heksen, of bloemen ?

afzichtelijke heksen op hun bezem -
dreigende witte lakenspoken met zwarte ogengaten -
vieze doodskoppen en geraamtes -
griezelige spinnenkoppen met harige poten -
webben en slierten die je de weg versperren -
... "Leuk ! deze tijd van het jaar !" wordt gezegd.

          voetstappen in het zand -
          oranje-rood-bruine vallende bladeren, kleurige kerkhofbloemen -
          namen gegrift in harde steen -
          of as in het gras van moeder aarde -
          elk plekje met zijn eigen verhaal -
          personen die geliefd worden, gemist en niet vergeten -
          stilte zonder woorden, mijmerende gedachten, weggepinkte traan -
          plekken van weemoed en levende herinneringen - 
          rustig, vredig, teder, zonder poeha en zonder lawaai -
          ... "in deze tijd van het jaar."       
            
Grote tegenstellingen, begin november rond de Allerheiligendagen.
Het is een tendens geworden, een fenomeen.
Men grijpt terug naar de oer-tradities van de oude Kelten
die zich trachtten te wapenen tegen hun angsten voor de dood. 
Geef mij toch maar de kleurige fleurige stille plekken vol tederheid,
in plaats van de griezelige zotskoppen, de enge boe-spoken en de bangmakerij.

(Voor mij geen probleem natuurlijk, als mensen houden van Halloween-toestanden.
Verkleden kan leuk zijn, en griezelen spannend.  Maar het is zeker niet aan mij besteed.) 

19 oktober

Vandaag twee jaar geleden stierf je geliefde zus.
Je hebt haar erg gemist, en veel verdriet om haar gehad.
Ik hoop dat jullie mekaar nu terug gevonden hebben,
en - wie weet - nu samen met elkaar op onze beide families toezien,
en zorg voor ons dragen ...
Fysiek zijn jullie weg,
maar met jullie persoon blijven we verbonden.

(broer en zus aan de IJzer - op 15 juli 2008)



vier maanden

Vier maanden al. 
En tóch is het nog zo moeilijk om het me voor te stellen.
Vier maanden.
Het lijkt zo lang, en ook zo kort.
Vier maanden dat je niet uit mijn hoofd bent geweest.
In alle kleine dingen van elke dag kom ik je tegen.
Alle kleine plekjes in huis doen aan je denken.
Bij alles wat ik onderneem ben je in mijn gedachten.

Toen je nog leefde, was jouw aanwezigheid evident.
Ook als je niet bij me was, wist ik jou wel op de achtergrond.
Je stond achter me, en naast me.  En in veel dingen ook voorop.
Nu pas besef ik hoezeer we met elkaar verbonden waren.
Een verbondenheid die gegroeid was met de jaren.
En die de laatste jaren nog verbondener werd.

En opeens ben je weg.  Onherroepelijk en voorgoed.
Nu ben ik voortaan maar half.

zo vreemd

Het doet zo raar, jou te moeten missen.
Het doet zo vreemd, jou niet meer te zullen zien.
Het doet zo pijn, elke keer dat deze gedachte dieper tot me doordringt.

Na al die jaren dat we samen waren,
ons leven, ons gezin, alle lief en leed met elkaar deelden,
is het zo raar dat wij nu zo ver verwijderd zijn :
ik hier, en jij daar aan de overkant.
Het water tussen ons lijkt zo diep.

Of ben jij nu dichterbij dan vroeger mogelijk was ?
Anders, maar toch reëel ?
Het doet zo raar, zo vreemd ...
zo pijnlijk, al die vraagtekens waar we geen antwoord op weten.

Maar soms gebeurt het
dat een klein vonkje oplicht,
en de hoop opflakkert dat jij niet echt zo ver weg bent,
maar nog steeds nabij
en met ons begaan ...

bloemetjes

bloemetjes uit onze tuin ...
bloemetjes voor jou, van wie ik hou



Sint Franciscus van Assisi

Sint Franciscus van Assisi ... vandaag vieren wij zijn feest.

Franciscus van Assisi, hij was jouw favoriet.
Was het zijn eenvoud, die jou aansprak  ? 
Zijn huiver voor wat onecht is en uiterlijk vertoon ?
Zijn consequent handelen, en kiezen voor een authentieke sobere weg ?
Was het zijn liefde voor de ongerepte vrije natuur misschien ? 
Zijn spreken met de vogeltjes ?

Eén ding is zeker :
zijn liefde voor de vogeltjes had jij met hem gemeen.

Een volière in onze tuin was lange tijd jouw droom.
Je had het verwezenlijkt, en hebt er stil van genoten ...
maar o zo kort.

beginnen aan het verwezenlijken van jouw droom - met wat hulp van de buurman (3 mei 2011)

 de laatste hand aan je volière : het plaatsen van de zitstokjes  (30 mei 2011)

het gadeslaan van je kanarietjes  (5 juni 2011)

bloemen maken de volière áf  (10 juni 2011) 

nu probeer ik jouw kanarietjes verder te verzorgen ... (22 september 2011) 

toekomst met verleden

Al vijftien weken geleden ...
en toch kan ik het nog steeds niet echt geloven ...

De wereld draait door,
het leven gaat voort,
mijn leven moet voort.

Ik wil blijven putten uit de wortels van het verleden :
zij zijn de basis en de grond van mijn identiteit.
Ja, ik moet mezelf terugvinden ... nu de warme steun van de stevige boom naast me
zo plots is weggevallen, en mij door zijn val grondig heeft verwond.
Mijn afgeknakte takken en gescheurde twijgjes moeten nog genezen,
maar dat is iets van lange adem, en de littekens zullen nooit verdwijnen.

Toch moet ik ervoor zorgen dat ik me terug opricht en verder groei.
De geknakte takken hoeven niet weggesnoeid te worden,
nee, die herinneren mij aan jou, en behoren voortaan bij mijn identiteit.
Maar ik moet trachten de zon terug te laten inwerken op mij,
en blijven kracht opzuigen uit de grond waar ik altijd mijn kracht haalde.
Dan kan ik misschien ooit terug een levend boompje worden
dat, zij het met eeuwige kwetsuren, littekens en hiaten,
haar eigen vorm terug vindt ...

Maar dat zal nog een heel proces worden, met vallen en opstaan.

Gelukkig dat ik steun vind rondom mij
van andere bomen die mij trachten staande te houden.
Gelukkig dat er mooie lieve dingen gebeuren,
en ook nog te verwachten zijn in de toekomst.
Zij zorgen ervoor dat - ondanks alles - de zon in mijn leven blijft schijnen,
wiens aanwezigheid verzachtend en, wie weet, ook herstellend kan zijn ...

Mijn toekomst zal nu totaal anders zijn. 
Een toekomst die van het verleden is afgeknakt, maar er toch nooit los van zal zijn.
Mijn toekomst zal altijd verweven blijven met het verleden.
En dat mag : dat houdt jou bij mij.

*  *  *
... En de pijn blijft pijn doen,  
en mijn keel blijft vaak dichtgesnoerd door de scherpte van het gemis.
Ik kan me mijn leven nog steeds niet voorstellen zonder jou.