zo lang reeds ben je weg ...
fysiek weg ...
Ik kan het nog steeds moeilijk vatten.
Dat jij er niet meer bent, doet raar, doet vies.
Nog zo onwezenlijk soms.
Het leven is eindig, dat wisten we wel,
maar zo lang wij niet ernstig ziek werden,
leek het einde ons nog veraf, en hadden we nog alle tijd vóór ons.
Maar plots, in één verkeerde seconde, was het gedaan ...
hakbijl /
geen tweede kans ...
ineens fataal.
Het waren zware maanden die daarop volgden.
Langzaam en moeizaam probeerde ik wat overeind te krabbelen
en mijn evenwicht te hervinden.
Heel wankel en broos nog.
Het neerschrijven en kanaliseren van mijn gedachten en gevoelens,
voor mezelf
en als herinnering-vonkjes in mijn blog,
heeft me een beetje geholpen.
Ook de belangstelling en de bekommernis van mensen,
de schouderklopjes en de gesprekjes,
alle tekentjes van meeleven en begrip van familie en vrienden,
en de genegenheid van onze kinderen en kleinkinderen, waren én zijn een hele steun.
Ik heb besloten om niet meer zo vaak in deze blog te schrijven.
Misschien niet meer. Misschien nog af en toe.
Zoveel immers is al gezegd.
Ik val dan alleen maar in herhaling.
En dat zou voor de mensen beginnen gaan vervelen misschien.
Ik dank allen die mijn schrijfsels op deze herinnering-vonkjes-blog wat hebben gevolgd.
Jullie waren (en zijn) voor mij, onbewust, een steun en bemoediging.
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten