De wereld stond stil
toen je ophield met ademen.
Mijn leven stond stil
toen dat tot me doordrong.
Een diepe afgrond voor mijn voeten,
een tsunami over me heen,
een enorme berg waar ik eerst op moest,
wilde ik er overheen ...
Intussen kreeg het leven tóch zijn verdere verloop,
de klok aan de muur tikte ongehinderd voort.
Een klein jongetje werd geboren,
onze meisjes worden groot.
En in die 18 maanden van de tijd na je dood
is er heel veel veranderd in het klein en in het groot :
Bij onze kinderen werd gebouwd en het verbouwen gaat nog voort,
nieuwe uitdagingen aangenomen, positieve wendingen aangeboord.
Ook ikzelf ben veranderd, ik voel dat elke dag ...
zekerheden werden vragen,
mijn energie soms van slag.
In hoeverre zie je nog toe hoe het nu met ons gaat ?
In hoeverre heb jij de hand aan "toevalligheden" ...
en aan de band die ons allen draagt ?
Familie en vrienden missen jou nog elke dag ...
en ikzelf moet steeds meer leren
je aanwezigheid terug te vinden, geborgen in mijn hart.
Niet ver weg achter de horizon,
niet ongrijpbaar hoog in de lucht,
maar dichterbij dan ik me kan voorstellen,
in de stille bries, de zachte zucht ...
Jij bent nu opgenomen "in de ruimte van God" ...
Is het daar dat ik je kan vinden nu ?
Als ik voort op zoek ga naar God ?
X
