mist

"Je weet niet wat je mist ..."
Je weet niet wat je zal missen, als je het ooit niet meer hebt ...

De gewone dingen in het leven vond ik zo gewoon, en vanzelfsprekend, en evident.
Ik besefte niet dat ik ze ooit zou moeten missen.
Daar dacht ik liever niet aan.
Niets wees er immers op dat die evidentie zou overgaan en plots verdwijnen in de dikke mist.

Graag zou ik de dingen en de dagen nog eens willen overdoen,
maar dan meer bewust, meer dankbaar, en minder evident ...
meer beseffend hoe goed het is
om samen te zijn,
om samen de dingen te doen,
om samen op uitstap te gaan,
om samen te babbelen, zaken te bespreken, van gedachten te wisselen, 
om altijd en overal op elkaar te kunnen terugvallen,
om er te zijn voor mekaar,
om van elkaar te houden,
en ook
om te weten dat ik word bemind, ondanks mijn kleine kantjes,
en gedragen en gesteund en, als het moest, verdedigd.

Als alles gewoon goed gaat, en vertrouwd,
als de kleuren helder zijn, en de weg met een ver uitzicht en perspectief,
denk je er niet aan
dat plots en onverwacht die mistbank kan komen die alle zicht en alle kleur wegneemt.
Ineens sta je als voor een muur,
en moet je je weg trachten te banen zo goed en zo kwaad als het kan.

En ... eigenlijk besef ik nu dat ik vroeger vaak geleefd heb als in een soort nevel :
niet genoeg beseffend hoe mooi de kleuren toen wel waren
en hoe goed het was te leven met jou als mijn maatje aan mijn zij ...
Ik onderging het rustig en "gerust", maar besefte het niet genoeg. 
Hierdoor veel ge-mist ...

Gelukkig leefden we in je laatste maanden en weken wat meer bewust ...
We namen ons voor om meer samen te genieten ...
We hadden nog veel goede jaren in het vooruitzicht ...

Zo werden die laatste weken - onbewust - een mooie afsluiting.
Merkwaardig eigenlijk. 
Was dat louter toeval ?

X