Sint Franciscus van Assisi

Sint Franciscus van Assisi ... vandaag vieren wij zijn feest.

Franciscus van Assisi, hij was jouw favoriet.
Was het zijn eenvoud, die jou aansprak  ? 
Zijn huiver voor wat onecht is en uiterlijk vertoon ?
Zijn consequent handelen, en kiezen voor een authentieke sobere weg ?
Was het zijn liefde voor de ongerepte vrije natuur misschien ? 
Zijn spreken met de vogeltjes ?

Eén ding is zeker :
zijn liefde voor de vogeltjes had jij met hem gemeen.

Een volière in onze tuin was lange tijd jouw droom.
Je had het verwezenlijkt, en hebt er stil van genoten ...
maar o zo kort.

beginnen aan het verwezenlijken van jouw droom - met wat hulp van de buurman (3 mei 2011)

 de laatste hand aan je volière : het plaatsen van de zitstokjes  (30 mei 2011)

het gadeslaan van je kanarietjes  (5 juni 2011)

bloemen maken de volière áf  (10 juni 2011) 

nu probeer ik jouw kanarietjes verder te verzorgen ... (22 september 2011) 

toekomst met verleden

Al vijftien weken geleden ...
en toch kan ik het nog steeds niet echt geloven ...

De wereld draait door,
het leven gaat voort,
mijn leven moet voort.

Ik wil blijven putten uit de wortels van het verleden :
zij zijn de basis en de grond van mijn identiteit.
Ja, ik moet mezelf terugvinden ... nu de warme steun van de stevige boom naast me
zo plots is weggevallen, en mij door zijn val grondig heeft verwond.
Mijn afgeknakte takken en gescheurde twijgjes moeten nog genezen,
maar dat is iets van lange adem, en de littekens zullen nooit verdwijnen.

Toch moet ik ervoor zorgen dat ik me terug opricht en verder groei.
De geknakte takken hoeven niet weggesnoeid te worden,
nee, die herinneren mij aan jou, en behoren voortaan bij mijn identiteit.
Maar ik moet trachten de zon terug te laten inwerken op mij,
en blijven kracht opzuigen uit de grond waar ik altijd mijn kracht haalde.
Dan kan ik misschien ooit terug een levend boompje worden
dat, zij het met eeuwige kwetsuren, littekens en hiaten,
haar eigen vorm terug vindt ...

Maar dat zal nog een heel proces worden, met vallen en opstaan.

Gelukkig dat ik steun vind rondom mij
van andere bomen die mij trachten staande te houden.
Gelukkig dat er mooie lieve dingen gebeuren,
en ook nog te verwachten zijn in de toekomst.
Zij zorgen ervoor dat - ondanks alles - de zon in mijn leven blijft schijnen,
wiens aanwezigheid verzachtend en, wie weet, ook herstellend kan zijn ...

Mijn toekomst zal nu totaal anders zijn. 
Een toekomst die van het verleden is afgeknakt, maar er toch nooit los van zal zijn.
Mijn toekomst zal altijd verweven blijven met het verleden.
En dat mag : dat houdt jou bij mij.

*  *  *
... En de pijn blijft pijn doen,  
en mijn keel blijft vaak dichtgesnoerd door de scherpte van het gemis.
Ik kan me mijn leven nog steeds niet voorstellen zonder jou.

de achttiende

vandaag brand ik een lichtje

en draag jou de warmte toe van mijn hart



de zeventiende

Precies vandaag drie maanden geleden
was het voor jou je laatste dag.
Op het einde van de lente, met de zomer in het verschiet.

Je hield van die dag.
Je hield van je bezigheden en plannen.
Je hield van de mensen die je tegenkwam.
Je hield van de kanarietjes in je nieuwe volière.
Je hield van ons tuintje dat we nog onderhanden gingen nemen.
Je hield van het mooie weer en je tuinzetel in het zonnetje.
Je hield van je familie en je vrienden, bij wie je je goed voelde.

Het is een troost dat je tot op je laatste dag hebt genoten.
Maar anderzijds maakt juist dát het voor ons ook zo moeilijk
om jouw plotse sterven te aanvaarden
en te accepteren als een feit.

lente

De lente was mooi dit jaar. Prachtig weer. Dat beloofde voor de zomer !

Op 21 maart, een aangename eerste lentedag, een daguitstapje naar de kust, een klein studioke vastgelegd in Koksijde voor een week in mei, want je wilde er graag eens tussenuit.

Van 20 tot 27 mei dan ons verlof in Koksijde ... prachtig weer waar we met volle teugen van hebben genoten.  Schitterende zonsondergangen waar we stil van werden, wandelingen op het uitgestrekte strand en met de voeten in het water, zondag heel vroeg naar de misviering in de abdij van West-Vleteren, waar de rust die er uitstraalde jou deugd deed, dinsdag bezoek van René en een Westvleteren gedronken, zalig in het zonnetje op het terras "In de Vrede" ...  Op onze laatste vakantiedag was de wind hevig en stormde het op zee, maar dat hield ons niet tegen om op het staketsel van Nieuwpoort ons samen te laten uitwaaien, en zo afscheid te nemen van de woelige zee vooraleer we naar huis vertrokken ... 

