eenenveertig

Eenenveertig jaar geleden zijn we getrouwd.
Dank zij die dag
hebben wij twee heerlijke kinderen,
twee toffe schoonkinderen,
drie fantastisch kleinkinderen,
... en heel wat dierbare herinneringen.

En daar bovenop
een dubbele familie
en een dubbele vriendenkring.

Dankjewel lieve Wim
omdat we toen samen met mekaar
aan onze geschiedenis begonnen zijn ...
...

29 mei 1971

geschenkjes

fluitende vogeltjes,
frisse zuurstof in de lucht,
kabbelend water,
zachte bries,
lachende zon,
warmrode rozen,
lentegroene bomen,
witte margrieten,
gele narcissen ...

heerlijke kinderen,
hartelijke kleinkinderen,
zalig lachend babytje,
bekommerde familie,
hartelijke vrienden,
engelen van mensen ...

bemoedigende woorden die mijn aandacht trekken,
onverwachte teksten waar mijn oog op valt,
prachtige liederen die mij uitnodigen om mee te zingen,
mooie muziek die dieper gaat dan de oppervlakte,
innerlijke warmte die blijft bovendrijven als ik aan jou denk ...

Allemaal geschenkjes.
Geschenkjes uit de hemel ... ?

Vaak ben ik op zoek naar dingen die vlakbij zijn.
Vaak verlang ik vurig naar vonkjes die me opbeuren, maar kijk weg.
Vaak ben ik blind voor wat vlak voor mijn voeten ligt.

Dit doet me denken aan een tekst die ik zelf ooit schreef, heel lang geleden.
In de vasten van 2001.
Dat ging als volgt :

   Woestijn.
   De woestijn is droog en dor en heet,
   onherbergzaam en verlaten.
   Ik voel me even droog en dor en verlaten
   als de woestijn.
   Ik heb dorst.
   Dorst naar water.

   Ik ben op zoek naar een bron,
   naar de bron waarover men al zo vaak gesproken heeft.
   Maar waar kan ik die bron vinden ?
   Hoe ?
   Wat moet ik doen om hem te vinden ?
   Waar moet ik zoeken ?
   Ik trek verder.
   Woestijnzand, zover ik kan zien.
   Zand en stenen.

   En dan hoor ik :
       "Zoek toch niet te ver.
        De bron is vlakbij.
        De waterbron bevindt zich vóór je.
        Wat dacht je ?
        Dacht je een reuzengroot natuurfenomeen te vinden, kilometers ver te zien ?

        Nee, hier vlakbij, tussen de keien onder je voeten :
        zie je daar dat sprietje groen ?
        Zie je daar dat natte zand ?
        Kniel neer.
        Neem de keien weg, graaf het zand opzij.
        En zie."

   Ik ben verbaasd.
   De bron in mijn bereik !
   Ik heb zo'n dorst,
   mijn lippen zijn gebarsten,
   mijn tong is als kurk en kleeft aan mijn gehemelte,
   ik besterf het bijna ...
   ... En ik had die bron, zo vlakbij, niet gezien.

   Ik kniel neer,
   vorm van mijn handen een schaal,
   schep water uit de bron ...

   En hoe meer ik van dat water schep, hoe meer het begint te stromen.

   Ik hoef enkel nog te drinken.

X

dank !

X

de zeventiende

De zeventiende vandaag.
Elf maanden geleden was het je laatste dag.
Ongetwijfeld volgt nu een maand van vele herinneringen :
de laatste keer dit, de laatste dat ...
En wie had toen gedacht, dat het toen
"de laatste keer dit en de laatste keer dat" zou zijn ...
Nog altijd niet echt te geloven !

Wat gaan de maanden vlug voorbij.
Waar zijn ze naartoe ?
Precies of ik ze niet allemaal heb geleefd.

Ondanks alles, ben ik toch dankbaar
voor zoveel vriendschap en steun en meevoelen
die ik heb mogen ervaren van zoveel attente mensen !

mooi weer vandaag

Mooi weer vandaag.  Zonnig maar wel een beetje fris.  Ideaal fietsweer.
Heb mijn fiets gepakt en een verjaardagskaartje voor Hugo gaan bussen.
Ik dacht : ik fiets nog een beetje rond, en geniet van het mooie weer.
Dus verder richting park, en door het park, en zo langs de vaart met een omweg naar huis.
Maar wat leuk en ontspannend had geleken, werd weer een vlaag van weemoed.
Overal wandelende koppels, fietsende paren, blije gezichten met de zon op hun gelaat.  Arm in arm rustig babbelend met mekaar.
Zo deden wij dat ook.  Rustig wandelend soms fijne gesprekjes gehad.
We deden dat te weinig, doch het zou veranderen !  We gingen meer tijd maken voor mekaar.  En samen genieten van kleine dingen ...  Nu je op brugpensioen was en ik wat taken had afgebouwd, kregen we daar een zee van tijd voor ...
Mijn schat, ik mis je toch weer zo.

Nightingale (Leonard Cohen)

I build my house beside the wood
So I could hear you singing.
And it was sweet and it was good.
And love was all beginning.

   Fare thee well my nightingale.
   't Was long ago U found you.
   Now all your songs of beauty fail.
   The forest closes 'round you.

The sun goes down behind a veil.
't Is now that you would call me.
So rest in peace my nightingale.
Beneath your branch of Holly.

   Fare the well my nightingale.
   't Was long ago U found you.
   Now all your songs of beauty fail.
   The forest closes 'round you.
   ... Fare thee well my nightingale.
   I lived but to be near you.
   Tho' you are singing somwhere still.
   I can no longer hear you.

(In  juli 2009, toen zijn zus heel ernstig ziek was, viel Wim zijn aandacht op dit lied, en vroeg hij me of ik dat kon vertalen.  Ik heb het geprobeerd, met de woordenboek naast mij. 
Wie kon toen vermoeden dat de weemoed van dit lied zo vlug ook voor hem zou gelden ...)

Mijn vertaling :
               Ik bouwde mijn huis naast het woud.
               Zo kon ik jou horen zingen.
               En het was zacht en het was goed.
               En liefde was begonnen.

                    Vaar wel mijn nachtegaal.
                    't Was lang geleden dat je te vinden was.
                    Al jouw mooie liederen ontbreken nu.
                    Het woud sloot zich rond jou.

               De zon gaat onder achter een sluier.
               Het is nu dat jij me zou roepen.
               Rust nu in vrede, mijn nachtegaal.
               Onder jouw gewijde tak.

                    Vaar wel mijn nachtegaal.
                    't Was lang geleden dat je te vinden was.
                    Al jouw mooie liederen onbreken nu.
                    Het woud sloot zich rond jou.
                    ... Vaar wel mijn nachtegaal.
                    Ik leefde slechts om bij jou te zijn.
                    Ik denk dat jij nog altijd ergens zingt.
                    Ik kan jou echter niet meer horen.