vele vonkjes

vele vonkjes heb ik gedeeld
vele gedachten en gevoelens neergeschreven
vele dagen, drie jaar lang

welgeteld al 1120 dagen zonder Wim ...
niet te geloven ...

niet helemaal 'zonder Wim'
want hij is niet meer uit onze gedachten
hij is onbereikbaar ver, en toch ook steeds aanwezig
in onze herinneringen,
in alle dingen groot en klein ...

ik overweeg mijn vonkberichtjes nu af te ronden,
en dank de lezers en de volgers
voor hun interesse,
voor hun aanmoedigingen,
voor hun meeleven,
voor hun steun,
voor hun begrip.

dat hielp mij
in het omgaan met het proces waar ik ineens in stond,
en dat nooit af zal zijn.

misschien is dit een vonkjes-afscheid.
misschien ook niet ...
want wie weet heb ik het soms toch nog nodig
om mezelf bijeen te rapen, mezelf terug te vinden,
of als ik gewoon wat kwijt wil ...

we zien wel.

lieve groetjes aan u allen,

X

                                         hier nog twee fotokes ...

mei 2009

huiselijk tafereeltje in ons laatste vakantieverblijfje, op 21 mei 2011



3 jaar geleden

17 juni ... de laatste dag dat je onder ons was
18 juni ... de dag die plots alles ondersteboven haalde
een harde werkelijkheid, die heel onwerkelijk scheen,
een verwoestende windhoos had de boom neergeveld
en alle zekerheden in één ruk weggevaagd

3 jaar later :
met lieve kleinzoon "naar zusje gaan kijken" in de materniteit
2 lieve kindjes, 2 nieuwe Nachtegaeltjes
hebben intussen onze familie verrijkt

leven en dood liggen heel dicht bij elkaar deze dagen
vreugde en verdriet vormen al 3 jaar één geheel
louter vreugde is er niet meer : want altijd met een zweem van weemoed
en pijn omdat jij dit niet meer mocht meemaken

maar anderzijds ben ik dankbaar om het frisse nieuwe leven
dat ons cadeau werd gedaan, net op de zware momenten

(zusje 1 dagje oud)

(spelen met de oude autokes die vokke Wim nog had bewaard)

Ik hoop dat je niet zo ver weg bent
zodat je dit nog kan zien
wie weet ...  leef jij even goed ook in hun hartje,
zij dragen immers uw naam

X

klavertje vier

met vier zijn ze nu ...

twee hebben jou gekend,
voor de andere twee ben jij een immer glimlachende foto ...

maar wie weet ben jij voor alle vier
de engel die hen bewaart en over waakt ...

... en vormen zij zo alle vier

een geluksbrenger klavertje vier

  

X X X X

X







drieënveertig

drieënveertig jaar geleden
gaven we elkaar ons ja-woord ...
het begin van een mooi verhaal
waar een lieve familie het resultaat van is ...

sinds die eerste dag
voelde ik mij door jou omringd en omgeven
en mocht ik me veilig weten ...
wij pasten immers bij elkaar

... zoals deze ringen,
die intussen ook drieënveertig jaar geworden zijn
en lief en leed hebben doorstaan ...

 

X

XXX

XXX XXX XXX

XXX XXX XXX XXX

XXX XXX XXX XXX XXX

XXX

 



Karin

...
Ik herken en herbeleef dat gevoel, dat haar familie nu zeker zal hebben.
Het gevoel van :

  "Hakbijl.  Dreun.
   Hier stopt het. 

   Hier is het gedaan.

   Vanaf hier is ook mijn leven voorbij. 
   Nooit meer zoals het was.
   Voor altijd.
   Iedere morgen alleen ontwaken.
   En dan tegenzin in de dag.
   Geen lichtpunt.  Geen vooruitzicht. 
   Radeloos.  Ontredderd.  Verdoofd.

   Hoe moet het nu verder ?

   Zou ik ooit nog kunnen lachen ?

   Niets dat mijn toekomst nog kleur geeft.

   Alleen zwarte leegte voor me.

   De diep afgrond.
   Bodemloos."

... zo waren mijn gevoelens in het eerste jaar ...
De scherpste kantjes zijn gelukkig afgevlakt.
Dankzij mijn lieve familie en goede vrienden
hebben mijn dagen terug wat kleur gekregen.
Maar de klap, nu bijna 3 jaar geleden, was enorm.

Ik wenste dat niemand toe ...

En nu zal onze vriend dat ook allemaal meemaken !

Zijn toffe zachte vrouw (nog geen 53 jaar oud) plots weggemaaid.

Dat warm gezin, met die lieve zachte gevoelige mooie mensen, 

eensklaps zonder moeder, eensklaps zonder vrouw,
die in alles het hart was, de geborgenheid,
de geruste zekerheid.
 

Zo verschrikkelijk !

Zo onvoorstelbaar !

Zo uitzichtloos !

Zo radicaal !

Zo hard !

Zo cru !

