missen

Toch jammer dat jij zoveel moet missen ...
de mooie dingen die gebeuren,
onze lieve kinderen en kleinkinderen die het goed doen,
familie en goede vrienden die jou niet vergeten
en je nog steeds een warm hart toedragen.

Jammer ook dat wij zoveel moeten missen ...
jouw gezelschap, je schouderklopjes, je attente aandacht en bekommernis,
de leuke en ook ernstige gesprekken die we hadden,
je hulp en steun die je altijd vanzelfsprekend vond,
het fietsen, het samen er op uit trekken,
de respons, het klankbord,
je stem, je lach,
het samen zijn.

Eén moment waarop je niet goed werd tijdens je slaap ...
heeft het voor jou, voor mij, voor ons
ineens zo anders gemaakt.

favoriet

Onze lieve kleindochter speelt toneel ...
... en nog wel bij het toneelgezelschap 
waar jij jarenlang ook mee verbonden was
als man achter de schermen,
achter de geluidsinstallatie ...

Jouw favoriete toneelgezelschap,
waarvan we haast geen enkel stuk hebben gemist ...
heeft nu het gezelschap van ons kleinkind.

Wat zou je fier geweest zijn !!!
Apetrots !!!

herinneringen ...

Mooie herinneringen …

     ze doen me pijn,
     ze doen mij je nóg meer missen,
     ze doen mij beseffen dat ze in ’t echt nooit meer terugkomen …
     Maar ze maken me ook dankbaar …

Minder mooie herinneringen …

     ze doen me pijn,
     ze doen mij hopen dat ze voor jou nu geheeld zijn,
     dat alles nu goed is geworden …
     Ze maken me dankbaar omdat ik dat hopen kan,
     omdat ik erop mag vertrouwen dat je in goede handen bent nu ... 

pijn, en dankbaarheid

twijfels, en vertrouwen
gemis, en hoop
ontreddering, en ervaren van steun
weemoed, en moed
tegenzin, en zin aangeboden krijgen,   
verlaten voelen, en verbondenheid    
spijt om de gemiste kansen, en blij om wat heel goed is geweest …

zoveel gevoelens,

dubbele gevoelens,
tegengestelde gevoelens,

ze spelen allemaal mee …

uw zus

Vandaag is het precies 4 jaar geleden dat uw zus stierf.

We waren erbij.  Rond haar sterfbed.
Intense momenten samen met haar familie.

Je hebt ervan afgezien, haar te moeten missen.

Zoveel jeugdherinneringen van vroeger beleefde je opnieuw,
en zoveel laatste herinneringen werden heel belangrijk voor je.

Je vertelde er wel over, maar ook hield je veel emoties verborgen in je hart.

Dacht je – of had je het gevoel – dat ik het toch niet zou begrijpen ?
Of wilde je mij er niet mee belasten ?
Hoe vaak zat je stil in de verte te kijken …

Nu (de laatste 2 jaar) drong het pas goed tot me door

hoeveel verdriet je hebt gehad,
méér verdriet dan je had willen tonen.

 

(21 maart 2011)

 

Waar dacht je aan ?  Aan je geliefde zus ? 

Of wilde je gewoonweg de rust ervaren die de zee je gaf, en die je telkens weer deugd deed ?

 

*

klein en groot

klein ventje,
grote tractor.

het deed me spontaan denken
aan de zware machines waar jij aan werkte,
aan de hoge bulldozers en schepladers die voor jou geen geheimen hadden.

je zou er zeker pit in hebben gehad,
ons kleine baasje zo gefascineerd te zien kijken

 

waarschijnlijk dacht nonkel Frank er op dat moment ook zo over

(foto's : aan 'Het Boerenijsje', 7 september 2013)

onze drie

Je zou het vast en zeker leuk gevonden hebben,
dat we met z'n allen samen waren
voor jouw verjaardag ...

Je zou genoten hebben,
en, net als ik, trots en dankbaar zijn
om onze toffe kinderen
en onze drie lieve kleinkinderen ...

