Bonhoeffer

Ik vond een tekst die ik lang geleden had bewaard.
Nu spreekt die nog meer tot mij dan destijds,
en kreeg voor mij een nieuwe betekenis.

     Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden,
     dan kan niets de leegte van zijn aanwezigheid vullen.
     Je moet dat niet proberen,
     je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
     Dat klinkt erg hard, maar het is ook een grote troost,
     want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
     blijf je daardoor met elkaar verbonden.

     Het is fout te zeggen : God vult die leegte.
     Hij vult ze helemaal niet, integendeel.
     Hij houdt die leegte leeg
     en helpt ons zo
     de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,
     zij het ook in pijn.

     Hoe mooier en rijker de herinneringen,
     des te moeilijker de scheiding.
     Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering
     in stille vreugde.
     De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees,
     maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
     Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven
     en je erin verliest.
     Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
     maar alleen op bijzondere ogenblikken.
     Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
     Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en kracht.

     (Dietrich Bonhoeffer)

je laatste dag

je laatste dag vol leven,
vol plezier in wat je deed

je laatste dag de kleine dingen,
heel gewoon, niets dat ons speet

je laatste dag, vol plannen
voor een toekomst dichtbij en verder weg

          onze laatste dag samen,
          heel gewoon en heel vertrouwd,
          niet vermoedend wat ons te wachten stond ...

          dat was vrijdag 17 juni 2011, nu precies 2 jaar geleden

x

 

vrijdag op zaterdag ...

                                        van vrijdag op zaterdag ...

                                        de afschuwelijke nacht

                                        de mokerslag in de vroege morgen

                                        het plotse einde

deze dagen spelen die herinneringen weer meer dan anders in mijn hoofd ...

 

ja, ik weet wel
dat ik niet de enige ben die moet leren omgaan met gemis ...

ook vele anderen maken het mee :
een plots verlies,
of een geleidelijk verlies,
of een keer op keer nieuw verlies ...

verlies van iemand die je graag ziet,
maar ook
verlies van een goede gezondheid,
verlies van een mooie droom,
verlies van een ideaal,
verlies van kunnen,
verlies van kennen,
verlies van perspectief,
verlies van werk,
verlies van de plek waar je altijd hebt gewoond,
verlies van onbezorgde veiligheid,
verlies van vrede ...
... er zijn zoveel vormen.

Ik ben niet de enige.  Ik ben niet alleen die wat moet verwerken.
Dat te beseffen, helpt me soms om wat minder te klagen.

                    mijmering bij deze foto :
                              Soms
                              als je denkt dat je weg, je leven is gestopt,
                              maar dan eens goed kijkt, 
                              zie je
                              dat er toch nog enig perspectief te bespeuren is ...

zalig weer

Na een vriendschappelijke brunch vanmiddag,
mijn fiets genomen
en een ritje gemaakt naar de Peerdsbosbaan
(ik moest er nog een omslag bussen).

Er ineens een mooi fietstochtje van gemaakt van 14 km :
toerke rondgereden door het stille groen van de Zeurt ...
en langs het water van de vaart ...
want het weer was zalig ! 

Maar, hoe heerlijk het fietsen ook was,
toch realiseerde ik me dat fietsen 
nooit meer hetzelfde zal zijn als vroeger ...

Intussen al bijna 2 jaar
dat ik alles zonder jou aan mijn zij moet doen.
En ik bedenk dat mijn leven zo veranderd is.

Ik moet nog leren genieten op mijn eentje.

x

herinnering



 

29 mei

42 jaar geleden ...

 

 

29 mei

2 jaar geleden ...

X

honderdeneen

100 en 1
berichtjes al op mijn vonkjes-blog.
100 en 1
vonkjes wel en wee, stapjes vooruit, ter plaatse trappelen, en soms weer terug naar af ...
100 en 1
schrijfseltjes die mij een beetje hielpen te verwoorden
de grote verandering in mijn leven, in mijn zijn, in mijn kunnen,
in mijn denken, in mijn gemoed.
100 en 1
tekstjes op 23 maanden tijd,
ze brachten beetje bij beetje een beetje orde in mijn chaos,
ze waren een vastleggen van gedachten, gevoelens, momenten
van wanhoop en hoop,
van pijn, met daartussen soms een sprankeltje vrede en vertrouwen.
100 en 1
hartgeheimpjes die niet echt geheim bleven,
maar iets uitdrukten van de impact die jouw plotse overlijden teweeg bracht in mijn leven.
100 en 1
berichtjes die werden gelezen door familie en vrienden, die meeleefden en meevoelden.
En op hun beurt jou niet vergeten.

Dank aan al die lieve mensen van nabij en veraf.
Dank voor jullie lezen en bemoediging, voor jullie meegaan op de moeizame weg.

Misschien komen er nog schrijfseltjes. 
Misschien niet meer zo frequent.  Want zoveel is al gezegd.
En telkens in herhaling vallen, zou op den duur misschien gaan vervelen ...

X

X

stapje voor stapje

Twee stapjes vooruit, een stapje achteruit ...
Een klim omhoog, en dan weer even een dal in ...
Maar stapje voor stapje, beetje bij beetje, geraak ik wel vooruit ...

Zou Pasen tot Pinksteren ook voor mijn persoonlijk leven van betekenis zijn ?
Zou Goede Vrijdag en Stille Zaterdag, via Pasen tot Pinksteren
de evolutie zijn van ieder rouwproces ?
Van de harde ontreddering en de pijn,
   de leegte die me overviel, bij het tot me doordringen van de realiteit,
   het niet weten hoe het nu verder moet,
doorheen het zoeken hoe ik alles een plaatske moet geven en verstaan,
   en de kleine tekenen zien,
naar de stille vrede in mezelf omdat ik geloof en weet dat jij nu verder leeft
   in de zee van liefde die alle menselijke liefde overstijgt,
   en in mijn hart ?
   en wellicht zo nu méér nabij bent dan vroeger mogelijk was ?

En misschien zeg ook jij nu tot mij:
"Vrede ... maak je geen zorgen.
Wat we gemist hebben, wat we liever anders hadden gehad in ons leven,
en in het uur van mijn dood,
heeft geen belang meer, en maakt nu niet uit ...
Ik ben in vrede, en wil dat ook jij in vrede bent.
Ik ben in de opperste liefde opgenomen.
Geloof dat ik jou en ons familieke, en mijn goede vrienden, nabij blijf.
Nu op een heel andere wijze, maar even reëel.
Bij iedereen tegelijk zelfs, overal en altijd. 
Niet aan plaats, tijd en beperktheid gebonden.
Zacht en subtiel verbonden, maar niet vasthoudend."

     Maar ... dat proces tussen Goede Vrijdag en Pinksteren

     zal zeker een veel langere tijd in beslag nemen dan 50 dagen ...

~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~  ~