Ik weet hoe dat voelt.
En misschien is het voor hen nog erger dan toen voor mij ...
Het houdt me bezig en blijft me bezig houden ...


 

ondersteboven

het leven is zo broos
zo fragiel
zo kwetsbaar ...

een moeder,
de zachte spil van een prachtig gezin
met nog enkele studerende kinderen,
een jonge oma
van een eerste kleinkindje,
heden en toekomst waren vol verwachtingen,
en plots ...
is ze er niet meer.
haar hart faalde ineens, tijdens het winkelen ...

lieve Karin,
het droeve nieuws is nog zo onwezenlijk,
ik ben er nog compleet ondersteboven van.
hoe is het mogelijk dat jij er niet meer bent ...
die fijne rustige vrouw,
bij wie je je steeds op je gemak voelde.

opeens is alles anders voor haar gezin.
een vader die er plots alleen voor staat,
met vier kinderen die hun lieve moeder,
die altijd alles voor hen over had,
die als een goede vriendin voor hen was,
ineens moeten missen ...

een mokerslag voor hen !
verschrikkelijk !

dubbel trots

onze drie schatten van kleinkinderen

waar ik heel fier op ben

"dubbel" trots,

want ook namens jou

x x x

(7-9 maart 2014)

(7-9 maart 2014)

(28 februari 2014)

x x x



Lente

Zondag.
Mooi weer.
Iedereen is vrolijk, geniet zalig van gezelschap en zon.
Maar in mijn hart was het triest en koud en verlaten ...

... tot plots een lief telefoontje,
en het schattig stemmetje van mijne kleine dikke vriend ...

Dat ontroerde me.
Enkele tranen om de verkwikkende warmte.
Ben op mijn fiets gesprongen en heb een uurtje zomaar gefietst.

Een opkrikkertje 
net op het moment dat ik het nodig had ...
Zat iemand hierboven er misschien voor iets tussen ?

Het heeft in ieder geval mijn dag weer goed gemaakt.

 

 (zondag 30/03/2014)

verdwenen ?

in de nacht verdwenen
in stilte verdwenen
in de stilte verdwenen
in het mysterie verdwenen

in het hart aanwezig
in de ziel aanwezig
in het geheugen aanwezig
in de genen aanwezig
in de hoop aanwezig
in de liefde aanwezig
in het mysterie aanwezig

ergens ik weet niet waar
ergens in de onbegrensde heerlijkheid
ergens in het Leven dat ons nu nog overstijgt
ergens in de Liefde die elke menselijke liefde overtreft

ergens ver weg
ergens nabij

maar zeker ergens
zeker niet verdwenen

de stilte

De stilte van de sterrenhemel,
zwart uitspansel met knipogende lichtjes ...

De stilte van bomen en bos
met hun statige silhouetten tegen de heldere lucht ...

De stilte van een bloem,
die zich ontvouwt in prachtige vormen en kleuren ...

De stilte van twee paar ogen
die elkaar liefdevol aankijken ...

De stilte van een ongeboren kindje,
een kloppend hartje in de moederschoot ...

De stilte van jou die gestorven is,
ongrijpbaar ver of ongrijpbaar nabij ...

De stilte van God,
die elk lawaai overstemt ...

De stilte die spreekt
van het wonder van het leven ...

     Deze stilte is iets anders dan "de stilte in huis", de leegte,
     iets anders dan koppig stilzwijgen,
     iets anders dan gebrek aan enig geluid.
    
Nee, de stilte waar ik het over heb,
is rustig en warm,
aanwezigheid ten volle,
kan als muziek in de oren klinken
of je vanbinnen zachtjes doen zingen.

De stilte kan je de adem doen inhouden,
je sandalen doen uitdoen voor de 'heilige grond' die je betreedt.
De stilte is schoonheid.
Mysterievol.
Het geheim van het leven. 
Het wonder.

Liefde.

x

missen

Toch jammer dat jij zoveel moet missen ...
de mooie dingen die gebeuren,
onze lieve kinderen en kleinkinderen die het goed doen,
familie en goede vrienden die jou niet vergeten
en je nog steeds een warm hart toedragen.

Jammer ook dat wij zoveel moeten missen ...
jouw gezelschap, je schouderklopjes, je attente aandacht en bekommernis,
de leuke en ook ernstige gesprekken die we hadden,
je hulp en steun die je altijd vanzelfsprekend vond,
het fietsen, het samen er op uit trekken,
de respons, het klankbord,
je stem, je lach,
het samen zijn.

Eén moment waarop je niet goed werd tijdens je slaap ...
heeft het voor jou, voor mij, voor ons
ineens zo anders gemaakt.

favoriet

Onze lieve kleindochter speelt toneel ...
... en nog wel bij het toneelgezelschap 
waar jij jarenlang ook mee verbonden was
als man achter de schermen,
achter de geluidsinstallatie ...

Jouw favoriete toneelgezelschap,
waarvan we haast geen enkel stuk hebben gemist ...
heeft nu het gezelschap van ons kleinkind.

