Bonhoeffer

Ik vond een tekst die ik lang geleden had bewaard.
Nu spreekt die nog meer tot mij dan destijds,
en kreeg voor mij een nieuwe betekenis.

     Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden,
     dan kan niets de leegte van zijn aanwezigheid vullen.
     Je moet dat niet proberen,
     je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
     Dat klinkt erg hard, maar het is ook een grote troost,
     want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
     blijf je daardoor met elkaar verbonden.

     Het is fout te zeggen : God vult die leegte.
     Hij vult ze helemaal niet, integendeel.
     Hij houdt die leegte leeg
     en helpt ons zo
     de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,
     zij het ook in pijn.

     Hoe mooier en rijker de herinneringen,
     des te moeilijker de scheiding.
     Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering
     in stille vreugde.
     De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees,
     maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
     Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven
     en je erin verliest.
     Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
     maar alleen op bijzondere ogenblikken.
     Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
     Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en kracht.

     (Dietrich Bonhoeffer)