veranderd

De wereld stond stil
toen je ophield met ademen.
Mijn leven stond stil
toen dat tot me doordrong.

Een diepe afgrond voor mijn voeten,
een tsunami over me heen,
een enorme berg waar ik eerst op moest,
wilde ik er overheen ...

Intussen kreeg het leven tóch zijn verdere verloop,
de klok aan de muur tikte ongehinderd voort.
Een klein jongetje werd geboren,
onze meisjes worden groot.

En in die 18 maanden van de tijd na je dood
is er heel veel veranderd in het klein en in het groot :
Bij onze kinderen werd gebouwd en het verbouwen gaat nog voort,
nieuwe uitdagingen aangenomen, positieve wendingen aangeboord.

Ook ikzelf ben veranderd, ik voel dat elke dag ...
zekerheden werden vragen,
mijn energie soms van slag.

In hoeverre zie je nog toe hoe het nu met ons gaat ?
In hoeverre heb jij de hand aan "toevalligheden" ...
en aan de band die ons allen draagt ?

Familie en vrienden missen jou nog elke dag ...
en ikzelf moet steeds meer leren
je aanwezigheid terug te vinden, geborgen in mijn hart.
Niet ver weg achter de horizon,
niet ongrijpbaar hoog in de lucht,
maar dichterbij dan ik me kan voorstellen,
in de stille bries, de zachte zucht ...

Jij bent nu opgenomen "in de ruimte van God" ...
Is het daar dat ik je kan vinden nu ?
Als ik voort op zoek ga naar God ?

X

hard

Vanmorgen een pijnlijk bericht ontvangen :
onze goede buurman, je trouwe maat, gisterenavond plots overleden ...
op dezelfde wijze als jij toen ... :
het ene moment nog springlevend, geen vuiltje aan de lucht,
het volgende moment even naar adem snakken en ... stil ... uit ...

Onze buurman Frans ...  je trouwe maat ...
ook na jouw dood bleef hij je trouw :
hij bleef (vriendelijk, bekommerd, bescheiden) een oogje in het zeil houden
op de volière, op onze tuin, op mij ...
Hij beschouwde dit als een stukje van zijn verantwoordelijkheid
tegenover jou,
gewoon uit vriendschap.

Maar ineens plots,
gisteren na een gezellig avondje voetbal op TV
was het ineens gedaan ...

Een ferme schok ging weer door onze buurt, toen de blauwe flikkerlichten aankwamen.
Een ferme schok ging er weer door mij, toen ik vanmorgen het dramatische nieuws vernam.

De twee goede maten zijn weer samen ...
en hebben vast heel wat bij te babbelen nu ...

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

3 mei 2011 :
samen de volière ineen knutselen :
overleggen, helpen, zwanzen

30 mei 2011 : 

het dak ligt erop,

daar moest op gedronken worden 

(niet voor Frans, de acrobaat op het dak)

nog geen drie weken later was Wim er plots niet meer ...

precies anderhalf jaar later Frans ook plots niet meer ...

mist

"Je weet niet wat je mist ..."
Je weet niet wat je zal missen, als je het ooit niet meer hebt ...

De gewone dingen in het leven vond ik zo gewoon, en vanzelfsprekend, en evident.
Ik besefte niet dat ik ze ooit zou moeten missen.
Daar dacht ik liever niet aan.
Niets wees er immers op dat die evidentie zou overgaan en plots verdwijnen in de dikke mist.

Graag zou ik de dingen en de dagen nog eens willen overdoen,
maar dan meer bewust, meer dankbaar, en minder evident ...
meer beseffend hoe goed het is
om samen te zijn,
om samen de dingen te doen,
om samen op uitstap te gaan,
om samen te babbelen, zaken te bespreken, van gedachten te wisselen, 
om altijd en overal op elkaar te kunnen terugvallen,
om er te zijn voor mekaar,
om van elkaar te houden,
en ook
om te weten dat ik word bemind, ondanks mijn kleine kantjes,
en gedragen en gesteund en, als het moest, verdedigd.

Als alles gewoon goed gaat, en vertrouwd,
als de kleuren helder zijn, en de weg met een ver uitzicht en perspectief,
denk je er niet aan
dat plots en onverwacht die mistbank kan komen die alle zicht en alle kleur wegneemt.
Ineens sta je als voor een muur,
en moet je je weg trachten te banen zo goed en zo kwaad als het kan.