(foto aan "Het Boerenijsje" - 7 september 2013)

8 september

een stille dag vandaag

vol gedachten,
een brandend kaarsje,
bloemetjes bij je portret ...

niet alleen ik,
niet alleen onze kinderen en kleinkinderen,
maar ook vele anderen
hebben aan je gedacht vandaag,
zijn dankbaar dat ze je hebben gekend,
en missen je, nu je er niet meer bent.

8 september,
jouw verjaardag,
die je zelf slechts 60 maal hebt gevierd ...

x

bewegende golven

woorden zwart op wit geschreven,
zijn als foto's :
ze houden het moment bij, en zetten het even stil.
ze zijn een momentopname
van iets wat leeft.

maar in 't echt staat de zee nooit stil,
en hangen de wolken nooit stil.

zoals het immer bewegende zeewater
golven teweeg brengt die op en neer gaan ...
zoals de wolken voortschuiven op de adem van de wind ...
zo bewegen ook de gevoelens constant, naar hoog en naar laag,
en nemen mijn gedachten mee op de golven van de wind
tot voorbij de horizon.

gelukkig maar, dat gevoelens bewegen,
en dat er na elke eb ook een vloed komt,
en dat achter de wolken ook de blauwe hemel schuilt
met de zon die zich af en toe laat zien.

gelukkig maar, dat trieste dagen niet statisch zijn,
maar ook meegaan met de golven,
en met de wolken ...

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 



wolken

WEEMOED

     in mijn hart

TRANEN
     vanbinnen
VERLANGEN
     naar wat mij vroeger vreugde bracht

DE TIJD

     heeft de scherpste stekels afgeveild,
     maar de angels hebben zich vastgegrepen in mijn ziel
DE DROOM
     blijft een droom,
     verloren gegaan in de nacht

WOLKEN

     nemen mijn gedachten mee tot ver voorbij de horizon,
     ze verstoppen de zon,
     maar laten haar soms ook eventjes tevoorschijn piepen.

 

nooit

nooit meer ...
   went dat ooit ? 
   volgens mij nooit.

zoo-veel beleefd

Met ons kleinzoontje naar de Zoo.
Zoo leuk was dat.
Zoo grappig soms.
Zoo-veel indrukken voor hem.

Zoo fascinerend soms.
Vooral op het moment dat hij daar beneden een echte leeuw echt hoorde brullen ...

Je zou er als 'vokke' zo van genoten hebben !

x

tweemaal half

Vele jaren geleden kwamen wij op de wereld, mijn tweelingzusje en ik.
Acht dagen later stierf zusje ... en kreeg ik "een engeltje-bewaarder in de hemel" ...

Vele jaren later, in de fleur van zijn leven, stierf ook mijn Wim ...

Twee redenen om mij "half" te voelen, een halve identiteit, een halve zelf.
Twee redenen ook om mij verbonden te weten met twee engelen in de eeuwigheid ...
die mij regelmatig een knipoogje toezenden.

x

gelezen ...

(gelezen in het tijdschrift Communio, 2012 nr. 5, blz. 326)

Een verwerkingsproces:

Wanneer mensen geconfronteerd worden met een ongeneeslijke ziekte of met het verlies van een betekenisvolle persoon, moeten zij noodgedwongen deze confrontatie in hun leven toelaten. Vermijding of verdringing van de realiteit van het verlies is denkbaar, maar veelal leidt het dan tot andere problemen.

Verwerking is niet: dat een pijnlijke ervaring uit het leven verdwijnt.
Bij indringende verlieservaringen mag men juist veronderstellen dat ze altijd deel blijven uitmaken van het leven. Verwerken betekent dan ook niet dat een ervaring uit het leven wordt uitgewist, maar juist dat deze in het leven wordt opgenomen. Hierdoor verandert de persoon, omdat de pijn van het verlies geleidelijk wordt losgelaten en het leven nieuwe zin en betekenis krijgt.

