het kan ook zonder woorden

Wim en Arthur
Arthur en Wim
twee namen bij elkaar
één familienaam van elkaar
witte bloempjesarm van Arthur
over de schouders van zijn vokke Wim
twee maten voor het leven
twee maten over de dood heen
... ook al hebben ze mekaar nooit echt ontmoet,
toch zijn ze onafscheidelijk met elkaar verbonden.

kijk eens

kijk eens vokke, je drie kleinkinderen ...
kijk eens vokke ! om trots op te zijn ...

zeker weten dat je heel fier zou zijn geweest ...
zeker weten dat je ontzettend van hen zou genoten hebben ...

misschien volg je hen ook wel ergens, op een afstand of misschien vlakbij...
misschien draag je nog altijd een beetje zorg voor hen ...

blijf hun beschermengel, lieve vokke !
blijf hen knipoogjes geven, lieve schat !

zeker weten dat je om hen bekommerd blijft ...
want jou kennende, zal je dat niet kunnen laten.

veel liefs van ons allen, liefste vokke !

3 kusjes

van je 3 oogappeltjes

x x x

jij bent niet vergeten

smsjes, kaartjes, mailtjes, telefoontjes,
lieve woorden, warme gebaren,
knuffels, schouderklopjes, kleine attenties,
stille aanwezigheid, weggepinkte tranen,
hartelijkheid,
van lieve familie, goede vrienden, oude makkers ...

zij zijn een bewijs dat jij niet vergeten bent,
en dat je nog leeft in vele harten die jou missen,
elk op hun eigen manier, elk met hun eigen herinneringen ...

dat geeft - ondanks alles - ook een gevoel van saamhorigheid,
onderlinge verbondenheid met velen ...

... zelfs nu je heen bent
breng jij mensen bij elkaar op zovele wijzen,
en worden onderlinge banden bevestigd en verstevigd.

Dahlem (Eifel, Duitsland) 21 augustus 2010
op vakantie met vrienden

Als het leven soms pijn doet

Toevallig een mooi lied gevonden op Youtube ...

Alle vriendschap en de lieve warmte van mensen,
heerlijk stralende kinderoogjes, 
alle kleine attenties, schouderklopjes, knuffels, bemoedigende woorden,
zoveel geschenkjes, soms uit onverwachte hoek ...
zij zijn voor mij als de dageraadszon, die de donkerte minder donker maakt,
en me het gevoel geeft dat liefde mijn leven draagt
en mij in moeilijke momenten er wel doorheen helpt. 
Dankjewel !

fietsende fiets

Donderdag 9 juni 2011
was een dag waar je naar had uitgekeken.
Al zo lang sprak je ervan : per fiets naar Meersel-Dreef.
Telkens weer was het uitgesteld.  Maar nu was het zover.
Je had er veel zin in, toen je vertrok
samen met schoonbroer, en enkele vrienden ex-collega's.

Zelf was ik er niet bij, maar je verslag achteraf was heel enthousiast.
Je had genoten.  De sfeer was tof. 
Ieder fietste volgens zijn eigen tempo. 
De vluggen voorop.  Maar dat gaf niet. 
Jij was bij het gemiddelde tempo, begreep ik,
doch bleef bij wie achterbleef
om hem al eens een duwke in de rug te geven waar nodig.
Achteraf de fietsdag besloten met een etentje met de schoonbroer op het Riddershoeveterras.
Zo kreeg de dag nog een leuk staartje.

En weer nieuwe plannen gemaakt ...
Het volgende zou de 100km fietsdodentocht van Bornem zijn.
Je was er al volop mee bezig. 
Papieren met de nodige info had je afgeprint.
Kandidaten om mee te fietsen waren er ook.
Dus dat kon niet meer stuk ...

     ... De fietsende fiets ... is nu een stilstaande fiets.
         Stil dromend van zijn baaske die zo trots op hem was.
         Nee, die fiets kan ik niet weg doen.  
         Ik blijf hem koesteren.

(beide foto's zijn niet van de fietstocht naar Meersel-Dreef, maar van een fietstocht in de Westhoek
op 22 oktober 2010, ongeveer acht maanden eerder ... Wim zijn laatste herfst.) 

poortje

Het leven lachte ons toe.
Bloemen op het veld.
Groen en geel, de lentekleuren.
Beschermend nabij, de bomentakken.
Vergezicht.
Nog heel wat te ontdekken.
Nog ver samen te gaan.

...  En eensklaps viel het poortje toe.
     Hier stopt het.
     Tot hier en niet verder.
     Dag vergezicht, waar we niet meer bij kunnen.
     Van de verre verte kunnen we alleen nog dagdromen.
     Dag droom.

Nu is het de kunst om dat poortje terug open te krijgen.
Maar de veer doet het telkens weer dichtslaan.
Hopelijk komt eens de kracht in mij om het poortje open te houden,
en verder te gaan.
Op een nieuwe wijze.
Alleen,
en ergens toch met z'n twee.

(beide foto's zijn uit natuurreservaat "De Blankaart" in Woumen (Diksmuide), getrokken op zondag 22 mei 2011)

hoi vokke !

Hoi Vokke !
Hier Arthurtje, je kleinste kleinkindje.
Sinds ik kan rondkijken, ben ik volop de wereld aan 't ontdekken.
Iedereen lacht mij toe, en ik ook naar hen.
Ik lach ook naar jou, want jij zal zeker ook naar mij lachen ...

Ik zie je wel niet, maar misschien zie je mij wel.
Waak maar verder over mij zoals je al bezig bent,
als mijn trouwe ridder Willem, die mij altijd en overal beschermt.

Zeg vokke, ik heb een lieve papa en een lieve mama hoor.
Maar dat wist je al wel he.

Een knipoogje nog
van je kleine kleinzoontje.

X