vonkjes

woensdag 29 mei 2013

herinnering

29 mei

42 jaar geleden ...

29 mei

2 jaar geleden ...

zondag 26 mei 2013

100 en 1
berichtjes al op mijn vonkjes-blog.
100 en 1
vonkjes wel en wee, stapjes vooruit, ter plaatse trappelen, en soms weer terug naar af ...
100 en 1
schrijfseltjes die mij een beetje hielpen te verwoorden
de grote verandering in mijn leven, in mijn zijn, in mijn kunnen,
in mijn denken, in mijn gemoed.
100 en 1
tekstjes op 23 maanden tijd,
ze brachten beetje bij beetje een beetje orde in mijn chaos,
ze waren een vastleggen van gedachten, gevoelens, momenten
van wanhoop en hoop,
van pijn, met daartussen soms een sprankeltje vrede en vertrouwen.
100 en 1
hartgeheimpjes die niet echt geheim bleven,
maar iets uitdrukten van de impact die jouw plotse overlijden teweeg bracht in mijn leven.
100 en 1
berichtjes die werden gelezen door familie en vrienden, die meeleefden en meevoelden.
En op hun beurt jou niet vergeten.

Dank aan al die lieve mensen van nabij en veraf.
Dank voor jullie lezen en bemoediging, voor jullie meegaan op de moeizame weg.

Misschien komen er nog schrijfseltjes.
Misschien niet meer zo frequent. Want zoveel is al gezegd.
En telkens in herhaling vallen, zou op den duur misschien gaan vervelen ...

maandag 15 april 2013

stapje voor stapje

Twee stapjes vooruit, een stapje achteruit ...
Een klim omhoog, en dan weer even een dal in ...
Maar stapje voor stapje, beetje bij beetje, geraak ik wel vooruit ...

Zou Pasen tot Pinksteren ook voor mijn persoonlijk leven van betekenis zijn ?
Zou Goede Vrijdag en Stille Zaterdag, via Pasen tot Pinksteren
de evolutie zijn van ieder rouwproces ?
Van de harde ontreddering en de pijn,
   de leegte die me overviel, bij het tot me doordringen van de realiteit,
   het niet weten hoe het nu verder moet,
doorheen het zoeken hoe ik alles een plaatske moet geven en verstaan,
   en de kleine tekenen zien,
naar de stille vrede in mezelf omdat ik geloof en weet dat jij nu verder leeft
   in de zee van liefde die alle menselijke liefde overstijgt,
   en in mijn hart ?
   en wellicht zo nu méér nabij bent dan vroeger mogelijk was ?

En misschien zeg ook jij nu tot mij:
"Vrede ... maak je geen zorgen.
Wat we gemist hebben, wat we liever anders hadden gehad in ons leven,
en in het uur van mijn dood,
heeft geen belang meer, en maakt nu niet uit ...
Ik ben in vrede, en wil dat ook jij in vrede bent.
Ik ben in de opperste liefde opgenomen.
Geloof dat ik jou en ons familieke, en mijn goede vrienden, nabij blijf.
Nu op een heel andere wijze, maar even reëel.
Bij iedereen tegelijk zelfs, overal en altijd.
Niet aan plaats, tijd en beperktheid gebonden.
Zacht en subtiel verbonden, maar niet vasthoudend."

Maar ... dat proces tussen Goede Vrijdag en Pinksteren

zal zeker een veel langere tijd in beslag nemen dan 50 dagen ...

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

dinsdag 9 april 2013

alleen

Alleen ging je weg ...
Je ging je weg alleen ...
In de nacht ...
de nacht in ...

Ja, ik was wel bij je, die nacht ...
maar toch ging je alleen ...
Ik was op afstand, want besefte maar half wat er aan het gebeuren was ...
Het was zo onwerkelijk, een kwade droom ...
Paniek ook ...
Ik moest hulp gaan zoeken, midden in de nacht, terwijl het eigenlijk al te laat was ...

Zonder dat ik echt doorhad dat dit het laatste was wat ik van je zou zien,
ging je van ons heen ...
zonder een groet, zonder een woord ...

Niet dat dit je wens was of je wil ...
integendeel, want je was altijd zo bezorgd om ons ...
Je kreeg echter niet de kans om ons nog iets te zeggen ...
en wij niet de kans om jou nog iets te zeggen ...
Het afscheid kwam te onverwacht ...
als een dief in de nacht.

Graag had ik nog je hand vastgehouden,
mijn hand op je voorhoofd gelegd,
je laten voelen dat je niet alleen was ...
samen met onze kinderen rond je bed gestaan,
met tranen in de ogen je laten weten dat we je graag zien,
je gesust, en stil intens aanwezig geweest ...

Maar op dat belangrijke moment van je leven,
het eindpunt van je evolutie van 60 jaar,
het sluitstuk van onze gezamenlijke 40 jaar,
het ultieme moment van jouw oversteek,
was je alleen
in dat moment zo radikaal brutaal fataal.

Ik hoop dat je niet in een zwarte leegte bent beland,
maar met warmte verwelkomd bent geweest
in het onbegrensde wijde licht ...
dat je opgenomen werd in de oneindige zee van liefde ...
en met ons van wie jij hield, en die van jou houden,
diep verbonden blijft ...

Dat hoop ik ...
en eigenlijk geloof ik dat ik dat mag geloven ...

X

(foto : op verkenning in de Sixtusbossen, omgeving Vleteren -
op zondagvoormiddag 22 mei 2011 -
na een deugddoende mis in de abdij van West-Vleteren -
tijdens onze ontspannende vakantieweek Koksijde -
foto getrokken nog geen 4 weken vóór het overlijden)

maandag 1 april 2013

je zou trots geweest zijn ...

Je zou trots geweest zijn ...

op je kinderen en schoonkinderen, alle vier ...
op je kleinkinderen, de drie heerlijke sterren ...
op je petekind, de stralende bruid ...

Je zou trots geweest zijn,
en je zegen gegeven hebben over alle nieuwe wendingen ...

Er is al zoveel veranderd sinds de nacht dat je stierf ...

X