Verliesverwerking is een actief proces, een opdracht die een intensieve inspanning vraagt van de betrokkene.
Men kan daarin vier deeltaken onderscheiden.
Deze deeltaken kennen geen chronologische volgorde. Ze dienen zich allemaal tegelijk aan.
Ze kennen ook geen hiërarchische orde. In het verwerkingsproces zijn ze allemaal belangrijk,
al staat soms het ene, soms het andere op de voorgrond:
- De realiteit moet onder ogen gezien worden (de cognitieve component).
- De pijn moet beleefd worden opdat ze geleidelijk kan uitdoven (de emotionele component).
- Men moet een vorm vinden om de eigen situatie te hanteren en een nieuwe plaats te vinden in de omringende wereld (de gedragscomponent).
- Men moet weer zin en betekenis vinden (de spirituele component).
(...)

De cognitieve component.
Een verlieservaring komt meestal ongevraagd en onverwacht op onze levensweg.
De heftigheid of het onverwachte karakter van het verlies roept bij de betrokkenen meestal een reactie op die men later omschrijft als een gevoel van verdoving of onwerkelijkheid.  Het is een zodanig vervreemdende ervaring dat men toeschouwer lijkt van het eigen leven. De realiteit van het verlies lijkt nauwelijks door te dringen. (...)
Om die realiteit uiteindelijk een plaats te geven in het leven, zal men haar onder ogen moeten zien en toe moeten laten. (...)

De emotionele component.
Een mens die worstelt met een verlieservaring zal gevraagd of ongevraagd voortdurend geconfronteerd worden met dat verlies. (...)
Die voortdurende confrontaties roepen steeds opnieuw emotionele pijn op. De heftigheid en het karakter van die emoties verschillen van persoon tot persoon.  Verdriet is een bekende reactie, maar boosheid, frustratie, angst, wanhoop, onmacht en nog verschillende andere reacties kunnen eveneens deel uitmaken van de emotionele beleving.  In de hulpverlening wordt algemeen aanvaard dat het telkens opnieuw beleven van de emotionele pijn uiteindelijk leidt tot uitdoving van die pijn.  Een hulpverlener kan helpen om de worsteling met hoop en vrees, schuld en boosheid, angst en onmacht bespreekbaar te maken.

De gedragscomponent.
De pijn die een verlies of een dreigend verlies oproept, kan verlammend werken in het dagelijks handelen.  Toch zal men noodgedwongen op één of andere wijze om moeten gaan met de realiteit waarmee men ongevraagd en ongewild geconfronteerd wordt.  Veel dingen die men altijd gedaan heeft, zal men misschien nooit meer kunnen doen.  Hoe moet en kan iemand omgaan met de nieuwe situatie ?  De wijze waarop men ermee omgaat is in zekere zin een keuze en is ook beïnvloedbaar.  (...)

De spirituele component.
De confrontatie met het verlies van iets dat grote betekenis heeft, verstoort ook de balans die iemand in het leven gevonden heeft.  Verwachtingen en idealen moeten bijgesteld worden.  Waarden worden herijkt.  Dat wat in het leven altijd belangrijk werd gevonden, kan nu intens devalueren in betekenis.  Sommige zaken waar men veel waarde aan heeft gehecht, blijken legen hulzen te zijn. Andere zaken blijken juist veel waardevoller te worden.  (...)

(Arthur Polspoel)

Heel herkenbaar allemaal ...

dank

Dankjewel voor wie je was.

Dankjewel voor wie je was
als mijn grote schat, die veel voor mij heeft betekend.
En nu nog betekent.

Dankjewel voor wie je was
als papa voor onze kinderen.
Wie zij geworden zijn, hangt van veel factoren af.
Maar één belangrijke factor ben toch jij.

Dankjewel voor wie je was
als schoonvader, als vriend voor onze schoonkinderen,
en de goede band met hen.

Dankjewel voor wie je was
als vokke voor onze kleinkinderen.
Zij hebben alleen maar goede herinneringen aan jou.

Dankjewel voor wie je was
voor ons gezinnetje, dat nu nog steeds de vruchten plukt
van wie jij voor ons bent geweest.

