veranderd

De wereld stond stil
toen je ophield met ademen.
Mijn leven stond stil
toen dat tot me doordrong.

Een diepe afgrond voor mijn voeten,
een tsunami over me heen,
een enorme berg waar ik eerst op moest,
wilde ik er overheen ...

Intussen kreeg het leven tóch zijn verdere verloop,
de klok aan de muur tikte ongehinderd voort.
Een klein jongetje werd geboren,
onze meisjes worden groot.

En in die 18 maanden van de tijd na je dood
is er heel veel veranderd in het klein en in het groot :
Bij onze kinderen werd gebouwd en het verbouwen gaat nog voort,
nieuwe uitdagingen aangenomen, positieve wendingen aangeboord.

Ook ikzelf ben veranderd, ik voel dat elke dag ...
zekerheden werden vragen,
mijn energie soms van slag.

In hoeverre zie je nog toe hoe het nu met ons gaat ?
In hoeverre heb jij de hand aan "toevalligheden" ...
en aan de band die ons allen draagt ?

Familie en vrienden missen jou nog elke dag ...
en ikzelf moet steeds meer leren
je aanwezigheid terug te vinden, geborgen in mijn hart.
Niet ver weg achter de horizon,
niet ongrijpbaar hoog in de lucht,
maar dichterbij dan ik me kan voorstellen,
in de stille bries, de zachte zucht ...

Jij bent nu opgenomen "in de ruimte van God" ...
Is het daar dat ik je kan vinden nu ?
Als ik voort op zoek ga naar God ?

X

hard

Vanmorgen een pijnlijk bericht ontvangen :
onze goede buurman, je trouwe maat, gisterenavond plots overleden ...
op dezelfde wijze als jij toen ... :
het ene moment nog springlevend, geen vuiltje aan de lucht,
het volgende moment even naar adem snakken en ... stil ... uit ...

Onze buurman Frans ...  je trouwe maat ...
ook na jouw dood bleef hij je trouw :
hij bleef (vriendelijk, bekommerd, bescheiden) een oogje in het zeil houden
op de volière, op onze tuin, op mij ...
Hij beschouwde dit als een stukje van zijn verantwoordelijkheid
tegenover jou,
gewoon uit vriendschap.

Maar ineens plots,
gisteren na een gezellig avondje voetbal op TV
was het ineens gedaan ...

Een ferme schok ging weer door onze buurt, toen de blauwe flikkerlichten aankwamen.
Een ferme schok ging er weer door mij, toen ik vanmorgen het dramatische nieuws vernam.

De twee goede maten zijn weer samen ...
en hebben vast heel wat bij te babbelen nu ...

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

3 mei 2011 :
samen de volière ineen knutselen :
overleggen, helpen, zwanzen

30 mei 2011 : 

het dak ligt erop,

daar moest op gedronken worden 

(niet voor Frans, de acrobaat op het dak)

nog geen drie weken later was Wim er plots niet meer ...

precies anderhalf jaar later Frans ook plots niet meer ...

mist

"Je weet niet wat je mist ..."
Je weet niet wat je zal missen, als je het ooit niet meer hebt ...

De gewone dingen in het leven vond ik zo gewoon, en vanzelfsprekend, en evident.
Ik besefte niet dat ik ze ooit zou moeten missen.
Daar dacht ik liever niet aan.
Niets wees er immers op dat die evidentie zou overgaan en plots verdwijnen in de dikke mist.

Graag zou ik de dingen en de dagen nog eens willen overdoen,
maar dan meer bewust, meer dankbaar, en minder evident ...
meer beseffend hoe goed het is
om samen te zijn,
om samen de dingen te doen,
om samen op uitstap te gaan,
om samen te babbelen, zaken te bespreken, van gedachten te wisselen, 
om altijd en overal op elkaar te kunnen terugvallen,
om er te zijn voor mekaar,
om van elkaar te houden,
en ook
om te weten dat ik word bemind, ondanks mijn kleine kantjes,
en gedragen en gesteund en, als het moest, verdedigd.

