vier maanden

Vier maanden al. 
En tóch is het nog zo moeilijk om het me voor te stellen.
Vier maanden.
Het lijkt zo lang, en ook zo kort.
Vier maanden dat je niet uit mijn hoofd bent geweest.
In alle kleine dingen van elke dag kom ik je tegen.
Alle kleine plekjes in huis doen aan je denken.
Bij alles wat ik onderneem ben je in mijn gedachten.

Toen je nog leefde, was jouw aanwezigheid evident.
Ook als je niet bij me was, wist ik jou wel op de achtergrond.
Je stond achter me, en naast me.  En in veel dingen ook voorop.
Nu pas besef ik hoezeer we met elkaar verbonden waren.
Een verbondenheid die gegroeid was met de jaren.
En die de laatste jaren nog verbondener werd.

En opeens ben je weg.  Onherroepelijk en voorgoed.
Nu ben ik voortaan maar half.