Dankjewel,
omdat de ingesteldheid van ons allen
voor een groot stuk het resultaat is van jouw manier van zijn.

Daarom mijn schat, voel ik me dankbaar
om wie je was,
en om wie je altijd voor ons zal zijn.

(september 2010)

 

Bonhoeffer

Ik vond een tekst die ik lang geleden had bewaard.
Nu spreekt die nog meer tot mij dan destijds,
en kreeg voor mij een nieuwe betekenis.

     Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden,
     dan kan niets de leegte van zijn aanwezigheid vullen.
     Je moet dat niet proberen,
     je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
     Dat klinkt erg hard, maar het is ook een grote troost,
     want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
     blijf je daardoor met elkaar verbonden.

     Het is fout te zeggen : God vult die leegte.
     Hij vult ze helemaal niet, integendeel.
     Hij houdt die leegte leeg
     en helpt ons zo
     de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,
     zij het ook in pijn.

     Hoe mooier en rijker de herinneringen,
     des te moeilijker de scheiding.
     Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering
     in stille vreugde.
     De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees,
     maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
     Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven
     en je erin verliest.
     Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
     maar alleen op bijzondere ogenblikken.
     Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
     Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en kracht.

     (Dietrich Bonhoeffer)

je laatste dag

je laatste dag vol leven,
vol plezier in wat je deed

je laatste dag de kleine dingen,
heel gewoon, niets dat ons speet

je laatste dag, vol plannen
voor een toekomst dichtbij en verder weg

          onze laatste dag samen,
          heel gewoon en heel vertrouwd,
          niet vermoedend wat ons te wachten stond ...

          dat was vrijdag 17 juni 2011, nu precies 2 jaar geleden

x

 

vrijdag op zaterdag ...

                                        van vrijdag op zaterdag ...

                                        de afschuwelijke nacht

                                        de mokerslag in de vroege morgen

                                        het plotse einde

deze dagen spelen die herinneringen weer meer dan anders in mijn hoofd ...

 

ja, ik weet wel
dat ik niet de enige ben die moet leren omgaan met gemis ...

ook vele anderen maken het mee :
een plots verlies,
of een geleidelijk verlies,
of een keer op keer nieuw verlies ...

verlies van iemand die je graag ziet,
maar ook
verlies van een goede gezondheid,
verlies van een mooie droom,
verlies van een ideaal,
verlies van kunnen,
verlies van kennen,
verlies van perspectief,
verlies van werk,
verlies van de plek waar je altijd hebt gewoond,
verlies van onbezorgde veiligheid,
verlies van vrede ...
... er zijn zoveel vormen.

Ik ben niet de enige.  Ik ben niet alleen die wat moet verwerken.
Dat te beseffen, helpt me soms om wat minder te klagen.

                    mijmering bij deze foto :
                              Soms
                              als je denkt dat je weg, je leven is gestopt,
                              maar dan eens goed kijkt, 
                              zie je
                              dat er toch nog enig perspectief te bespeuren is ...

zalig weer

Na een vriendschappelijke brunch vanmiddag,
mijn fiets genomen
en een ritje gemaakt naar de Peerdsbosbaan
(ik moest er nog een omslag bussen).

Er ineens een mooi fietstochtje van gemaakt van 14 km :
toerke rondgereden door het stille groen van de Zeurt ...
en langs het water van de vaart ...
want het weer was zalig ! 

Maar, hoe heerlijk het fietsen ook was,
toch realiseerde ik me dat fietsen 
nooit meer hetzelfde zal zijn als vroeger ...

Intussen al bijna 2 jaar
dat ik alles zonder jou aan mijn zij moet doen.
En ik bedenk dat mijn leven zo veranderd is.

Ik moet nog leren genieten op mijn eentje.

x

herinnering



 

29 mei

42 jaar geleden ...

 

 

29 mei

2 jaar geleden ...