Zondag 29 mei onze veertigste huwelijksverjaardag.  In de voormiddag regenachtig, maar tegen de middag prachtige zon.  Na het feestmaal met "ons gezinneke" op het terras, samen een wandelingetje gemaakt op het domein, fotokes getrokken als blijvende herinnering aan deze mooie dag ... We konden er een fotoboekje van maken om te bewaren ...

Op vrijdag 3 juni, de dag na Hemelvaart, was je volière af, en ging je met de meisjes kanarietjes kopen.  Het was jouw droom om er met de kleinkinderen van te genieten, omdat je bijzondere jeugdherinneringen had aan je grootvader die jou op schoot nam toen hij in zijn volière met de vogeltjes praatte ...
Op donderdag 9 juni met René en vrienden per fiets naar Meersel-Dreef.  Dat was je al lang van plan, maar nu was het er eindelijk van gekomen ... 
Op zaterdag 11 juni aardbeienconfituur gemaakt.  Je nieuwe hobby.  Hoe je dat moest doen had je van je vriend Eddy geleerd.  Met enorm engelengeduld die dag in de kookpot geroerd ...
Op Pinksterdag 12 juni was je in de kerk.  Je had voor vervoer gezorgd voor de pater van Scheut die de mis zou voorgaan.  Tijdens de autorit hadden jullie aangenaam kennis gemaakt met elkaar, en herinneringen opgehaald want "de wereld is klein" ... Het werd de laatste keer dat jij in de mis was terwijl ik lector was ...  
Maandag 13 juni een container helpen inladen bij onze vrienden Hugo en Mia. 
Dinsdag 14 juni naar je broer gereden in het Hageland om kersen te gaan plukken.  Daar kon je dan ook confituur van maken.  
Woensdag 15 juni heel wat kilo's kersen ontpit en uren in de kookpot geroerd.  Je kreeg er rugpijn van, en was blij dat ik je ermee hielp want het was een hele karwei. 
Donderdag 16 juni ging je brood bakken, eveneens een hobby van je.  Hoe je dat moest doen had Mia je eens uitgelegd.  Dubbel rantsoen gebakken, om de bloem dan maar ineens op te maken, heerlijke geur van vers brood in huis ...  Diezelfde avond na de Roefeldag-vergadering Paul ontmoet, die het verhaal deed van het onverwacht overlijden van zijn vader op Pinkstermaandagnacht in zijn slaap.  Je was erg onder de indruk ...

Mooi weer op vrijdag 17 juni.  Je had er zin in : tappers zoeken, buren contacteren, flyers bussen in alle straten van Bloemendaal, gewuifd naar wie je tegenkwam, korte gesprekjes toen je hen vroeg "hoe is 't ermee?", tussenin hier thuis nog even geholpen met stofzuigen, nadien de auto in de garage gezet, nog een babbeltje met wie je onderweg tegenkwam, nog wat mailtjes en smsjes gestuurd, afgesproken met vriend Jozef om maandagavond samen nog eens een cinemake te gaan doen, wat TV gekeken, en voor je ging slapen nog eens de facebookberichten bekeken en antwoordjes gestuurd, je werkkleren klaargelegd voor de verhuis van Hugo en Mia de volgende dag, de wekker gezet, een zachte nachtzoen en "slaap wel" ...

18 juni rond 3 uur in de nacht ...
Vlak voordat de zomer moest gaan beginnen, stopte de lente voor jou ...
En in plaats van de zomer kwam de herfst over het land, met wenende regenwolken en nevels van verdriet ... met vernietigende stormen en onweders met harde hagelbollen ...
Zelfs de zon ging regelmatig schuilen om haar tranen te verbergen ...

acht september

acht september ...
de dag van je verjaardag.
Wie had ooit gedacht dat je zo vroeg van ons zou heengaan.

acht september ...
de dag dat weemoed extra zwaar weegt.
Wie had ooit gedacht dat wij op deze verjaardag jou zo sterk zouden missen.

acht september ...
de dag dat we dankbaar zijn omdat je ooit in ons leven bent gekomen.
Wie had ooit gedacht dat je leven zo bruusk zou worden afgeknakt.

acht september ...
de dag dat we met warmte en genegenheid aan jou denken.
Dat we weten dat jouw glimlach als een zegel in ons hart is gedrukt, voor altijd.

acht september ...
dankje Wim voor je leven met ons.
dankje voor de steen die jij hebt verlegd in vele levens.
dankje omdat je van ons hebt gehouden, en nu nog van ons houdt.
dankje omdat je met ons verbonden blijft, en af en toe een vonkje warmte zendt.

(foto : de volière is af  ... rustig genieten nu van zijn kanarietjes)

(3 juni 2011)

golven

als golven van de zee
gaan de dagen voort
dan weer woelig, dan weer stormachtig, dan weer deinend, dan weer even rustig, 
en dan weer wild spattend en overspoelend, dan weer leeg weggezogen ...
op en neer, eb en vloed, hoog en laag ... 
nooit stilstaand.

zo zijn de dagen,
zo is het leven,
zo is mijn leven nog scherper geworden
sinds jij bent heengegaan.  

(4 foto's in Koksijde getrokken, 1 in Nieuwpoort - in maart en mei 2011)