drie jaar geleden

Drie jaar geleden
stonden we mee rond het sterfbed van je geliefde zus.
Drie jaar geleden
leed je heel erg onder het gemis van haar.
Drie jaar geleden
vond je het afscheid nemen zo pijnlijk, zo verschrikkelijk.
Drie jaar geleden
besloot je om voor altijd een steun te blijven voor gans haar familie.

Drie jaar geleden
kon niemand vermoeden
dat amper 20 maanden later
het plots jouw beurt zou zijn,
jij als de jongste broer.

Dat had je zeker niet gewild.
Dat had je niemand willen aandoen.
Maar het werd een feit.

nie echt simpel

Ik wil niet steeds maar zagen,
niet constant me onderdompelen in tristesse.
Daar is niemand mee gediend, denk ik.
Ikzelf ook niet.
Maar elke dag lukt dat niet natuurlijk.

Want er zijn zo van die dagen
waarop slechts een kleine aanleiding
me onverwacht weer naar "af" brengt.

Akkoord, het helse traumatische van de eerste schok
gaat stilaan voorbij,
gelukkig maar.
Maar het gemis gaat niet voorbij.
De spijt om wat wij tweetjes samen voortaan moeten missen,
gaat niet voorbij.
Je vertrouwde gezelschap bij zoveel situaties en gelegenheden,
is voor altijd voorbij.
De steun waar ik zo vaak tegenaan leunde,
is voor altijd voorbij.
Je spontane jovialiteit die mij soms over drempels hielp,
is voor altijd voorbij.
Nu moet ik het kunnen in mijn eentje.
En dat gaat niet voorbij.
Niet echt simpel is dat,
en niet evident.

Intussen ben je al een jaar en vier maanden
... weg ...
maar mijn hart weigert om jou als "verleden tijd" te zien.

Voor veel dingen heb ik weinig moeite om de bladzijde om te draaien.
Voor sommige personen en zaken gaat dat al wat moeilijker.
Maar wat jou betreft, kan ik dat niet.
En wil ik dat niet.

x

kan je het zien ?

door het venstertje aan de schouw

kijk je lachend toe

naar je kleinzoontje 

dat vandaag al zeven maanden is.

kan je zien hoe schattig hij wel is ?

kan je zien hoe goed dat hij het doet ?

kan je zien hoe lief zijn papa en mama voor hem zijn ?

hopelijk kan je het zien,

en hoef je dit geluk niet te missen.

 ja, als je hem kan zien,

zal je vast en zeker apetrots zijn,

daar ben ik zeker van.

zoals je ook altijd zo trots en fier was

op je beide kleindochters ...

... die intussen al heuse tieners zijn geworden,

en nog even grote schatten zijn gebleven.

kan je het allemaal zien ? 

want dat verdien je toch wel hoor !

x

er zijn zo van die dagen ...

Er zijn zo van die dagen
dat het allemaal niet zo goed lukt ...
Er zijn zo van die dagen
waarop je - ondanks de zon - het toch koud hebt ...
Het zijn zo van die niks-dagen, die dip-dagen,
mist-dagen in je hoofd, ril-dagen in je rug,
heimwee-dagen naar wat voorbij is.

Ach, iedereen zal wel eens zo'n dag hebben zeker.
Hopelijk morgen weer beter.

acht september

acht september
jouw verjaardag
hoewel je nu niet meer verjaart
je wordt niet oud
je blijft jong
altijd en eeuwig zestig jaar en negen maanden

acht september
de dag dat je bent geboren
dat je op de wereld kwam
en later ook in mijn leven
en jij de basis werd
van het leven van onze kinderen
en van onze kleinkinderen

acht september
dank voor je bestaan tussen ons en met ons
de steen die je hebt verlegd voor velen
de cement die je bent geweest voor vriendschappen
de betrokkenheid en de bekommernis
het luisterend oor en de goede raad
het ruime hart voor jongeren
de humor en de kwinkslagen
de bereidwillige hulp
de hartelijke schouderklop
je stem
je lach
de opgestoken hand als warme groet

acht september
dank om wie je was
dank om wie je voor ons altijd zal zijn

jammer toch dat we niet langer van jou mochten genieten

(foto hierboven : Koksijde 21 mei 2011)

ons

"Getrouwd ... tot de dood ons scheidt"
Maar eens de dood ons scheidt, voel ik me juist meer dan ooit verbonden,
meer dan ooit aan elkaar getrouwd, meer dan ooit onafscheidelijk.
Merkwaardig misschien, en toch is dat zo.

