vele vonkjes

vele vonkjes heb ik gedeeld
vele gedachten en gevoelens neergeschreven
vele dagen, drie jaar lang

welgeteld al 1120 dagen zonder Wim ...
niet te geloven ...

niet helemaal 'zonder Wim'
want hij is niet meer uit onze gedachten
hij is onbereikbaar ver, en toch ook steeds aanwezig
in onze herinneringen,
in alle dingen groot en klein ...

ik overweeg mijn vonkberichtjes nu af te ronden,
en dank de lezers en de volgers
voor hun interesse,
voor hun aanmoedigingen,
voor hun meeleven,
voor hun steun,
voor hun begrip.

dat hielp mij
in het omgaan met het proces waar ik ineens in stond,
en dat nooit af zal zijn.

misschien is dit een vonkjes-afscheid.
misschien ook niet ...
want wie weet heb ik het soms toch nog nodig
om mezelf bijeen te rapen, mezelf terug te vinden,
of als ik gewoon wat kwijt wil ...

we zien wel.

lieve groetjes aan u allen,

X

                                         hier nog twee fotokes ...

mei 2009

huiselijk tafereeltje in ons laatste vakantieverblijfje, op 21 mei 2011



3 jaar geleden

17 juni ... de laatste dag dat je onder ons was
18 juni ... de dag die plots alles ondersteboven haalde
een harde werkelijkheid, die heel onwerkelijk scheen,
een verwoestende windhoos had de boom neergeveld
en alle zekerheden in één ruk weggevaagd

3 jaar later :
met lieve kleinzoon "naar zusje gaan kijken" in de materniteit
2 lieve kindjes, 2 nieuwe Nachtegaeltjes
hebben intussen onze familie verrijkt

leven en dood liggen heel dicht bij elkaar deze dagen
vreugde en verdriet vormen al 3 jaar één geheel
louter vreugde is er niet meer : want altijd met een zweem van weemoed
en pijn omdat jij dit niet meer mocht meemaken

maar anderzijds ben ik dankbaar om het frisse nieuwe leven
dat ons cadeau werd gedaan, net op de zware momenten

(zusje 1 dagje oud)

(spelen met de oude autokes die vokke Wim nog had bewaard)

Ik hoop dat je niet zo ver weg bent
zodat je dit nog kan zien
wie weet ...  leef jij even goed ook in hun hartje,
zij dragen immers uw naam

X

klavertje vier

met vier zijn ze nu ...

twee hebben jou gekend,
voor de andere twee ben jij een immer glimlachende foto ...

maar wie weet ben jij voor alle vier
de engel die hen bewaart en over waakt ...

... en vormen zij zo alle vier

een geluksbrenger klavertje vier

  

X X X X

X







drieënveertig

drieënveertig jaar geleden
gaven we elkaar ons ja-woord ...
het begin van een mooi verhaal
waar een lieve familie het resultaat van is ...

sinds die eerste dag
voelde ik mij door jou omringd en omgeven
en mocht ik me veilig weten ...
wij pasten immers bij elkaar

... zoals deze ringen,
die intussen ook drieënveertig jaar geworden zijn
en lief en leed hebben doorstaan ...

 

X

XXX

XXX XXX XXX

XXX XXX XXX XXX

XXX XXX XXX XXX XXX

XXX

 



Karin

...
Ik herken en herbeleef dat gevoel, dat haar familie nu zeker zal hebben.
Het gevoel van :

  "Hakbijl.  Dreun.
   Hier stopt het. 

   Hier is het gedaan.

   Vanaf hier is ook mijn leven voorbij. 
   Nooit meer zoals het was.
   Voor altijd.
   Iedere morgen alleen ontwaken.
   En dan tegenzin in de dag.
   Geen lichtpunt.  Geen vooruitzicht. 
   Radeloos.  Ontredderd.  Verdoofd.

   Hoe moet het nu verder ?

   Zou ik ooit nog kunnen lachen ?

   Niets dat mijn toekomst nog kleur geeft.

   Alleen zwarte leegte voor me.

   De diep afgrond.
   Bodemloos."

... zo waren mijn gevoelens in het eerste jaar ...
De scherpste kantjes zijn gelukkig afgevlakt.
Dankzij mijn lieve familie en goede vrienden
hebben mijn dagen terug wat kleur gekregen.
Maar de klap, nu bijna 3 jaar geleden, was enorm.

Ik wenste dat niemand toe ...

