berichtjes al op mijn vonkjes-blog.
100 en 1
vonkjes wel en wee, stapjes vooruit, ter plaatse trappelen, en soms weer terug naar af ...
100 en 1
schrijfseltjes die mij een beetje hielpen te verwoorden
de grote verandering in mijn leven, in mijn zijn, in mijn kunnen,
in mijn denken, in mijn gemoed.
100 en 1
tekstjes op 23 maanden tijd,
ze brachten beetje bij beetje een beetje orde in mijn chaos,
ze waren een vastleggen van gedachten, gevoelens, momenten
van wanhoop en hoop,
van pijn, met daartussen soms een sprankeltje vrede en vertrouwen.
100 en 1
hartgeheimpjes die niet echt geheim bleven,
maar iets uitdrukten van de impact die jouw plotse overlijden teweeg bracht in mijn leven.
100 en 1
berichtjes die werden gelezen door familie en vrienden, die meeleefden en meevoelden.
En op hun beurt jou niet vergeten.
Dank aan al die lieve mensen van nabij en veraf.
Dank voor jullie lezen en bemoediging, voor jullie meegaan op de moeizame weg.
Misschien komen er nog schrijfseltjes.
Misschien niet meer zo frequent. Want zoveel is al gezegd.
En telkens in herhaling vallen, zou op den duur misschien gaan vervelen ...
X
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten