met onze auto

Ik las in een boekje dat ik te leen heb gekregen (een dagboek van een rouwproces) :

   "Spattend in de zon
   vonkend bruin lak.
   En overal chroom -
   Bezit ? Eigendom ?
   Weelde ? Statussymbool ?
   Verlakkerij,
   altijd voor mij,
   ongedeeld.
   Nooit meer naast
   altijd achter het stuur.

   O nee, geloof me,
   het went niet 
   op den duur ...

   Zo reageer ik op onze auto. 
   Ik zou nu 'mijn' auto moeten zeggen.  Maar dat komt niet over mijn lippen. 
   Ik word al misselijk als ik hem zie staan; ja, letterlijk misselijk. 
   En niet anders dan met de grootste tegenzin, alleen als het echt moet, rijd ik ermee weg."



(foto : ons laatste ritje langs de IJzer, op 26 mei 2011 ...  jij achter het stuur)

Ja, heel herkenbaar.
Precies zo heb ik me ook gevoeld. 
Het heeft maanden geduurd eer ik voor de eerste keer weer in onze auto ben gestapt.
Alleen al hem te zien staan, sneed al door mijn keel.
"Nooit meer naast, maar altijd achter het stuur ... 
in 'onze' auto die altijd voornamelijk de jouwe was geweest."

Aanvankelijk was ik inderdaad zo nerveus, dat ik me letterlijk niet goed voelde onderweg,
en even langs de kant moest gaan staan tot het wat over was. 
Gewoon voor een ritje van nog geen 5 km ...
Maar beetje bij beetje heb ik de weerstand overwonnen.
Doch enkel maar voor korte ritjes in de buurt.

Vandaag heb ik voor mezelf een grens verlegd :
voor het eerst sinds toen zelf op de autosnelweg gereden ...
voor het eerst een langere afstand heen en terug ...
voor onze kleindochter, met onze kleindochter.
En het ging goed.  Zonder problemen.
Een opluchting.
Een overwinning rijker.

Een auto is maar een materieel ding.
Ik kon me vroeger niet voorstellen dat een 'ding' zoveel impact kon hebben.
Maar als dat 'ding' niets dan herinneringen oproept, en zoveel 'nooit meer'-s, en dat dat iets was dat volledig jouw ding was en bij jou hoorde, en dat ik van 'dat ding' zelf niet zoveel afwist, dan is dat toch wel anders.

Het geeft me een beetje moed, te zien en te ervaren dat het voorbije jaar misschien toch wel het verschrikkelijkste is geweest, en dat het nu stilaan stapje voor stapje misschien wel wat beter wordt ... en ik wat rustiger in bepaalde zaken ...
Misschien wel zoals de processie van Echternach, met twee stapjes vooruit en een stapje achteruit, dat wel. 
Maar laten we blij zijn met elk stapje vooruit ...

... hoewel ik je steeds zal blijven missen
in zoveel kleine en grote dingen,
in zoveel alledaagse en bijzondere momenten,
in zoveel,
in alles ...
x