wilde wind

Stormwind giert rond het huis ...

Doet me terugdenken aan de zee, aan het staketsel in Nieuwpoort,
waar we ons samen schrap zetten en elkaar vast hielden om niet weg te waaien ...
Het was onze laatste vakantiedag, na een rustig weekje Koksijde.
Voor we naar huis reden, onze laatste stop :
even nog onze groet brengen aan de zee, op het staketsel tot boven het water
dat die dag vrij woelig was.
Je deed dat toen voor mij, dat omrijden langs Nieuwpoort.
Omdat ik dat nog eens graag wilde doen, zoals we meestal onze zee-vakanties afsloten ...

   Het werd echter onze allerlaatste wandeling daar op het staketsel ...
   Niemand die dat toen kon vermoeden ...

Het was zalig, onszelf voortduwen tegen die felle wind
die onze haren grappig omhoog blies, onze huid krachtig masseerde,
en ons bloed sneller door onze aderen deed stromen ...
Het was zalig, mijn arm veilig in jouw arm,
ons rechthoudend, steun gevend aan mekaar,
samen kijkend naar de wilde baren
en naar de meeuwen die zich lieten dragen op de golven van de wind ...
Het was zalig ontspannend ...
Heerlijk !
Vredig vanbinnen.
Genietend ...
De wandeling had ons beide deugd gedaan.
Die stormwind kon ons immers niet deren.
Samen waren we sterk.

     Amper 3 weken later was je er niet meer ...

     Adieu lieve schat van mij !
     Adieu lieve toeverlaat !
     Adieu warme hand, veilige arm, sterke schouder !
     Adieu je ogen, je lach, je stem !
     Adieu deel van mijn leven !
     Adieu heerlijke tijd !
     Adieu jij die door mijn vingers glipte ...
     A Dieu ...

woorden ...

Woorden ...
Woorden kunnen spreken, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...
Woorden ordenen gevoelens en gedachten, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...
Woorden kunnen veruiterlijken wat innerlijk leeft, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...

Woorden zijn belangrijk.
Zonder woorden geen begrip.
Maar niet alles is in woorden uit te drukken.

Ach, kon ik maar de woorden vinden die mijn diepste gevoel verwoorden ...

Maar misschien wil ik wel teveel in woorden gieten.
Misschien houd ik beter ook nog wat voor mezelf ?
In mezelf ?

mijn vriend

Je was mijn vriend ...
Ik was belangrijk voor je.
Jij was belangrijk voor mij.
Ook al waren wij op veel vlakken verschillend.
Juist door die verschillen vulden wij elkaar aan.
Als ik het moeilijk had, was jij daar.
Als jij het moeilijk had, was ik er voor jou.
Wij waren vrienden, door dik en dun.
Wij waren maatjes, door dik en dun.
Een band die méér is dan met andere vrienden, hoe goed vriendschapsbanden ook kunnen zijn.
We waren elkaars gezelschap.
Ook als we apart bezig waren.
Want we wisten ons geliefd en gesteund door mekaar,
bekommerd om mekaar, gehecht aan mekaar,
gedragen door mekaar.
Thuis bij elkaar ...

winter lente zomer herfst winter

het jaar 2012 is helemaal gepasseerd.
van winter tot winter ...
we zijn helemaal erdoor gekomen
zonder u ...
dat doet raar ...

          winter - lente - zomer - herfst
          en weer winter ...
          ijsdagen en donkere nachten,
          regendagen en dichte mist
          felle wind en storm op zee ...
          en ook dagen met de zon aan de hemel,
          met een regenboog die zon en regen met elkaar verbond
          en de hemel met de aarde ...
          blije momenten van warmte en genegenheid,
          van hoop
          en nieuw leven ...


2012 gleed door mijn vingers ...
maar is niet weg : 
want het jaar heeft naast pijnlijke dagen
ook liefs gebracht.

x

(bovenste foto : de Leffe in Lisogne bij Dinant - begin maart 2009)

(onderste foto : 13 oktober 2012)

veranderd

De wereld stond stil
toen je ophield met ademen.
Mijn leven stond stil
toen dat tot me doordrong.

Een diepe afgrond voor mijn voeten,
een tsunami over me heen,
een enorme berg waar ik eerst op moest,
wilde ik er overheen ...

Intussen kreeg het leven tóch zijn verdere verloop,
de klok aan de muur tikte ongehinderd voort.
Een klein jongetje werd geboren,
onze meisjes worden groot.