En ... eigenlijk besef ik nu dat ik vroeger vaak geleefd heb als in een soort nevel :
niet genoeg beseffend hoe mooi de kleuren toen wel waren
en hoe goed het was te leven met jou als mijn maatje aan mijn zij ...
Ik onderging het rustig en "gerust", maar besefte het niet genoeg. 
Hierdoor veel ge-mist ...

Gelukkig leefden we in je laatste maanden en weken wat meer bewust ...
We namen ons voor om meer samen te genieten ...
We hadden nog veel goede jaren in het vooruitzicht ...

Zo werden die laatste weken - onbewust - een mooie afsluiting.
Merkwaardig eigenlijk. 
Was dat louter toeval ?

X

acht maanden

gelijk ne grote
in de zetel
ons vrolijk lachend nachtegaeltje ...
hartverwarmend lief en blij ...

ons kleinzoontje
acht maanden nu ...
kon je hem maar zien, vokke,
was je er maar bij ...

ik geniet nu voor twee,
en ook maar voor de helft ...

x x x

muziek van de stilte

Midden
in de drukte van de dagen
in de chaos in mijn hoofd
in de buitenshuis-vrijwilligers-engagementen die beslag op me leggen
in de verwachtingen van anderen die mijn energie opslorpen ...
     kan het deugd doen om eens stil te worden
     een kaarsje te branden bij de foto die me rustig toelacht
     en bij de iconen aan de wand,
     met op de achtergrond de muziek van de stilte.
    
Muziek van de stilte ...
het monnikenkoor van Chevetogne ...
doet me niet alleen stil worden,
maar verbindt me ook met jou.
Niet velen weten
dat dit ook vaak jouw manier was
om rustig te worden en tot jezelf te komen,
en jouw manier van omgaan met wat jou oversteeg.

x

drie jaar geleden

Drie jaar geleden
stonden we mee rond het sterfbed van je geliefde zus.
Drie jaar geleden
leed je heel erg onder het gemis van haar.
Drie jaar geleden
vond je het afscheid nemen zo pijnlijk, zo verschrikkelijk.
Drie jaar geleden
besloot je om voor altijd een steun te blijven voor gans haar familie.

Drie jaar geleden
kon niemand vermoeden
dat amper 20 maanden later
het plots jouw beurt zou zijn,
jij als de jongste broer.

Dat had je zeker niet gewild.
Dat had je niemand willen aandoen.
Maar het werd een feit.

nie echt simpel

Ik wil niet steeds maar zagen,
niet constant me onderdompelen in tristesse.
Daar is niemand mee gediend, denk ik.
Ikzelf ook niet.
Maar elke dag lukt dat niet natuurlijk.

Want er zijn zo van die dagen
waarop slechts een kleine aanleiding
me onverwacht weer naar "af" brengt.

Akkoord, het helse traumatische van de eerste schok
gaat stilaan voorbij,
gelukkig maar.
Maar het gemis gaat niet voorbij.
De spijt om wat wij tweetjes samen voortaan moeten missen,
gaat niet voorbij.
Je vertrouwde gezelschap bij zoveel situaties en gelegenheden,
is voor altijd voorbij.
De steun waar ik zo vaak tegenaan leunde,
is voor altijd voorbij.
Je spontane jovialiteit die mij soms over drempels hielp,
is voor altijd voorbij.
Nu moet ik het kunnen in mijn eentje.
En dat gaat niet voorbij.
Niet echt simpel is dat,
en niet evident.

Intussen ben je al een jaar en vier maanden
... weg ...
maar mijn hart weigert om jou als "verleden tijd" te zien.

Voor veel dingen heb ik weinig moeite om de bladzijde om te draaien.
Voor sommige personen en zaken gaat dat al wat moeilijker.
Maar wat jou betreft, kan ik dat niet.
En wil ik dat niet.

x

kan je het zien ?

door het venstertje aan de schouw

kijk je lachend toe

naar je kleinzoontje 

dat vandaag al zeven maanden is.

kan je zien hoe schattig hij wel is ?

kan je zien hoe goed dat hij het doet ?

kan je zien hoe lief zijn papa en mama voor hem zijn ?

hopelijk kan je het zien,

en hoef je dit geluk niet te missen.

 ja, als je hem kan zien,

zal je vast en zeker apetrots zijn,

daar ben ik zeker van.

zoals je ook altijd zo trots en fier was

op je beide kleindochters ...

... die intussen al heuse tieners zijn geworden,

en nog even grote schatten zijn gebleven.

kan je het allemaal zien ? 

want dat verdien je toch wel hoor !

x

er zijn zo van die dagen ...

Er zijn zo van die dagen
dat het allemaal niet zo goed lukt ...
Er zijn zo van die dagen
waarop je - ondanks de zon - het toch koud hebt ...
Het zijn zo van die niks-dagen, die dip-dagen,
mist-dagen in je hoofd, ril-dagen in je rug,
heimwee-dagen naar wat voorbij is.

Ach, iedereen zal wel eens zo'n dag hebben zeker.
Hopelijk morgen weer beter.

acht september

acht september
jouw verjaardag
hoewel je nu niet meer verjaart
je wordt niet oud
je blijft jong
altijd en eeuwig zestig jaar en negen maanden

acht september
de dag dat je bent geboren
dat je op de wereld kwam
en later ook in mijn leven
en jij de basis werd
van het leven van onze kinderen
en van onze kleinkinderen

acht september
dank voor je bestaan tussen ons en met ons
de steen die je hebt verlegd voor velen
de cement die je bent geweest voor vriendschappen
de betrokkenheid en de bekommernis
het luisterend oor en de goede raad
het ruime hart voor jongeren
de humor en de kwinkslagen
de bereidwillige hulp
de hartelijke schouderklop
je stem
je lach
de opgestoken hand als warme groet

acht september
dank om wie je was
dank om wie je voor ons altijd zal zijn

jammer toch dat we niet langer van jou mochten genieten

(foto hierboven : Koksijde 21 mei 2011)

ons

"Getrouwd ... tot de dood ons scheidt"
Maar eens de dood ons scheidt, voel ik me juist meer dan ooit verbonden,
meer dan ooit aan elkaar getrouwd, meer dan ooit onafscheidelijk.
Merkwaardig misschien, en toch is dat zo.

Ik draag nog je trouwring,
de ring die je ooit over mijn vinger schoof.
Jouw trouwring.
Ik draag de twee nu.

Ik zeg nog steeds "van ons".
Het "van mij" komt niet gauw over mijn lippen.
Het blijft immers ons huis, onze kinderen, onze kleinkinderen,
onze vrienden, onze buren, onze tuin, onze auto ...
Maar anderzijds ook jouw fiets, jouw kanaries ...

Neen, de dood scheidt niet, maar verbindt.

met onze auto

Ik las in een boekje dat ik te leen heb gekregen (een dagboek van een rouwproces) :

   "Spattend in de zon
   vonkend bruin lak.
   En overal chroom -
   Bezit ? Eigendom ?
   Weelde ? Statussymbool ?
   Verlakkerij,
   altijd voor mij,
   ongedeeld.
   Nooit meer naast
   altijd achter het stuur.

   O nee, geloof me,
   het went niet 
   op den duur ...

   Zo reageer ik op onze auto. 
   Ik zou nu 'mijn' auto moeten zeggen.  Maar dat komt niet over mijn lippen. 
   Ik word al misselijk als ik hem zie staan; ja, letterlijk misselijk. 
   En niet anders dan met de grootste tegenzin, alleen als het echt moet, rijd ik ermee weg."



(foto : ons laatste ritje langs de IJzer, op 26 mei 2011 ...  jij achter het stuur)

Ja, heel herkenbaar.
Precies zo heb ik me ook gevoeld. 
Het heeft maanden geduurd eer ik voor de eerste keer weer in onze auto ben gestapt.
Alleen al hem te zien staan, sneed al door mijn keel.
"Nooit meer naast, maar altijd achter het stuur ... 
in 'onze' auto die altijd voornamelijk de jouwe was geweest."

Aanvankelijk was ik inderdaad zo nerveus, dat ik me letterlijk niet goed voelde onderweg,
en even langs de kant moest gaan staan tot het wat over was. 
Gewoon voor een ritje van nog geen 5 km ...
Maar beetje bij beetje heb ik de weerstand overwonnen.
Doch enkel maar voor korte ritjes in de buurt.

Vandaag heb ik voor mezelf een grens verlegd :
voor het eerst sinds toen zelf op de autosnelweg gereden ...
voor het eerst een langere afstand heen en terug ...
voor onze kleindochter, met onze kleindochter.
En het ging goed.  Zonder problemen.
Een opluchting.
Een overwinning rijker.

Een auto is maar een materieel ding.
Ik kon me vroeger niet voorstellen dat een 'ding' zoveel impact kon hebben.
Maar als dat 'ding' niets dan herinneringen oproept, en zoveel 'nooit meer'-s, en dat dat iets was dat volledig jouw ding was en bij jou hoorde, en dat ik van 'dat ding' zelf niet zoveel afwist, dan is dat toch wel anders.

Het geeft me een beetje moed, te zien en te ervaren dat het voorbije jaar misschien toch wel het verschrikkelijkste is geweest, en dat het nu stilaan stapje voor stapje misschien wel wat beter wordt ... en ik wat rustiger in bepaalde zaken ...
Misschien wel zoals de processie van Echternach, met twee stapjes vooruit en een stapje achteruit, dat wel. 
Maar laten we blij zijn met elk stapje vooruit ...

... hoewel ik je steeds zal blijven missen
in zoveel kleine en grote dingen,
in zoveel alledaagse en bijzondere momenten,
in zoveel,
in alles ...
x

een jaar en twee maanden

Een jaar en twee maanden ...
zo lang reeds ben je weg ...
fysiek weg ...
Ik kan het nog steeds moeilijk vatten.
Dat jij er niet meer bent, doet raar, doet vies.
Nog zo onwezenlijk soms.

Het leven is eindig, dat wisten we wel,
maar zo lang wij niet ernstig ziek werden,
leek het einde ons nog veraf, en hadden we nog alle tijd vóór ons.
Maar plots, in één verkeerde seconde, was het gedaan ...
hakbijl  /
geen tweede kans ...
ineens fataal.

Het waren zware maanden die daarop volgden.
Langzaam en moeizaam probeerde ik wat overeind te krabbelen
en mijn evenwicht te hervinden.
Heel wankel en broos nog.

Het neerschrijven en kanaliseren van mijn gedachten en gevoelens,
voor mezelf
en als herinnering-vonkjes in mijn blog,
heeft me een beetje geholpen.
Ook de belangstelling en de bekommernis van mensen,
de schouderklopjes en de gesprekjes,
alle tekentjes van meeleven en begrip van familie en vrienden,
en de genegenheid van onze kinderen en kleinkinderen, waren én zijn een hele steun.

Ik heb besloten om niet meer zo vaak in deze blog te schrijven.
Misschien niet meer. Misschien nog af en toe. 
Zoveel immers is al gezegd. 
Ik val dan alleen maar in herhaling. 
En dat zou voor de mensen beginnen gaan vervelen misschien.

Ik dank allen die mijn schrijfsels op deze herinnering-vonkjes-blog wat hebben gevolgd.
Jullie waren (en zijn) voor mij, onbewust, een steun en bemoediging.

X

vonkje nostalgie

Gisteren de hele dag fantastisch genoten van ons kleinzoontje ... wat een schatje !
Heerlijk kereltje !  Zalig !

Gisterenavond nadien de TV opgezet voor het 19u-journaal
en hem nog even laten opstaan voor "1000 zonnen" ...
Beelden "zonder woorden" focusten op een jachthaven ...
ik herkende het onmiddellijk,
en ja hoor even later kwam het staketsel in beeld ...
ik had gelijk : Nieuwpoort !

Nostalgie en weemoed kwamen weer boven.
De laatste keer dat jij de zee zag, dat we samen aan zee waren, was in Nieuwpoort.
Daar op het staketsel : onze plek waar we graag naartoe gingen
als we aan de kust waren.
Net zoals een ritje langs de IJzer, een bezoekje aan Westvleteren,
was het uitwaaien op het staketsel van Nieuwpoort
iets dat er bij hoorde,
en waar we samen telkens van genoten.

Op onze laatste vakantiedag,
op donderdagnamiddag 26 mei 2011, een stormachtige dag,
hielden we mekaar vast tegen de hevige wind
daar op de wandelpromenade van het staketsel
waar we ons voelden midden de zee ...
We trokken foto's van het woeste schouwspel ...
en jij trok je laatste foto van mij : in mijn witte anorak
die bol stond van de wind, als was ik een michelinmanneke ...

We genoten van het bijna-wegwaaien ...

