19 maart, vaderdag

Lieve Wim, papa, vaderke, vokke,

Negen maanden reeds, zijn voorbij
na je overlijden onverwacht, in de nacht ...

Negen maanden 
hebben ook een flinke kleinzoon in ons leven gebracht ...

De zoon van zijn vader
werd zelf vader van een zoon ...
En de glimlach op je foto
zegt dat je even trots bent op onze zoon, als op de zoon van onze zoon ...

Op deze vaderdag vandaag
denken we aan jou, die we zo missen
en hopen en weten dat je de twee vaders hier "beneden"
zal helpen met je ruggesteun, je voorbeeld.  't Zal zeker niet missen.

Dankjewel lieve schat voor wie je als papa en "de Wim" was, en nog steeds bent
en ook in de toekomst voor altijd zal blijven ...
En als "vokke" voor onze kleinkinderen, die intussen al met drie zijn op een rij ...

Zo trots en fier zou je zijn op je hele kroost. 
En met reden !

    

       Lauren en Daphne, op 11/11/2011                                                       Arthur, op 13/03/2012

uw oogappels, onze drie schatten van kleinkinderen

lentezon

De eerste lentezon ...
met warmte in de lucht,
bracht ook veel warmte in ons hart
voor onze prachtige kleinzoon  
met zijn koninklijke naam
Arthur.

Het grote wonder
van nieuw leven,
waar je kan blijven naar kijken ...

En ik denk ...
heel ver of heel dichtbij
glundert ook zijn "vokke",
die zijn lieve kleinzoon 
een warme knipoog toezendt ...

Arthur Nachtegaele - 12 maart 2012

spannend toch

spannend, toch !
toch spannend ...
lenteweer in de lucht,
zwellende knoppen aan takken en twijgen
staan klaar
om weldra de pracht en de frisse kleuren te laten zien
die ze in petto hebben ...

en ook het Nachtegaele-ke
houdt de spanning erin ...
nog even,
en ook die "bloemknop" 
zal aan de wereld tonen hoe wonderlijk nieuw leven is ...

lentekusjes

krokusjes

teder en pril

witte vlammetjes

tussen het droge hout

...

kro-kusjes,
kro-zoentjes,
lente-kusjes
voor jou
speciaal op deze dag
waarop ons eerste kindje - een hele poos geleden -
voor 't eerst het levenslicht zag.               

zeven maart
werd een bijzondere dag
waar voor het eerst
en voor altijd
onze naam
ook papa en mama heten mag

kro-kusjes

dank-zoentjes, lieve schat 

voor onze beide kinderen

waar jij altijd heel trots op was

ja waar wij samen

terecht heel fier op mogen zijn.

dankjewel !

X

musjes

Vrolijk sjielpen en kwetteren
dartel huppelen en springen,
vlijtig in en uit de struik,
dansen op de groene takjes,
zich erin nestelen en schuilen ...
... de musjes in onze tuin.

Hun vrolijk sjielpen en kwetteren,
vermengd met de zang van de kanaries ...
klinkt als hemelse muziek in de oren.
Net alsof ze een serenade brengen voor jou,
wetend dat jij van dat kleine vrolijke vogelvolkje hield,
van hen kon genieten
en ze uren gade slaan.

Je had iets met kleine vogeltjes :
waren het geen nachtegaaltjes,
dan waren het kanarietjes met gelijkaardige melodieuse zangstemmetjes,
of vinkjes, of roodborstjes,
of de eenvoudige vrolijke musjes in onze tuin ... 

neen, jij had je naam niet gestolen
;-)

de levendige musjes in onze tuin

 

onder mijn huid ...

De tijd gaat voort,
de uren, de dagen, de weken, de maanden ...
Acht maanden geleden is het nu al,
dat jij je laatste dag leefde.
Onvoorstelbaar !

En nog elke dag mis ik je,
op ieder moment, op elke plek, bij al wat er gebeurt.
Zo vaak denk ik : dát moet ik hem vertellen ...
en dan besef ik met pijn : nee, dat kan niet meer.

De uren kruipen voorbij,
de maanden vliegen voorbij.
Tweederde van een jaar is reeds gepasseerd.
Zomer, herfst, winter ... bijna drie seizoenen.
Waar zijn die dagen naartoe ?

En stilaan krabbel ik overeind.
Beetje bij beetje.  Met vallen en opstaan.
Bang om de mensen te blijven lastig vallen
verhuist de pijn langzaam naar de verborgen stilte ...
onder de oppervlakte, onder mijn huid.
Maar verdwijnt niet.

Nooit geweten dat jij zo'n enorme impact had op mijn leven.
Nooit vermoed hoezeer jij mijn identiteit bepaalde.
Wie ik was, was ik door jou.
Wie ik was, was ik met jou.
Wie ik was, was ik voor jou.

En nu ...
moet ik nog altijd zoeken
wie ik ben, zonder jou.

(Koksijde, 21 mei 2011)

witte winter

voetafdrukken in de sneeuw,
een klein kaarsje tussen een bloempot op je graf,
ze verraden dat mensen jou niet zijn vergeten ...

de witte winter
maakt het kerkhof nog stiller dan anders,
maar niet verlatener,
want de voetafdrukken spreken boekdelen ...