Karin

...
Ik herken en herbeleef dat gevoel, dat haar familie nu zeker zal hebben.
Het gevoel van :

  "Hakbijl.  Dreun.
   Hier stopt het. 

   Hier is het gedaan.

   Vanaf hier is ook mijn leven voorbij. 
   Nooit meer zoals het was.
   Voor altijd.
   Iedere morgen alleen ontwaken.
   En dan tegenzin in de dag.
   Geen lichtpunt.  Geen vooruitzicht. 
   Radeloos.  Ontredderd.  Verdoofd.

   Hoe moet het nu verder ?

   Zou ik ooit nog kunnen lachen ?

   Niets dat mijn toekomst nog kleur geeft.

   Alleen zwarte leegte voor me.

   De diep afgrond.
   Bodemloos."

... zo waren mijn gevoelens in het eerste jaar ...
De scherpste kantjes zijn gelukkig afgevlakt.
Dankzij mijn lieve familie en goede vrienden
hebben mijn dagen terug wat kleur gekregen.
Maar de klap, nu bijna 3 jaar geleden, was enorm.

Ik wenste dat niemand toe ...

En nu zal onze vriend dat ook allemaal meemaken !

Zijn toffe zachte vrouw (nog geen 53 jaar oud) plots weggemaaid.

Dat warm gezin, met die lieve zachte gevoelige mooie mensen, 

eensklaps zonder moeder, eensklaps zonder vrouw,
die in alles het hart was, de geborgenheid,
de geruste zekerheid.
 

Zo verschrikkelijk !

Zo onvoorstelbaar !

Zo uitzichtloos !

Zo radicaal !

Zo hard !

Zo cru !

Ik weet hoe dat voelt.
En misschien is het voor hen nog erger dan toen voor mij ...
Het houdt me bezig en blijft me bezig houden ...