woensdag 22 februari 2012

musjes

Vrolijk sjielpen en kwetteren
dartel huppelen en springen,
vlijtig in en uit de struik,
dansen op de groene takjes,
zich erin nestelen en schuilen ...
... de musjes in onze tuin.

Hun vrolijk sjielpen en kwetteren,
vermengd met de zang van de kanaries ...
klinkt als hemelse muziek in de oren.
Net alsof ze een serenade brengen voor jou,
wetend dat jij van dat kleine vrolijke vogelvolkje hield,
van hen kon genieten
en ze uren gade slaan.

Je had iets met kleine vogeltjes :
waren het geen nachtegaaltjes,
dan waren het kanarietjes met gelijkaardige melodieuse zangstemmetjes,
of vinkjes, of roodborstjes,
of de eenvoudige vrolijke musjes in onze tuin ... 

neen, jij had je naam niet gestolen
;-)







de levendige musjes in onze tuin

 

vrijdag 17 februari 2012

onder mijn huid ...

De tijd gaat voort,
de uren, de dagen, de weken, de maanden ...
Acht maanden geleden is het nu al,
dat jij je laatste dag leefde.
Onvoorstelbaar !

En nog elke dag mis ik je,
op ieder moment, op elke plek, bij al wat er gebeurt.
Zo vaak denk ik : dát moet ik hem vertellen ...
en dan besef ik met pijn : nee, dat kan niet meer.

De uren kruipen voorbij,
de maanden vliegen voorbij.
Tweederde van een jaar is reeds gepasseerd.
Zomer, herfst, winter ... bijna drie seizoenen.
Waar zijn die dagen naartoe ?

En stilaan krabbel ik overeind.
Beetje bij beetje.  Met vallen en opstaan.
Bang om de mensen te blijven lastig vallen
verhuist de pijn langzaam naar de verborgen stilte ...
onder de oppervlakte, onder mijn huid.
Maar verdwijnt niet.

Nooit geweten dat jij zo'n enorme impact had op mijn leven.
Nooit vermoed hoezeer jij mijn identiteit bepaalde.
Wie ik was, was ik door jou.
Wie ik was, was ik met jou.
Wie ik was, was ik voor jou.

En nu ...
moet ik nog altijd zoeken
wie ik ben, zonder jou.

(Koksijde, 21 mei 2011)

dinsdag 7 februari 2012

witte winter

voetafdrukken in de sneeuw,
een klein kaarsje tussen een bloempot op je graf,
ze verraden dat mensen jou niet zijn vergeten ...

de witte winter
maakt het kerkhof nog stiller dan anders,
maar niet verlatener,
want de voetafdrukken spreken boekdelen ...

zaterdag 28 januari 2012

heimwee

heim-wee
wee-moed
doen vaak wee ...

                                                            wel en wee
                                                            deelden we vroeger samen,
                                                            en nu ... alleen.


(zondag 29 mei 2011)


dinsdag 17 januari 2012

zeven

zeven maanden nu ...
en nog steeds niet te geloven ...

... dat het vertrouwde vanzelfsprekende 
zo opeens voorbij kon zijn.

(19 september 2009 - aan de Our in Ouren)

woensdag 11 januari 2012

geborgen stilte

Soms zeggen woorden te weinig
en is het beter om te zwijgen
en stil te worden ...

en dat plekje te vinden
waar woorden niet nodig zijn en er niet toe doen,
en waar wij elkaar kunnen terugvinden ...
in de stille geborgenheid,
in de geborgen stilte ...

zondag 8 januari 2012

met brede vleugels


op de golven van de wind
toen alles vredig stil en rustig was
vloog je heen ...
... en toen werd álles anders