X

honderdeneen

100 en 1
berichtjes al op mijn vonkjes-blog.
100 en 1
vonkjes wel en wee, stapjes vooruit, ter plaatse trappelen, en soms weer terug naar af ...
100 en 1
schrijfseltjes die mij een beetje hielpen te verwoorden
de grote verandering in mijn leven, in mijn zijn, in mijn kunnen,
in mijn denken, in mijn gemoed.
100 en 1
tekstjes op 23 maanden tijd,
ze brachten beetje bij beetje een beetje orde in mijn chaos,
ze waren een vastleggen van gedachten, gevoelens, momenten
van wanhoop en hoop,
van pijn, met daartussen soms een sprankeltje vrede en vertrouwen.
100 en 1
hartgeheimpjes die niet echt geheim bleven,
maar iets uitdrukten van de impact die jouw plotse overlijden teweeg bracht in mijn leven.
100 en 1
berichtjes die werden gelezen door familie en vrienden, die meeleefden en meevoelden.
En op hun beurt jou niet vergeten.

Dank aan al die lieve mensen van nabij en veraf.
Dank voor jullie lezen en bemoediging, voor jullie meegaan op de moeizame weg.

Misschien komen er nog schrijfseltjes. 
Misschien niet meer zo frequent.  Want zoveel is al gezegd.
En telkens in herhaling vallen, zou op den duur misschien gaan vervelen ...

X

X

stapje voor stapje

Twee stapjes vooruit, een stapje achteruit ...
Een klim omhoog, en dan weer even een dal in ...
Maar stapje voor stapje, beetje bij beetje, geraak ik wel vooruit ...

Zou Pasen tot Pinksteren ook voor mijn persoonlijk leven van betekenis zijn ?
Zou Goede Vrijdag en Stille Zaterdag, via Pasen tot Pinksteren
de evolutie zijn van ieder rouwproces ?
Van de harde ontreddering en de pijn,
   de leegte die me overviel, bij het tot me doordringen van de realiteit,
   het niet weten hoe het nu verder moet,
doorheen het zoeken hoe ik alles een plaatske moet geven en verstaan,
   en de kleine tekenen zien,
naar de stille vrede in mezelf omdat ik geloof en weet dat jij nu verder leeft
   in de zee van liefde die alle menselijke liefde overstijgt,
   en in mijn hart ?
   en wellicht zo nu méér nabij bent dan vroeger mogelijk was ?

En misschien zeg ook jij nu tot mij:
"Vrede ... maak je geen zorgen.
Wat we gemist hebben, wat we liever anders hadden gehad in ons leven,
en in het uur van mijn dood,
heeft geen belang meer, en maakt nu niet uit ...
Ik ben in vrede, en wil dat ook jij in vrede bent.
Ik ben in de opperste liefde opgenomen.
Geloof dat ik jou en ons familieke, en mijn goede vrienden, nabij blijf.
Nu op een heel andere wijze, maar even reëel.
Bij iedereen tegelijk zelfs, overal en altijd. 
Niet aan plaats, tijd en beperktheid gebonden.
Zacht en subtiel verbonden, maar niet vasthoudend."

     Maar ... dat proces tussen Goede Vrijdag en Pinksteren

     zal zeker een veel langere tijd in beslag nemen dan 50 dagen ...

~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~ 

alleen

Alleen ging je weg ...
Je ging je weg alleen ...
In de nacht ...
de nacht in ...

Ja, ik was wel bij je, die nacht ...
maar toch ging je alleen ...
Ik was op afstand, want besefte maar half wat er aan het gebeuren was ...
Het was zo onwerkelijk, een kwade droom ...
Paniek ook ...
Ik moest hulp gaan zoeken, midden in de nacht, terwijl het eigenlijk al te laat was ...

Zonder dat ik echt doorhad dat dit het laatste was wat ik van je zou zien,
ging je van ons heen ...
zonder een groet, zonder een woord ...

Niet dat dit je wens was of je wil ...
integendeel, want je was altijd zo bezorgd om ons ...
Je kreeg echter niet de kans om ons nog iets te zeggen ...
en wij niet de kans om jou nog iets te zeggen ...
Het afscheid kwam te onverwacht ...
als een dief in de nacht.

