3 jaar geleden

17 juni ... de laatste dag dat je onder ons was
18 juni ... de dag die plots alles ondersteboven haalde
een harde werkelijkheid, die heel onwerkelijk scheen,
een verwoestende windhoos had de boom neergeveld
en alle zekerheden in één ruk weggevaagd

3 jaar later :
met lieve kleinzoon "naar zusje gaan kijken" in de materniteit
2 lieve kindjes, 2 nieuwe Nachtegaeltjes
hebben intussen onze familie verrijkt

leven en dood liggen heel dicht bij elkaar deze dagen
vreugde en verdriet vormen al 3 jaar één geheel
louter vreugde is er niet meer : want altijd met een zweem van weemoed
en pijn omdat jij dit niet meer mocht meemaken

maar anderzijds ben ik dankbaar om het frisse nieuwe leven
dat ons cadeau werd gedaan, net op de zware momenten

(zusje 1 dagje oud)

(spelen met de oude autokes die vokke Wim nog had bewaard)

Ik hoop dat je niet zo ver weg bent
zodat je dit nog kan zien
wie weet ...  leef jij even goed ook in hun hartje,
zij dragen immers uw naam

X

klavertje vier

met vier zijn ze nu ...

twee hebben jou gekend,
voor de andere twee ben jij een immer glimlachende foto ...

maar wie weet ben jij voor alle vier
de engel die hen bewaart en over waakt ...

... en vormen zij zo alle vier

een geluksbrenger klavertje vier

  

X X X X

X







drieënveertig

drieënveertig jaar geleden
gaven we elkaar ons ja-woord ...
het begin van een mooi verhaal
waar een lieve familie het resultaat van is ...

sinds die eerste dag
voelde ik mij door jou omringd en omgeven
en mocht ik me veilig weten ...
wij pasten immers bij elkaar

... zoals deze ringen,
die intussen ook drieënveertig jaar geworden zijn
en lief en leed hebben doorstaan ...

 

X

XXX

XXX XXX XXX

XXX XXX XXX XXX

XXX XXX XXX XXX XXX

XXX

 



Karin

...
Ik herken en herbeleef dat gevoel, dat haar familie nu zeker zal hebben.
Het gevoel van :

  "Hakbijl.  Dreun.
   Hier stopt het. 

   Hier is het gedaan.

   Vanaf hier is ook mijn leven voorbij. 
   Nooit meer zoals het was.
   Voor altijd.
   Iedere morgen alleen ontwaken.
   En dan tegenzin in de dag.
   Geen lichtpunt.  Geen vooruitzicht. 
   Radeloos.  Ontredderd.  Verdoofd.

   Hoe moet het nu verder ?

   Zou ik ooit nog kunnen lachen ?

   Niets dat mijn toekomst nog kleur geeft.

   Alleen zwarte leegte voor me.

   De diep afgrond.
   Bodemloos."

... zo waren mijn gevoelens in het eerste jaar ...
De scherpste kantjes zijn gelukkig afgevlakt.
Dankzij mijn lieve familie en goede vrienden
hebben mijn dagen terug wat kleur gekregen.
Maar de klap, nu bijna 3 jaar geleden, was enorm.

Ik wenste dat niemand toe ...

En nu zal onze vriend dat ook allemaal meemaken !

Zijn toffe zachte vrouw (nog geen 53 jaar oud) plots weggemaaid.

Dat warm gezin, met die lieve zachte gevoelige mooie mensen, 

eensklaps zonder moeder, eensklaps zonder vrouw,
die in alles het hart was, de geborgenheid,
de geruste zekerheid.
 

Zo verschrikkelijk !

Zo onvoorstelbaar !

Zo uitzichtloos !

Zo radicaal !

Zo hard !

Zo cru !

Ik weet hoe dat voelt.
En misschien is het voor hen nog erger dan toen voor mij ...
Het houdt me bezig en blijft me bezig houden ...


 

ondersteboven

het leven is zo broos
zo fragiel
zo kwetsbaar ...

een moeder,
de zachte spil van een prachtig gezin
met nog enkele studerende kinderen,
een jonge oma
van een eerste kleinkindje,
heden en toekomst waren vol verwachtingen,
en plots ...
is ze er niet meer.
haar hart faalde ineens, tijdens het winkelen ...

lieve Karin,
het droeve nieuws is nog zo onwezenlijk,
ik ben er nog compleet ondersteboven van.
hoe is het mogelijk dat jij er niet meer bent ...
die fijne rustige vrouw,
bij wie je je steeds op je gemak voelde.

opeens is alles anders voor haar gezin.
een vader die er plots alleen voor staat,
met vier kinderen die hun lieve moeder,
die altijd alles voor hen over had,
die als een goede vriendin voor hen was,
ineens moeten missen ...

een mokerslag voor hen !
verschrikkelijk !

dubbel trots

onze drie schatten van kleinkinderen

waar ik heel fier op ben

"dubbel" trots,

want ook namens jou

x x x

(7-9 maart 2014)

(7-9 maart 2014)

(28 februari 2014)

x x x



Lente

Zondag.
Mooi weer.
Iedereen is vrolijk, geniet zalig van gezelschap en zon.
Maar in mijn hart was het triest en koud en verlaten ...

... tot plots een lief telefoontje,
en het schattig stemmetje van mijne kleine dikke vriend ...

Dat ontroerde me.
Enkele tranen om de verkwikkende warmte.
Ben op mijn fiets gesprongen en heb een uurtje zomaar gefietst.

Een opkrikkertje 
net op het moment dat ik het nodig had ...
Zat iemand hierboven er misschien voor iets tussen ?

Het heeft in ieder geval mijn dag weer goed gemaakt.

 

 (zondag 30/03/2014)