Ik wil niet steeds maar zagen,
niet constant me onderdompelen in tristesse.
Daar is niemand mee gediend, denk ik.
Ikzelf ook niet.
Maar elke dag lukt dat niet natuurlijk.
Want er zijn zo van die dagen
waarop slechts een kleine aanleiding
me onverwacht weer naar "af" brengt.
Akkoord, het helse traumatische van de eerste schok
gaat stilaan voorbij,
gelukkig maar.
Maar het gemis gaat niet voorbij.
De spijt om wat wij tweetjes samen voortaan moeten missen,
gaat niet voorbij.
Je vertrouwde gezelschap bij zoveel situaties en gelegenheden,
is voor altijd voorbij.
De steun waar ik zo vaak tegenaan leunde,
is voor altijd voorbij.
Je spontane jovialiteit die mij soms over drempels hielp,
is voor altijd voorbij.
Nu moet ik het kunnen in mijn eentje.
En dat gaat niet voorbij.
Niet echt simpel is dat,
en niet evident.
Intussen ben je al een jaar en vier maanden
... weg ...
maar mijn hart weigert om jou als "verleden tijd" te zien.
Voor veel dingen heb ik weinig moeite om de bladzijde om te draaien.
Voor sommige personen en zaken gaat dat al wat moeilijker.
Maar wat jou betreft, kan ik dat niet.
En wil ik dat niet.
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten