mooi weer vandaag

Mooi weer vandaag.  Zonnig maar wel een beetje fris.  Ideaal fietsweer.
Heb mijn fiets gepakt en een verjaardagskaartje voor Hugo gaan bussen.
Ik dacht : ik fiets nog een beetje rond, en geniet van het mooie weer.
Dus verder richting park, en door het park, en zo langs de vaart met een omweg naar huis.
Maar wat leuk en ontspannend had geleken, werd weer een vlaag van weemoed.
Overal wandelende koppels, fietsende paren, blije gezichten met de zon op hun gelaat.  Arm in arm rustig babbelend met mekaar.
Zo deden wij dat ook.  Rustig wandelend soms fijne gesprekjes gehad.
We deden dat te weinig, doch het zou veranderen !  We gingen meer tijd maken voor mekaar.  En samen genieten van kleine dingen ...  Nu je op brugpensioen was en ik wat taken had afgebouwd, kregen we daar een zee van tijd voor ...
Mijn schat, ik mis je toch weer zo.

Nightingale (Leonard Cohen)

I build my house beside the wood
So I could hear you singing.
And it was sweet and it was good.
And love was all beginning.

   Fare thee well my nightingale.
   't Was long ago U found you.
   Now all your songs of beauty fail.
   The forest closes 'round you.

The sun goes down behind a veil.
't Is now that you would call me.
So rest in peace my nightingale.
Beneath your branch of Holly.

   Fare the well my nightingale.
   't Was long ago U found you.
   Now all your songs of beauty fail.
   The forest closes 'round you.
   ... Fare thee well my nightingale.
   I lived but to be near you.
   Tho' you are singing somwhere still.
   I can no longer hear you.

(In  juli 2009, toen zijn zus heel ernstig ziek was, viel Wim zijn aandacht op dit lied, en vroeg hij me of ik dat kon vertalen.  Ik heb het geprobeerd, met de woordenboek naast mij. 
Wie kon toen vermoeden dat de weemoed van dit lied zo vlug ook voor hem zou gelden ...)

Mijn vertaling :
               Ik bouwde mijn huis naast het woud.
               Zo kon ik jou horen zingen.
               En het was zacht en het was goed.
               En liefde was begonnen.

                    Vaar wel mijn nachtegaal.
                    't Was lang geleden dat je te vinden was.
                    Al jouw mooie liederen ontbreken nu.
                    Het woud sloot zich rond jou.

               De zon gaat onder achter een sluier.
               Het is nu dat jij me zou roepen.
               Rust nu in vrede, mijn nachtegaal.
               Onder jouw gewijde tak.

                    Vaar wel mijn nachtegaal.
                    't Was lang geleden dat je te vinden was.
                    Al jouw mooie liederen onbreken nu.
                    Het woud sloot zich rond jou.
                    ... Vaar wel mijn nachtegaal.
                    Ik leefde slechts om bij jou te zijn.
                    Ik denk dat jij nog altijd ergens zingt.
                    Ik kan jou echter niet meer horen.

paradox

Hoe meer ik je mis, hoe meer je in mijn leven bent ...
Nee, je bent nooit weg uit mijn leven, omdat ik je mis.

Ik mis je aanwezigheid,
je warmte, je ogen, je stem, je handen, je schouders, je lach, je woorden,
en zoveel meer.
Maar uit mijn leven ben je nooit weg.

Je bent in mijn dagen en mijn nachten, in mijn doen en mijn gedachten.
Nooit weg.

En hoe meer je in mijn leven aanwezig bent, hoe meer pijn het doet.
Omdat ik je mis.

... van paradox gesproken ...

zijn eerste feestje

Zondag was het zijn eerste feestje ...

Je zou heel fier geweest zijn
op je flinke kleinzoon,
en op je zoon als zijn papa, en op zijn mama, die het allebei zo goed doen ...
Je zou heel trots geweest zijn op je dochter als meter,
trots op hun hele familieke, met ook de lieve kleindochters om trots op te zijn ...
Je zou ze allen een warm hart hebben toegedragen.

Je zou heel blij geweest zijn
met de ontmoeting van zoveel vrienden, waarvan velen ook de jouwe zijn,
van alle familie waarvan sommigen heel wat kilometerkes hadden afgelegd,
van de komst van hen die we al lang niet meer hadden gezien ...
Je zou genoten hebben van de sfeer,
en van de medegrootouders en hun familie ...

Ja, er waren heel veel redenen om trots op te zijn
en blij om te zijn ...

Ik was mee trots en fier en blij, samen met jou
en in jouw plaats.

Dubbel trots en dubbel fier en dubbel blij dus ...
En anderzijds ook maar half
... want jij was er niet.

    Of toch wel ... ?

... als de knuffel "ridder Willem" dicht bij hem,

glimlachend beschermend aanwezig ?

... en als de warmte in ieders hart ?

aprilse grillen

Gelukkig zijn er ook de opklaringen tussen de regenbuien door ...

Maar het blijven aprilse grillen :
dan weer zon, dan weer regen,
dan weer knikkerharde hagel,
dan weer ijskoude smeltsneeuw,
dan weer een plotse donderslag,
dan weer storm met kille rukwinden,
dan weer even rustig en de hemel hoopvol blauw,
en dan weer die onverwachte plensbui ...

Tien maanden nu al ...
En ik houd me vast voor de komende,
waarin de herinneringen van "de laatste keer dat we dit of dat we dat"
heel actueel zal zijn.

regen ...

Kille regendag vandaag ...
En zo voel ik me ook vanbinnen.
Het regent bij mij, zoals het buiten regent.
Met tranen die de zon missen.

          Maar ik weet wel, na regen komt zonneschijn.
          Deze grijze natte dag zal ook wel weer voorbijgaan.
          Maar soms is het zo moeilijk om een regenboog te zien,
          hoewel de zon niet zo ver weg is.

fietsen

fietsen was je nieuwe hobby,
fietsen met je schoonbroer,
fietsen met je vrienden,
fietsen naar hier, fietsen naar daar, soms lange afstanden ...
naar Meersel-Dreef gefietst,
en concrete plannen gemaakt voor de fietsdodentocht van Bornem ...
Voor de eerste keer ook de fietsen meegenomen naar de Westhoek :
en dat zouden we nog vaker doen, hadden we afgesproken.

Op de Scheldeprijs was je jaren kwaad geweest,
omdat heel ons dorp en omstreken dan verkeerslam lag
en je na je werk moeilijk thuis geraakte.
Maar sinds je niet meer naar het werk moest,
kreeg je de smaak te pakken van de ambiance
en genoot je er al enkele jaren van
om met mijn broers de sfeer op te snuiven bij de aankomst.
De honderdste Scheldeprijs moest zeker in Schoten blijven, vond je.
Want dat hoorde bij Schoten.
... Maar zelf ben je er nu niet meer bij ...