Graag had ik nog je hand vastgehouden,
mijn hand op je voorhoofd gelegd,
je laten voelen dat je niet alleen was ...
samen met onze kinderen rond je bed gestaan,
met tranen in de ogen je laten weten dat we je graag zien, 
je gesust, en stil intens aanwezig geweest ...

Maar op dat belangrijke moment van je leven,
het eindpunt van je evolutie van 60 jaar,
het sluitstuk van onze gezamenlijke 40 jaar,  
het ultieme moment van jouw oversteek,
was je alleen
in dat moment zo radikaal brutaal fataal.

Ik hoop dat je niet in een zwarte leegte bent beland,
maar met warmte verwelkomd bent geweest
in het onbegrensde wijde licht ...
dat je opgenomen werd in de oneindige zee van liefde ...
en met ons van wie jij hield, en die van jou houden,
diep verbonden blijft ...

Dat hoop ik ...
en eigenlijk geloof ik dat ik dat mag geloven ...

X

(foto : op verkenning in de Sixtusbossen, omgeving Vleteren -
op zondagvoormiddag 22 mei 2011 -
na een deugddoende mis in de abdij van West-Vleteren -
tijdens onze ontspannende vakantieweek Koksijde -
foto getrokken nog geen 4 weken vóór het overlijden)

je zou trots geweest zijn ...

Je zou trots geweest zijn ...

op je kinderen en schoonkinderen, alle vier ...
op je kleinkinderen, de drie heerlijke sterren ...
op je petekind, de stralende bruid ...

Je zou trots geweest zijn,
en je zegen gegeven hebben over alle nieuwe wendingen ...

Er is al zoveel veranderd sinds de nacht dat je stierf ...

X

zo lang

een jaar en negen maanden ...
zo lang is het geleden dat ik je nog heb gezien ...

ons jongste ...

Ons jongste Nachtegaeleke ...

Precies 1 jaar wordt hij vandaag.

Een schattig manneke.

Jammer dat jij dat geluk niet meer mocht beleven,

en dat je ons kleinzoontje net hebt gemist.

Jammer dat hij zijn "vokke Wim" nooit echt zal leren kennen.

Wel op foto, maar dat is niet hetzelfde.

Maar ...
je houdt hem nog elke dag gezelschap

in zijn onafscheidelijke knuffel "ridder Willem" ... 

(12 oktober 2012)

  "little king" Arthur op zijne troon,

met ridder Willem in zijn gezelschap ...

(8 februari 2013)

X

positiefjes

'Reyers laat' gisteren ...
met Leo Bormans over "dat heet dan gelukkig zijn" ...
Een tip van hem :
elke dag drie positieve dingen opschrijven die je die dag hebt beleefd.
Het is niet altijd gemakkelijk om er drie te vinden, maar probeer het toch maar.
Dat helpt je anders naar je leven te kijken.

Een positiefje van mij vandaag, kan ik al verklappen :

    Wel wat frisjes, maar het regent vandaag niet.

    Ben met de fiets naar het kerkhof geweest, en heb een fleurig plantje

    (oranje primula) op Wim zijn grafsteen neergezet.  Terug wat meer

    kleur op zijn grijze steen.  Nu het minder zal vriezen, kan ik weer

    bloemetjes zetten.  Kunstbloemen zeggen me niks, en ik weet dat

    Wim ook veel liever echte bloemetjes ziet. 

    De steen was nog heel proper, en de zilveren letters van zijn naam

    glansden in het voorzichtige zonnelicht.

Het is in feite een positiefje over iets negatief.
Of hoe het leven vol dubbele ervaringen zit.

oogappel

Je eerste oogappel,
je oudste kleindochter,
je "mijne lieve schat",
is vandaag 16 geworden.

Een tof meisje.
Zo heb je haar gekend,
en zo is ze nu nog.
Je zou trots geweest zijn.

Zo jammer dat je haar niet kan zien opgroeien.
Zo jammer dat je dit moet missen.