En nu zal onze vriend dat ook allemaal meemaken !

Zijn toffe zachte vrouw (nog geen 53 jaar oud) plots weggemaaid.

Dat warm gezin, met die lieve zachte gevoelige mooie mensen, 

eensklaps zonder moeder, eensklaps zonder vrouw,
die in alles het hart was, de geborgenheid,
de geruste zekerheid.
 

Zo verschrikkelijk !

Zo onvoorstelbaar !

Zo uitzichtloos !

Zo radicaal !

Zo hard !

Zo cru !

Ik weet hoe dat voelt.
En misschien is het voor hen nog erger dan toen voor mij ...
Het houdt me bezig en blijft me bezig houden ...


 

ondersteboven

het leven is zo broos
zo fragiel
zo kwetsbaar ...

een moeder,
de zachte spil van een prachtig gezin
met nog enkele studerende kinderen,
een jonge oma
van een eerste kleinkindje,
heden en toekomst waren vol verwachtingen,
en plots ...
is ze er niet meer.
haar hart faalde ineens, tijdens het winkelen ...

lieve Karin,
het droeve nieuws is nog zo onwezenlijk,
ik ben er nog compleet ondersteboven van.
hoe is het mogelijk dat jij er niet meer bent ...
die fijne rustige vrouw,
bij wie je je steeds op je gemak voelde.

opeens is alles anders voor haar gezin.
een vader die er plots alleen voor staat,
met vier kinderen die hun lieve moeder,
die altijd alles voor hen over had,
die als een goede vriendin voor hen was,
ineens moeten missen ...

een mokerslag voor hen !
verschrikkelijk !

dubbel trots

onze drie schatten van kleinkinderen

waar ik heel fier op ben

"dubbel" trots,

want ook namens jou

x x x

(7-9 maart 2014)

(7-9 maart 2014)

(28 februari 2014)

x x x



Lente

Zondag.
Mooi weer.
Iedereen is vrolijk, geniet zalig van gezelschap en zon.
Maar in mijn hart was het triest en koud en verlaten ...

... tot plots een lief telefoontje,
en het schattig stemmetje van mijne kleine dikke vriend ...

Dat ontroerde me.
Enkele tranen om de verkwikkende warmte.
Ben op mijn fiets gesprongen en heb een uurtje zomaar gefietst.

Een opkrikkertje 
net op het moment dat ik het nodig had ...
Zat iemand hierboven er misschien voor iets tussen ?

Het heeft in ieder geval mijn dag weer goed gemaakt.

 

 (zondag 30/03/2014)

verdwenen ?

in de nacht verdwenen
in stilte verdwenen
in de stilte verdwenen
in het mysterie verdwenen

in het hart aanwezig
in de ziel aanwezig
in het geheugen aanwezig
in de genen aanwezig
in de hoop aanwezig
in de liefde aanwezig
in het mysterie aanwezig

ergens ik weet niet waar
ergens in de onbegrensde heerlijkheid
ergens in het Leven dat ons nu nog overstijgt
ergens in de Liefde die elke menselijke liefde overtreft

ergens ver weg
ergens nabij

maar zeker ergens
zeker niet verdwenen

de stilte

De stilte van de sterrenhemel,
zwart uitspansel met knipogende lichtjes ...

De stilte van bomen en bos
met hun statige silhouetten tegen de heldere lucht ...

De stilte van een bloem,
die zich ontvouwt in prachtige vormen en kleuren ...

De stilte van twee paar ogen
die elkaar liefdevol aankijken ...

De stilte van een ongeboren kindje,
een kloppend hartje in de moederschoot ...

De stilte van jou die gestorven is,
ongrijpbaar ver of ongrijpbaar nabij ...

De stilte van God,
die elk lawaai overstemt ...

De stilte die spreekt
van het wonder van het leven ...

     Deze stilte is iets anders dan "de stilte in huis", de leegte,
     iets anders dan koppig stilzwijgen,
     iets anders dan gebrek aan enig geluid.
    
Nee, de stilte waar ik het over heb,
is rustig en warm,
aanwezigheid ten volle,
kan als muziek in de oren klinken
of je vanbinnen zachtjes doen zingen.

De stilte kan je de adem doen inhouden,
je sandalen doen uitdoen voor de 'heilige grond' die je betreedt.
De stilte is schoonheid.
Mysterievol.
Het geheim van het leven. 
Het wonder.

Liefde.

x