Een klim omhoog, en dan weer even een dal in ...
Maar stapje voor stapje, beetje bij beetje, geraak ik wel vooruit ...
Zou Pasen tot Pinksteren ook voor mijn persoonlijk leven van betekenis zijn ?
Zou Goede Vrijdag en Stille Zaterdag, via Pasen tot Pinksteren
de evolutie zijn van ieder rouwproces ?
Van de harde ontreddering en de pijn,
de leegte die me overviel, bij het tot me doordringen van de realiteit,
het niet weten hoe het nu verder moet,
doorheen het zoeken hoe ik alles een plaatske moet geven en verstaan,
en de kleine tekenen zien,
naar de stille vrede in mezelf omdat ik geloof en weet dat jij nu verder leeft
in de zee van liefde die alle menselijke liefde overstijgt,
en in mijn hart ?
en wellicht zo nu méér nabij bent dan vroeger mogelijk was ?
En misschien zeg ook jij nu tot mij:
"Vrede ... maak je geen zorgen.
Wat we gemist hebben, wat we liever anders hadden gehad in ons leven,
en in het uur van mijn dood,
heeft geen belang meer, en maakt nu niet uit ...
Ik ben in vrede, en wil dat ook jij in vrede bent.
Ik ben in de opperste liefde opgenomen.
Geloof dat ik jou en ons familieke, en mijn goede vrienden, nabij blijf.
Nu op een heel andere wijze, maar even reëel.
Bij iedereen tegelijk zelfs, overal en altijd.
Niet aan plaats, tijd en beperktheid gebonden.
Zacht en subtiel verbonden, maar niet vasthoudend."
Maar ... dat proces tussen Goede Vrijdag en Pinksteren
zal zeker een veel langere tijd in beslag nemen dan 50 dagen ...
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