Wat zou je fier geweest zijn !!!
Apetrots !!!

herinneringen ...

Mooie herinneringen …

     ze doen me pijn,
     ze doen mij je nóg meer missen,
     ze doen mij beseffen dat ze in ’t echt nooit meer terugkomen …
     Maar ze maken me ook dankbaar …

Minder mooie herinneringen …

     ze doen me pijn,
     ze doen mij hopen dat ze voor jou nu geheeld zijn,
     dat alles nu goed is geworden …
     Ze maken me dankbaar omdat ik dat hopen kan,
     omdat ik erop mag vertrouwen dat je in goede handen bent nu ... 

pijn, en dankbaarheid

twijfels, en vertrouwen
gemis, en hoop
ontreddering, en ervaren van steun
weemoed, en moed
tegenzin, en zin aangeboden krijgen,   
verlaten voelen, en verbondenheid    
spijt om de gemiste kansen, en blij om wat heel goed is geweest …

zoveel gevoelens,

dubbele gevoelens,
tegengestelde gevoelens,

ze spelen allemaal mee …

uw zus

Vandaag is het precies 4 jaar geleden dat uw zus stierf.

We waren erbij.  Rond haar sterfbed.
Intense momenten samen met haar familie.

Je hebt ervan afgezien, haar te moeten missen.

Zoveel jeugdherinneringen van vroeger beleefde je opnieuw,
en zoveel laatste herinneringen werden heel belangrijk voor je.

Je vertelde er wel over, maar ook hield je veel emoties verborgen in je hart.

Dacht je – of had je het gevoel – dat ik het toch niet zou begrijpen ?
Of wilde je mij er niet mee belasten ?
Hoe vaak zat je stil in de verte te kijken …

Nu (de laatste 2 jaar) drong het pas goed tot me door

hoeveel verdriet je hebt gehad,
méér verdriet dan je had willen tonen.

 

(21 maart 2011)

 

Waar dacht je aan ?  Aan je geliefde zus ? 

Of wilde je gewoonweg de rust ervaren die de zee je gaf, en die je telkens weer deugd deed ?

 

*

klein en groot

klein ventje,
grote tractor.

het deed me spontaan denken
aan de zware machines waar jij aan werkte,
aan de hoge bulldozers en schepladers die voor jou geen geheimen hadden.

je zou er zeker pit in hebben gehad,
ons kleine baasje zo gefascineerd te zien kijken

 

waarschijnlijk dacht nonkel Frank er op dat moment ook zo over

(foto's : aan 'Het Boerenijsje', 7 september 2013)

onze drie

Je zou het vast en zeker leuk gevonden hebben,
dat we met z'n allen samen waren
voor jouw verjaardag ...

Je zou genoten hebben,
en, net als ik, trots en dankbaar zijn
om onze toffe kinderen
en onze drie lieve kleinkinderen ...

(foto aan "Het Boerenijsje" - 7 september 2013)

8 september

een stille dag vandaag

vol gedachten,
een brandend kaarsje,
bloemetjes bij je portret ...

niet alleen ik,
niet alleen onze kinderen en kleinkinderen,
maar ook vele anderen
hebben aan je gedacht vandaag,
zijn dankbaar dat ze je hebben gekend,
en missen je, nu je er niet meer bent.

8 september,
jouw verjaardag,
die je zelf slechts 60 maal hebt gevierd ...

x

bewegende golven

woorden zwart op wit geschreven,
zijn als foto's :
ze houden het moment bij, en zetten het even stil.
ze zijn een momentopname
van iets wat leeft.

maar in 't echt staat de zee nooit stil,
en hangen de wolken nooit stil.

zoals het immer bewegende zeewater
golven teweeg brengt die op en neer gaan ...
zoals de wolken voortschuiven op de adem van de wind ...
zo bewegen ook de gevoelens constant, naar hoog en naar laag,
en nemen mijn gedachten mee op de golven van de wind
tot voorbij de horizon.

gelukkig maar, dat gevoelens bewegen,
en dat er na elke eb ook een vloed komt,
en dat achter de wolken ook de blauwe hemel schuilt
met de zon die zich af en toe laat zien.

gelukkig maar, dat trieste dagen niet statisch zijn,
maar ook meegaan met de golven,
en met de wolken ...

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 



wolken

WEEMOED

     in mijn hart

TRANEN
     vanbinnen
VERLANGEN
     naar wat mij vroeger vreugde bracht

DE TIJD

     heeft de scherpste stekels afgeveild,
     maar de angels hebben zich vastgegrepen in mijn ziel
DE DROOM
     blijft een droom,
     verloren gegaan in de nacht

WOLKEN

     nemen mijn gedachten mee tot ver voorbij de horizon,
     ze verstoppen de zon,
     maar laten haar soms ook eventjes tevoorschijn piepen.

 

nooit

nooit meer ...
   went dat ooit ? 
   volgens mij nooit.