Op deze dagen brengen veel mensen een bezoekje aan het kerkhof :
aan hun geliefden, hun verwanten, hun vrienden, hun buren, hun kennissen
die gestorven zijn, en niet vergeten.
Het zijn dagen van weemoed, droefheid, melancholie.
Maar ook van bloemen die kleur geven aan de troosteloze grijze graven,
en een beetje warmte brengen in de kille donkerte van de trieste dagen.
In onze oorspronkelijke christelijke traditie is Allerheiligen een feest.
Geen triest maar bemoedigend feest. Een feest van hoop en liefde.
Omdat wij geloven dat het leven na de dood niet afschrikwekkend is,
maar een nieuwe realiteit
van blijvende verbondenheid,
van opgenomen zijn in een zee van liefde
die de grenzen van leven en dood overschrijdt en overstijgt.
Een realiteit van aanwezig zijn en blijven,
zij het op een nieuwe manier.
Allerheiligen is een hoogdag van de "heiligen",
van de ontelbaren van vroeger en nu, die ons zijn voorgegaan,
die onze voorbeelden zijn
en tot wie wij ons altijd mogen wenden,
omdat zij in Gods ruimte wonen en het goed met ons voorhebben.
Hun aanwezigheid is realiteit.
Vooral de oud-christelijke cultuur gelooft dit sterk, en hecht er veel waarde aan.
Alleen al de pracht van ontelbare iconen in hun kerken, getuigt daarvan.
Geef mij dus maar de rijke oud-christelijke traditie,
in plaats van de oer-traditie van de oude Kelten ...
(Iconostase in de Byzantijnse kerk van de Benedictijnenabdij te Chevetogne)
En geef mij ook maar de stille tederheid
van bloemen
die de grijsheid opfrissen met kleur
en warmte leggen in ons hart.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten