"Getrouwd ... tot de dood ons scheidt"
Maar eens de dood ons scheidt, voel ik me juist meer dan ooit verbonden,
meer dan ooit aan elkaar getrouwd, meer dan ooit onafscheidelijk.
Merkwaardig misschien, en toch is dat zo.
Ik draag nog je trouwring,
de ring die je ooit over mijn vinger schoof.
Jouw trouwring.
Ik draag de twee nu.
Ik zeg nog steeds "van ons".
Het "van mij" komt niet gauw over mijn lippen.
Het blijft immers ons huis, onze kinderen, onze kleinkinderen,
onze vrienden, onze buren, onze tuin, onze auto ...
Maar anderzijds ook jouw fiets, jouw kanaries ...
Neen, de dood scheidt niet, maar verbindt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten