Al vijftien weken geleden ...
en toch kan ik het nog steeds niet echt geloven ...
De wereld draait door,
het leven gaat voort,
mijn leven moet voort.
Ik wil blijven putten uit de wortels van het verleden :
zij zijn de basis en de grond van mijn identiteit.
Ja, ik moet mezelf terugvinden ... nu de warme steun van de stevige boom naast me
zo plots is weggevallen, en mij door zijn val grondig heeft verwond.
Mijn afgeknakte takken en gescheurde twijgjes moeten nog genezen,
maar dat is iets van lange adem, en de littekens zullen nooit verdwijnen.
Toch moet ik ervoor zorgen dat ik me terug opricht en verder groei.
De geknakte takken hoeven niet weggesnoeid te worden,
nee, die herinneren mij aan jou, en behoren voortaan bij mijn identiteit.
Maar ik moet trachten de zon terug te laten inwerken op mij,
en blijven kracht opzuigen uit de grond waar ik altijd mijn kracht haalde.
Dan kan ik misschien ooit terug een levend boompje worden
dat, zij het met eeuwige kwetsuren, littekens en hiaten,
haar eigen vorm terug vindt ...
Maar dat zal nog een heel proces worden, met vallen en opstaan.
Gelukkig dat ik steun vind rondom mij
van andere bomen die mij trachten staande te houden.
Gelukkig dat er mooie lieve dingen gebeuren,
en ook nog te verwachten zijn in de toekomst.
Zij zorgen ervoor dat - ondanks alles - de zon in mijn leven blijft schijnen,
wiens aanwezigheid verzachtend en, wie weet, ook herstellend kan zijn ...
Mijn toekomst zal nu totaal anders zijn.
Een toekomst die van het verleden is afgeknakt, maar er toch nooit los van zal zijn.
Mijn toekomst zal altijd verweven blijven met het verleden.
En dat mag : dat houdt jou bij mij.
* * *
... En de pijn blijft pijn doen,
en mijn keel blijft vaak dichtgesnoerd door de scherpte van het gemis.
Ik kan me mijn leven nog steeds niet voorstellen zonder jou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten