De max !
Een gelegenheid om anderen even jaloers te maken met een sms-je ...

Op dinsdag 24 mei 2011 dronk je samen met de schoonbroer 

je laatste Westvleteren in West-Vleteren

op een mooie vakantiedag om van te genieten

in het zonnetje

"In de Vrede" ...

regenboog

Twintig weken zijn we verder ...
Woelig, stormachtig, scherp en hard waren ze.
Gelukkig zijn er tussenin ook dagen van stilte
waarin een regenboog heel voorzichtig de hemel omkranst
met amper waarneembare kleuren ...
Het is goed voor het gemoed dat die dagen er soms ook zijn.

 (foto : De Haan op 25 september 2010)

ver weg, en toch ook niet

(foto : Koksijde 21 mei 2011)

ver achter de wolken
ver voorbij de horizon
verder dan ver
onbereikbaar ...

in de glimlach op je foto
in de vele herinneringen
in onze kinderen en kleinkinderen
in de kleine dingen van elke dag
op elk plekje van ons vertrouwde huis
bij jouw kanarietjes in de tuinvolière
in onze plannen die niet meer uitkomen
vlakbij ...
... en toch ook weer ver

in mijn gedachten elke dag
in mijn gemoed ieder uur
in de weemoed 
in mijn hart
in-niger dan ooit ...
... en toch met gemis

ver en vlakbij, ben jij
niet te vatten 

zoveel jaren stonden we naast mekaar
was jij bij mij en ik bij jou
stond jij achter mij en ik achter jou
leunde jij op mij en ik op jou

raar dat dit plots - in de tijd van een vingerknip - anders werd
nu ben jij weg en ook weer niet
in ieder geval niét voorbij

Allerheiligen

Allerheiligen en Allerzielen zijn nauw met elkaar verbonden.
Op deze dagen brengen veel mensen een bezoekje aan het kerkhof :
aan hun geliefden, hun verwanten, hun vrienden, hun buren, hun kennissen
die gestorven zijn, en niet vergeten. 
Het zijn dagen van weemoed, droefheid, melancholie.
Maar ook van bloemen die kleur geven aan de troosteloze grijze graven,
en een beetje warmte brengen in de kille donkerte van de trieste dagen.
  
In onze oorspronkelijke christelijke traditie is Allerheiligen een feest.
Geen triest maar bemoedigend feest.  Een feest van hoop en liefde.
Omdat wij geloven dat het leven na de dood niet afschrikwekkend is,
maar een nieuwe realiteit
van blijvende verbondenheid,
van opgenomen zijn in een zee van liefde
die de grenzen van leven en dood overschrijdt en overstijgt.
Een realiteit van aanwezig zijn en blijven,
zij het op een nieuwe manier.

Allerheiligen is een hoogdag van de "heiligen",
van de ontelbaren van vroeger en nu, die ons zijn voorgegaan, 
die onze voorbeelden zijn
en tot wie wij ons altijd mogen wenden,
omdat zij in Gods ruimte wonen en het goed met ons voorhebben. 
Hun aanwezigheid is realiteit.
Vooral de oud-christelijke cultuur gelooft dit sterk, en hecht er veel waarde aan.
Alleen al de pracht van ontelbare iconen in hun kerken, getuigt daarvan.

Geef mij dus maar de rijke oud-christelijke traditie,
in plaats van de oer-traditie van de oude Kelten ...

(Iconostase in de Byzantijnse kerk van de Benedictijnenabdij te Chevetogne)

En geef mij ook maar de stille tederheid

van bloemen

die de grijsheid opfrissen met kleur 

en warmte leggen in ons hart.