na de waterval

Op 18 juni was het een jaar geleden dat je stierf.

Maar niet enkel die datum is een nare herinnering.

Ook de dagen erna … :

de ontreddering, de chaos, de beklemming, de ademnood,
de leegte, de uitzichtloosheid, de mist, de donkerte, de afgrond, 
de aardbeving, de grondverschuiving, de tsunami… die het drama teweeg brachten …

Maanden heeft dit mijn energie weggenomen. 
Maanden begon ik aan de dag als aan het beklimmen van een hoge berg, waar ik enorm tegenop zag.

Ik moet zeggen dat ik - in vergelijking met toen -

me op dit moment “ietske beter” voel.

Het zwaard is niet meer zo verscheurend snijdend.

Het mes niet meer zo vlijmscherp stekend.
Mijn keel niet meer zo pijnlijk dichtgeknepen.

De shock niet meer zo traumatisch heftig.

Mijn energie beetje bij beetje aan het terugkeren.

Een beetje rustiger op dit moment …

Maar het gemis maakt nog steeds verdrietig.

De stilte aan tafel is gebleven.

Het gebrek aan de gesprekjes over kleine en grote dingen ook.

Het niet meer samen genieten van onze kinderen en kleinkinderen ook.

Het niet meer samen fier zijn over hoe ze zijn en wat ze doen ook.

Het gemis van de autoritjes en de vakantiekes ook.

Het gemis van je bezorgdheid en bekommernis ook.
Het gemis van mijn, onze, steun en toeverlaat ook.

Het gemis van het gerust gevoel omdat jij er bent, ook.

De rivier van mijn leven donderde als een woeste waterval naar de diepte …

... en, langzaam bekomend van de onverwachte neerstorting, kabbelt hij nu uiteindelijk voort … op een heel ander niveau. 

Het water zoekt zijn verdere weg, nog niet wetend waar naartoe.

Maar het zal nooit meer de hoogte halen van voorheen.
En heimwee naar het vroegere zal immer worden meegedragen.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

(of zoals een Noorse vrouw op 22 juli, op de herdenking van het Utoya-drama te Noorwegen, zei :

"De grote schok is voorbij, maar de pijn die blijft."