zwart uitspansel met knipogende lichtjes ...
De stilte van bomen en bos
met hun statige silhouetten tegen de heldere lucht ...
De stilte van een bloem,
die zich ontvouwt in prachtige vormen en kleuren ...
De stilte van twee paar ogen
die elkaar liefdevol aankijken ...
De stilte van een ongeboren kindje,
een kloppend hartje in de moederschoot ...
De stilte van jou die gestorven is,
ongrijpbaar ver of ongrijpbaar nabij ...
De stilte van God,
die elk lawaai overstemt ...
De stilte die spreekt
van het wonder van het leven ...
Deze stilte is iets anders dan "de stilte in huis", de leegte,
iets anders dan koppig stilzwijgen,
iets anders dan gebrek aan enig geluid.
Nee, de stilte waar ik het over heb,
is rustig en warm,
aanwezigheid ten volle,
kan als muziek in de oren klinken
of je vanbinnen zachtjes doen zingen.
De stilte kan je de adem doen inhouden,
je sandalen doen uitdoen voor de 'heilige grond' die je betreedt.
De stilte is schoonheid.
Mysterievol.
Het geheim van het leven.
Het wonder.
Liefde.
x