Ik draag nog je trouwring,
de ring die je ooit over mijn vinger schoof.
Jouw trouwring.
Ik draag de twee nu.

Ik zeg nog steeds "van ons".
Het "van mij" komt niet gauw over mijn lippen.
Het blijft immers ons huis, onze kinderen, onze kleinkinderen,
onze vrienden, onze buren, onze tuin, onze auto ...
Maar anderzijds ook jouw fiets, jouw kanaries ...

Neen, de dood scheidt niet, maar verbindt.

met onze auto

Ik las in een boekje dat ik te leen heb gekregen (een dagboek van een rouwproces) :

   "Spattend in de zon
   vonkend bruin lak.
   En overal chroom -
   Bezit ? Eigendom ?
   Weelde ? Statussymbool ?
   Verlakkerij,
   altijd voor mij,
   ongedeeld.
   Nooit meer naast
   altijd achter het stuur.

   O nee, geloof me,
   het went niet 
   op den duur ...

   Zo reageer ik op onze auto. 
   Ik zou nu 'mijn' auto moeten zeggen.  Maar dat komt niet over mijn lippen. 
   Ik word al misselijk als ik hem zie staan; ja, letterlijk misselijk. 
   En niet anders dan met de grootste tegenzin, alleen als het echt moet, rijd ik ermee weg."



(foto : ons laatste ritje langs de IJzer, op 26 mei 2011 ...  jij achter het stuur)

Ja, heel herkenbaar.
Precies zo heb ik me ook gevoeld. 
Het heeft maanden geduurd eer ik voor de eerste keer weer in onze auto ben gestapt.
Alleen al hem te zien staan, sneed al door mijn keel.
"Nooit meer naast, maar altijd achter het stuur ... 
in 'onze' auto die altijd voornamelijk de jouwe was geweest."

Aanvankelijk was ik inderdaad zo nerveus, dat ik me letterlijk niet goed voelde onderweg,
en even langs de kant moest gaan staan tot het wat over was. 
Gewoon voor een ritje van nog geen 5 km ...
Maar beetje bij beetje heb ik de weerstand overwonnen.
Doch enkel maar voor korte ritjes in de buurt.

Vandaag heb ik voor mezelf een grens verlegd :
voor het eerst sinds toen zelf op de autosnelweg gereden ...
voor het eerst een langere afstand heen en terug ...
voor onze kleindochter, met onze kleindochter.
En het ging goed.  Zonder problemen.
Een opluchting.
Een overwinning rijker.

Een auto is maar een materieel ding.
Ik kon me vroeger niet voorstellen dat een 'ding' zoveel impact kon hebben.
Maar als dat 'ding' niets dan herinneringen oproept, en zoveel 'nooit meer'-s, en dat dat iets was dat volledig jouw ding was en bij jou hoorde, en dat ik van 'dat ding' zelf niet zoveel afwist, dan is dat toch wel anders.

Het geeft me een beetje moed, te zien en te ervaren dat het voorbije jaar misschien toch wel het verschrikkelijkste is geweest, en dat het nu stilaan stapje voor stapje misschien wel wat beter wordt ... en ik wat rustiger in bepaalde zaken ...
Misschien wel zoals de processie van Echternach, met twee stapjes vooruit en een stapje achteruit, dat wel. 
Maar laten we blij zijn met elk stapje vooruit ...

... hoewel ik je steeds zal blijven missen
in zoveel kleine en grote dingen,
in zoveel alledaagse en bijzondere momenten,
in zoveel,
in alles ...
x