En in die 18 maanden van de tijd na je dood
is er heel veel veranderd in het klein en in het groot :
Bij onze kinderen werd gebouwd en het verbouwen gaat nog voort,
nieuwe uitdagingen aangenomen, positieve wendingen aangeboord.

Ook ikzelf ben veranderd, ik voel dat elke dag ...
zekerheden werden vragen,
mijn energie soms van slag.

In hoeverre zie je nog toe hoe het nu met ons gaat ?
In hoeverre heb jij de hand aan "toevalligheden" ...
en aan de band die ons allen draagt ?

Familie en vrienden missen jou nog elke dag ...
en ikzelf moet steeds meer leren
je aanwezigheid terug te vinden, geborgen in mijn hart.
Niet ver weg achter de horizon,
niet ongrijpbaar hoog in de lucht,
maar dichterbij dan ik me kan voorstellen,
in de stille bries, de zachte zucht ...

Jij bent nu opgenomen "in de ruimte van God" ...
Is het daar dat ik je kan vinden nu ?
Als ik voort op zoek ga naar God ?

X

hard

Vanmorgen een pijnlijk bericht ontvangen :
onze goede buurman, je trouwe maat, gisterenavond plots overleden ...
op dezelfde wijze als jij toen ... :
het ene moment nog springlevend, geen vuiltje aan de lucht,
het volgende moment even naar adem snakken en ... stil ... uit ...

Onze buurman Frans ...  je trouwe maat ...
ook na jouw dood bleef hij je trouw :
hij bleef (vriendelijk, bekommerd, bescheiden) een oogje in het zeil houden
op de volière, op onze tuin, op mij ...
Hij beschouwde dit als een stukje van zijn verantwoordelijkheid
tegenover jou,
gewoon uit vriendschap.

Maar ineens plots,
gisteren na een gezellig avondje voetbal op TV
was het ineens gedaan ...

Een ferme schok ging weer door onze buurt, toen de blauwe flikkerlichten aankwamen.
Een ferme schok ging er weer door mij, toen ik vanmorgen het dramatische nieuws vernam.

De twee goede maten zijn weer samen ...
en hebben vast heel wat bij te babbelen nu ...

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

3 mei 2011 :
samen de volière ineen knutselen :
overleggen, helpen, zwanzen

30 mei 2011 : 

het dak ligt erop,

daar moest op gedronken worden 

(niet voor Frans, de acrobaat op het dak)

nog geen drie weken later was Wim er plots niet meer ...

precies anderhalf jaar later Frans ook plots niet meer ...

mist

"Je weet niet wat je mist ..."
Je weet niet wat je zal missen, als je het ooit niet meer hebt ...

De gewone dingen in het leven vond ik zo gewoon, en vanzelfsprekend, en evident.
Ik besefte niet dat ik ze ooit zou moeten missen.
Daar dacht ik liever niet aan.
Niets wees er immers op dat die evidentie zou overgaan en plots verdwijnen in de dikke mist.

Graag zou ik de dingen en de dagen nog eens willen overdoen,
maar dan meer bewust, meer dankbaar, en minder evident ...
meer beseffend hoe goed het is
om samen te zijn,
om samen de dingen te doen,
om samen op uitstap te gaan,
om samen te babbelen, zaken te bespreken, van gedachten te wisselen, 
om altijd en overal op elkaar te kunnen terugvallen,
om er te zijn voor mekaar,
om van elkaar te houden,
en ook
om te weten dat ik word bemind, ondanks mijn kleine kantjes,
en gedragen en gesteund en, als het moest, verdedigd.

Als alles gewoon goed gaat, en vertrouwd,
als de kleuren helder zijn, en de weg met een ver uitzicht en perspectief,
denk je er niet aan
dat plots en onverwacht die mistbank kan komen die alle zicht en alle kleur wegneemt.
Ineens sta je als voor een muur,
en moet je je weg trachten te banen zo goed en zo kwaad als het kan.

En ... eigenlijk besef ik nu dat ik vroeger vaak geleefd heb als in een soort nevel :
niet genoeg beseffend hoe mooi de kleuren toen wel waren
en hoe goed het was te leven met jou als mijn maatje aan mijn zij ...
Ik onderging het rustig en "gerust", maar besefte het niet genoeg. 
Hierdoor veel ge-mist ...

Gelukkig leefden we in je laatste maanden en weken wat meer bewust ...
We namen ons voor om meer samen te genieten ...
We hadden nog veel goede jaren in het vooruitzicht ...

Zo werden die laatste weken - onbewust - een mooie afsluiting.
Merkwaardig eigenlijk. 
Was dat louter toeval ?

X