Bonhoeffer

Ik vond een tekst die ik lang geleden had bewaard.
Nu spreekt die nog meer tot mij dan destijds,
en kreeg voor mij een nieuwe betekenis.

     Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden,
     dan kan niets de leegte van zijn aanwezigheid vullen.
     Je moet dat niet proberen,
     je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
     Dat klinkt erg hard, maar het is ook een grote troost,
     want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
     blijf je daardoor met elkaar verbonden.

     Het is fout te zeggen : God vult die leegte.
     Hij vult ze helemaal niet, integendeel.
     Hij houdt die leegte leeg
     en helpt ons zo
     de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,
     zij het ook in pijn.

     Hoe mooier en rijker de herinneringen,
     des te moeilijker de scheiding.
     Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering
     in stille vreugde.
     De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees,
     maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
     Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven
     en je erin verliest.
     Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
     maar alleen op bijzondere ogenblikken.
     Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
     Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en kracht.

     (Dietrich Bonhoeffer)

je laatste dag

je laatste dag vol leven,
vol plezier in wat je deed

je laatste dag de kleine dingen,
heel gewoon, niets dat ons speet

je laatste dag, vol plannen
voor een toekomst dichtbij en verder weg

          onze laatste dag samen,
          heel gewoon en heel vertrouwd,
          niet vermoedend wat ons te wachten stond ...

          dat was vrijdag 17 juni 2011, nu precies 2 jaar geleden

x

 

vrijdag op zaterdag ...

                                        van vrijdag op zaterdag ...

                                        de afschuwelijke nacht

                                        de mokerslag in de vroege morgen

                                        het plotse einde

deze dagen spelen die herinneringen weer meer dan anders in mijn hoofd ...

 

ja, ik weet wel
dat ik niet de enige ben die moet leren omgaan met gemis ...

ook vele anderen maken het mee :
een plots verlies,
of een geleidelijk verlies,
of een keer op keer nieuw verlies ...

verlies van iemand die je graag ziet,
maar ook
verlies van een goede gezondheid,
verlies van een mooie droom,
verlies van een ideaal,
verlies van kunnen,
verlies van kennen,
verlies van perspectief,
verlies van werk,
verlies van de plek waar je altijd hebt gewoond,
verlies van onbezorgde veiligheid,
verlies van vrede ...
... er zijn zoveel vormen.

Ik ben niet de enige.  Ik ben niet alleen die wat moet verwerken.
Dat te beseffen, helpt me soms om wat minder te klagen.

                    mijmering bij deze foto :
                              Soms
                              als je denkt dat je weg, je leven is gestopt,
                              maar dan eens goed kijkt, 
                              zie je
                              dat er toch nog enig perspectief te bespeuren is ...

zalig weer

Na een vriendschappelijke brunch vanmiddag,
mijn fiets genomen
en een ritje gemaakt naar de Peerdsbosbaan
(ik moest er nog een omslag bussen).

Er ineens een mooi fietstochtje van gemaakt van 14 km :
toerke rondgereden door het stille groen van de Zeurt ...
en langs het water van de vaart ...
want het weer was zalig ! 

Maar, hoe heerlijk het fietsen ook was,
toch realiseerde ik me dat fietsen 
nooit meer hetzelfde zal zijn als vroeger ...

Intussen al bijna 2 jaar
dat ik alles zonder jou aan mijn zij moet doen.
En ik bedenk dat mijn leven zo veranderd is.

Ik moet nog leren genieten op mijn eentje.

x