een stukje van mezelf

Toen ik acht dagen oud was, stierf mijn tweelingzusje.
Ze was een stukje van mezelf, want we waren "een-eiig" ... 
ontstaan uit hetzelfde begin.
Een stukje van mezelf, met wie ik vóór mijn geboorte heel nauw heb geleefd,
apart maar toch samen werd gevormd,
doch dat na onze geboorte van me werd weggerukt.
Waar dat stukje van mezelf naartoe was, heb ik nooit echt begrepen.
Wel dat ik een "halve" tweeling was.

Toen ik veel jaren ouder was, stierf plots mijn geliefde man.
Hij was een stukje van mezelf geworden, want we waren veertig jaren getrouwd ...
Samen, en toch als twee personen apart,
hebben we jaren nauw geleefd en lief en leed gedeeld,
gezinneke gesticht, kinderen voortgebracht en grootgebracht,
en kleinkinderen verwelkomd en verwend.
Dat stukje van mezelf werd in een nacht plots weggerukt.
Waar dat stukje van mezelf naartoe is, moet ik nog leren begrijpen.
Maar weer voel ik me gehalveerd.

Tweemaal gehalveerd ...
Verwondert het me dan dat ik mezelf nu bijeen moet rapen ?

(PS : toevallig vandaag - 5 augustus - de sterfdag van mijn tweelingzusje)