toen was geluk heel gewoon

Samen op uitstap met de auto ...
Samen een dagje naar zee ...
Samen fietsen ...
Samen wandelen en genieten van de natuur ...
Samen aan de afwas ...
Samen babbelen aan tafel ...
Samen zwijgen ...
Samen een mooie film zien op TV ...
Samen naar onze kinderen, naar onze kleinkinderen ...
Je zien genieten van muziek ...
Je zien genieten van vriendschappen ...
Je zien genieten van je contacten met de jeugd ...
Je zien opgaan in je vrijwilligers-engagementen ...
Je zien opgaan in het bouwen van de volière ...
Je gulheid op zoveel gebieden ...
Je warmte op zoveel gebieden ...
Je enthousiasme en hartelijkheid ...
Je stille kwetsbaarheid ...

Zoveel kleine dingen van elke dag ...  die ik nu zo mis.

Ik stond er niet bij stil, vond jouw aanwezigheid evident.
Ons geluk was heel gewoon ...

Totdat op een keer de tijd stil stond.

Toen was geluk niet meer zo gewoon.
Maar werd het een mooie herinnering die pijn doet.
Pijn om het gemis.
En pijn omdat ik het vroeger zo gewoon vond.