tweemaal half

Vele jaren geleden kwamen wij op de wereld, mijn tweelingzusje en ik.
Acht dagen later stierf zusje ... en kreeg ik "een engeltje-bewaarder in de hemel" ...

Vele jaren later, in de fleur van zijn leven, stierf ook mijn Wim ...

Twee redenen om mij "half" te voelen, een halve identiteit, een halve zelf.
Twee redenen ook om mij verbonden te weten met twee engelen in de eeuwigheid ...
die mij regelmatig een knipoogje toezenden.

x

gelezen ...

(gelezen in het tijdschrift Communio, 2012 nr. 5, blz. 326)

Een verwerkingsproces:

Wanneer mensen geconfronteerd worden met een ongeneeslijke ziekte of met het verlies van een betekenisvolle persoon, moeten zij noodgedwongen deze confrontatie in hun leven toelaten. Vermijding of verdringing van de realiteit van het verlies is denkbaar, maar veelal leidt het dan tot andere problemen.

Verwerking is niet: dat een pijnlijke ervaring uit het leven verdwijnt.
Bij indringende verlieservaringen mag men juist veronderstellen dat ze altijd deel blijven uitmaken van het leven. Verwerken betekent dan ook niet dat een ervaring uit het leven wordt uitgewist, maar juist dat deze in het leven wordt opgenomen. Hierdoor verandert de persoon, omdat de pijn van het verlies geleidelijk wordt losgelaten en het leven nieuwe zin en betekenis krijgt.

Verliesverwerking is een actief proces, een opdracht die een intensieve inspanning vraagt van de betrokkene.
Men kan daarin vier deeltaken onderscheiden.
Deze deeltaken kennen geen chronologische volgorde. Ze dienen zich allemaal tegelijk aan.
Ze kennen ook geen hiërarchische orde. In het verwerkingsproces zijn ze allemaal belangrijk,
al staat soms het ene, soms het andere op de voorgrond:
- De realiteit moet onder ogen gezien worden (de cognitieve component).
- De pijn moet beleefd worden opdat ze geleidelijk kan uitdoven (de emotionele component).
- Men moet een vorm vinden om de eigen situatie te hanteren en een nieuwe plaats te vinden in de omringende wereld (de gedragscomponent).
- Men moet weer zin en betekenis vinden (de spirituele component).
(...)

De cognitieve component.
Een verlieservaring komt meestal ongevraagd en onverwacht op onze levensweg.
De heftigheid of het onverwachte karakter van het verlies roept bij de betrokkenen meestal een reactie op die men later omschrijft als een gevoel van verdoving of onwerkelijkheid.  Het is een zodanig vervreemdende ervaring dat men toeschouwer lijkt van het eigen leven. De realiteit van het verlies lijkt nauwelijks door te dringen. (...)
Om die realiteit uiteindelijk een plaats te geven in het leven, zal men haar onder ogen moeten zien en toe moeten laten. (...)

De emotionele component.
Een mens die worstelt met een verlieservaring zal gevraagd of ongevraagd voortdurend geconfronteerd worden met dat verlies. (...)
Die voortdurende confrontaties roepen steeds opnieuw emotionele pijn op. De heftigheid en het karakter van die emoties verschillen van persoon tot persoon.  Verdriet is een bekende reactie, maar boosheid, frustratie, angst, wanhoop, onmacht en nog verschillende andere reacties kunnen eveneens deel uitmaken van de emotionele beleving.  In de hulpverlening wordt algemeen aanvaard dat het telkens opnieuw beleven van de emotionele pijn uiteindelijk leidt tot uitdoving van die pijn.  Een hulpverlener kan helpen om de worsteling met hoop en vrees, schuld en boosheid, angst en onmacht bespreekbaar te maken.

De gedragscomponent.
De pijn die een verlies of een dreigend verlies oproept, kan verlammend werken in het dagelijks handelen.  Toch zal men noodgedwongen op één of andere wijze om moeten gaan met de realiteit waarmee men ongevraagd en ongewild geconfronteerd wordt.  Veel dingen die men altijd gedaan heeft, zal men misschien nooit meer kunnen doen.  Hoe moet en kan iemand omgaan met de nieuwe situatie ?  De wijze waarop men ermee omgaat is in zekere zin een keuze en is ook beïnvloedbaar.  (...)

De spirituele component.
De confrontatie met het verlies van iets dat grote betekenis heeft, verstoort ook de balans die iemand in het leven gevonden heeft.  Verwachtingen en idealen moeten bijgesteld worden.  Waarden worden herijkt.  Dat wat in het leven altijd belangrijk werd gevonden, kan nu intens devalueren in betekenis.  Sommige zaken waar men veel waarde aan heeft gehecht, blijken legen hulzen te zijn. Andere zaken blijken juist veel waardevoller te worden.  (...)

(Arthur Polspoel)

Heel herkenbaar allemaal ...

dank

Dankjewel voor wie je was.

Dankjewel voor wie je was
als mijn grote schat, die veel voor mij heeft betekend.
En nu nog betekent.

Dankjewel voor wie je was
als papa voor onze kinderen.
Wie zij geworden zijn, hangt van veel factoren af.
Maar één belangrijke factor ben toch jij.

Dankjewel voor wie je was
als schoonvader, als vriend voor onze schoonkinderen,
en de goede band met hen.

Dankjewel voor wie je was
als vokke voor onze kleinkinderen.
Zij hebben alleen maar goede herinneringen aan jou.

Dankjewel voor wie je was
voor ons gezinnetje, dat nu nog steeds de vruchten plukt
van wie jij voor ons bent geweest.

Dankjewel,
omdat de ingesteldheid van ons allen
voor een groot stuk het resultaat is van jouw manier van zijn.

Daarom mijn schat, voel ik me dankbaar
om wie je was,
en om wie je altijd voor ons zal zijn.

(september 2010)