Tenzij ...
je toch niet helemaal ver weg bent ... ?

wilde wind

Stormwind giert rond het huis ...

Doet me terugdenken aan de zee, aan het staketsel in Nieuwpoort,
waar we ons samen schrap zetten en elkaar vast hielden om niet weg te waaien ...
Het was onze laatste vakantiedag, na een rustig weekje Koksijde.
Voor we naar huis reden, onze laatste stop :
even nog onze groet brengen aan de zee, op het staketsel tot boven het water
dat die dag vrij woelig was.
Je deed dat toen voor mij, dat omrijden langs Nieuwpoort.
Omdat ik dat nog eens graag wilde doen, zoals we meestal onze zee-vakanties afsloten ...

   Het werd echter onze allerlaatste wandeling daar op het staketsel ...
   Niemand die dat toen kon vermoeden ...

Het was zalig, onszelf voortduwen tegen die felle wind
die onze haren grappig omhoog blies, onze huid krachtig masseerde,
en ons bloed sneller door onze aderen deed stromen ...
Het was zalig, mijn arm veilig in jouw arm,
ons rechthoudend, steun gevend aan mekaar,
samen kijkend naar de wilde baren
en naar de meeuwen die zich lieten dragen op de golven van de wind ...
Het was zalig ontspannend ...
Heerlijk !
Vredig vanbinnen.
Genietend ...
De wandeling had ons beide deugd gedaan.
Die stormwind kon ons immers niet deren.
Samen waren we sterk.

     Amper 3 weken later was je er niet meer ...

     Adieu lieve schat van mij !
     Adieu lieve toeverlaat !
     Adieu warme hand, veilige arm, sterke schouder !
     Adieu je ogen, je lach, je stem !
     Adieu deel van mijn leven !
     Adieu heerlijke tijd !
     Adieu jij die door mijn vingers glipte ...
     A Dieu ...

woorden ...

Woorden ...
Woorden kunnen spreken, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...
Woorden ordenen gevoelens en gedachten, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...
Woorden kunnen veruiterlijken wat innerlijk leeft, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...

Woorden zijn belangrijk.
Zonder woorden geen begrip.
Maar niet alles is in woorden uit te drukken.

Ach, kon ik maar de woorden vinden die mijn diepste gevoel verwoorden ...

Maar misschien wil ik wel teveel in woorden gieten.
Misschien houd ik beter ook nog wat voor mezelf ?
In mezelf ?

mijn vriend

Je was mijn vriend ...
Ik was belangrijk voor je.
Jij was belangrijk voor mij.
Ook al waren wij op veel vlakken verschillend.
Juist door die verschillen vulden wij elkaar aan.
Als ik het moeilijk had, was jij daar.
Als jij het moeilijk had, was ik er voor jou.
Wij waren vrienden, door dik en dun.
Wij waren maatjes, door dik en dun.
Een band die méér is dan met andere vrienden, hoe goed vriendschapsbanden ook kunnen zijn.
We waren elkaars gezelschap.
Ook als we apart bezig waren.
Want we wisten ons geliefd en gesteund door mekaar,
bekommerd om mekaar, gehecht aan mekaar,
gedragen door mekaar.
Thuis bij elkaar ...

winter lente zomer herfst winter

het jaar 2012 is helemaal gepasseerd.
van winter tot winter ...
we zijn helemaal erdoor gekomen
zonder u ...
dat doet raar ...

          winter - lente - zomer - herfst
          en weer winter ...
          ijsdagen en donkere nachten,
          regendagen en dichte mist
          felle wind en storm op zee ...
          en ook dagen met de zon aan de hemel,
          met een regenboog die zon en regen met elkaar verbond
          en de hemel met de aarde ...
          blije momenten van warmte en genegenheid,
          van hoop
          en nieuw leven ...


2012 gleed door mijn vingers ...
maar is niet weg : 
want het jaar heeft naast pijnlijke dagen
ook liefs gebracht.

x

(bovenste foto : de Leffe in Lisogne bij Dinant - begin maart 2009)

(onderste foto : 13 oktober 2012)