Als alles gewoon goed gaat, en vertrouwd,
als de kleuren helder zijn, en de weg met een ver uitzicht en perspectief,
denk je er niet aan
dat plots en onverwacht die mistbank kan komen die alle zicht en alle kleur wegneemt.
Ineens sta je als voor een muur,
en moet je je weg trachten te banen zo goed en zo kwaad als het kan.

En ... eigenlijk besef ik nu dat ik vroeger vaak geleefd heb als in een soort nevel :
niet genoeg beseffend hoe mooi de kleuren toen wel waren
en hoe goed het was te leven met jou als mijn maatje aan mijn zij ...
Ik onderging het rustig en "gerust", maar besefte het niet genoeg. 
Hierdoor veel ge-mist ...

Gelukkig leefden we in je laatste maanden en weken wat meer bewust ...
We namen ons voor om meer samen te genieten ...
We hadden nog veel goede jaren in het vooruitzicht ...

Zo werden die laatste weken - onbewust - een mooie afsluiting.
Merkwaardig eigenlijk. 
Was dat louter toeval ?

X

acht maanden

gelijk ne grote
in de zetel
ons vrolijk lachend nachtegaeltje ...
hartverwarmend lief en blij ...

ons kleinzoontje
acht maanden nu ...
kon je hem maar zien, vokke,
was je er maar bij ...

ik geniet nu voor twee,
en ook maar voor de helft ...

x x x

muziek van de stilte

Midden
in de drukte van de dagen
in de chaos in mijn hoofd
in de buitenshuis-vrijwilligers-engagementen die beslag op me leggen
in de verwachtingen van anderen die mijn energie opslorpen ...
     kan het deugd doen om eens stil te worden
     een kaarsje te branden bij de foto die me rustig toelacht
     en bij de iconen aan de wand,
     met op de achtergrond de muziek van de stilte.
    
Muziek van de stilte ...
het monnikenkoor van Chevetogne ...
doet me niet alleen stil worden,
maar verbindt me ook met jou.
Niet velen weten
dat dit ook vaak jouw manier was
om rustig te worden en tot jezelf te komen,
en jouw manier van omgaan met wat jou oversteeg.

x

drie jaar geleden

Drie jaar geleden
stonden we mee rond het sterfbed van je geliefde zus.
Drie jaar geleden
leed je heel erg onder het gemis van haar.
Drie jaar geleden
vond je het afscheid nemen zo pijnlijk, zo verschrikkelijk.
Drie jaar geleden
besloot je om voor altijd een steun te blijven voor gans haar familie.

Drie jaar geleden
kon niemand vermoeden
dat amper 20 maanden later
het plots jouw beurt zou zijn,
jij als de jongste broer.

Dat had je zeker niet gewild.
Dat had je niemand willen aandoen.
Maar het werd een feit.

nie echt simpel

Ik wil niet steeds maar zagen,
niet constant me onderdompelen in tristesse.
Daar is niemand mee gediend, denk ik.
Ikzelf ook niet.
Maar elke dag lukt dat niet natuurlijk.

Want er zijn zo van die dagen
waarop slechts een kleine aanleiding
me onverwacht weer naar "af" brengt.

Akkoord, het helse traumatische van de eerste schok
gaat stilaan voorbij,
gelukkig maar.
Maar het gemis gaat niet voorbij.
De spijt om wat wij tweetjes samen voortaan moeten missen,
gaat niet voorbij.
Je vertrouwde gezelschap bij zoveel situaties en gelegenheden,
is voor altijd voorbij.
De steun waar ik zo vaak tegenaan leunde,
is voor altijd voorbij.
Je spontane jovialiteit die mij soms over drempels hielp,
is voor altijd voorbij.
Nu moet ik het kunnen in mijn eentje.
En dat gaat niet voorbij.
Niet echt simpel is dat,
en niet evident.

Intussen ben je al een jaar en vier maanden
... weg ...
maar mijn hart weigert om jou als "verleden tijd" te zien.

Voor veel dingen heb ik weinig moeite om de bladzijde om te draaien.
Voor sommige personen en zaken gaat dat al wat moeilijker.
Maar wat jou betreft, kan ik dat niet.
En wil ik dat niet.

x