We beseften toen nog niet dat het ons afscheid werd van de zee,
van onze vakanties en uitstapjes samen, naar de Westhoek, naar de kust.
Het doet pijn, dit definitieve, dit "nooit meer".

Je ziet, weemoed zit meestal in een klein hoekje,
een vonkje doet die oplaaien, onverwacht en onaangekondigd.
En de speciale momenten waarop ik de weemoed verwacht, vallen dikwijls wel mee.

"Met ups en downs" is meestal het antwoord op de vraag : hoe gaat het met je ?
Met ups en downs, hoog en laag, op en af, overspoelend en terugtrekkend
zoals de golven van de zee bij eb en vloed
en in alle weersomstandigheden ...
zo zijn ook mijn dagen geworden.

(deze 3 foto's zijn door Wim getrokken, op deze donderdag 26 mei 2011)

.'.'.'.'.

missen

Ik mis je.
Wij missen je.

En wat ik even erg vind is dat jij zoveel moet missen
... zoveel dingen die jij niet meer kan meemaken ... :
je twee toffe tiener-kleindochters zien opgroeien,
je schattig kleinzoontje weten geboren worden en hem de wereld zien ontdekken,
je genieten van alle drie, met meer tijd dan vroeger toen je nog ging werken,
je kinderen (alle vier) zien functioneren als prachtige ouders,
fier zijn met hun verwezenlijkingen en prestaties, in woning en studie en job,
de gezellige samenkomsten met elkaar,
de mooie momenten die we allen koesteren ...

en ook niet te vergeten alle vriendschappen en contacten, je bezigheden en engagementen, waar je vroeger zo van genoot ...

Het moeten missen is langs beide kanten :  wij jou, jij ons.
Tenzij ... jij méér ziet en hoort en weet, dan wij kunnen vermoeden ...

...

lied voor jou

Heimwee doet mijn hart verlangen
naar de vrede aan je zij,
naar het turen in de verte
langs de oever of het tij.
Heimwee naar de mooie uren
die ik wandelde met jou.
Waarom mocht dat toch niet duren,
moest ik verder zonder jou ?

Heimwee doet mijn hart verlangen
naar 't vertrouwde en de trouw,
naar de lieve zachte warmte
van d' aanwezigheid van jou.
Heimwee naar de kleine dingen,
die ik niet vergeten zal.
't Heimwee-lied zal ik steeds zingen
in mijn hart, in elk geval.

     naar het lied uit onze jeugd :
     "Heimwee doet ons hart verlangen naar de heimat onzer jeugd,
      naar de bronzen klokkezangen, zwaar van rouw of hel van vreugd.
      Zangen uit den ouden toren, hij die waakt en verre schouwt
      over 't dorpje droomverloren, kronklend aan zijn voet gebouwd." 
      (melodie: Armand Preud'homme)

na de waterval

Op 18 juni was het een jaar geleden dat je stierf.

Maar niet enkel die datum is een nare herinnering.

Ook de dagen erna … :

de ontreddering, de chaos, de beklemming, de ademnood,
de leegte, de uitzichtloosheid, de mist, de donkerte, de afgrond, 
de aardbeving, de grondverschuiving, de tsunami… die het drama teweeg brachten …

Maanden heeft dit mijn energie weggenomen. 
Maanden begon ik aan de dag als aan het beklimmen van een hoge berg, waar ik enorm tegenop zag.

Ik moet zeggen dat ik - in vergelijking met toen -

me op dit moment “ietske beter” voel.

Het zwaard is niet meer zo verscheurend snijdend.

Het mes niet meer zo vlijmscherp stekend.
Mijn keel niet meer zo pijnlijk dichtgeknepen.

De shock niet meer zo traumatisch heftig.

Mijn energie beetje bij beetje aan het terugkeren.

Een beetje rustiger op dit moment …

Maar het gemis maakt nog steeds verdrietig.

De stilte aan tafel is gebleven.

Het gebrek aan de gesprekjes over kleine en grote dingen ook.

Het niet meer samen genieten van onze kinderen en kleinkinderen ook.

Het niet meer samen fier zijn over hoe ze zijn en wat ze doen ook.

Het gemis van de autoritjes en de vakantiekes ook.

Het gemis van je bezorgdheid en bekommernis ook.
Het gemis van mijn, onze, steun en toeverlaat ook.

Het gemis van het gerust gevoel omdat jij er bent, ook.

De rivier van mijn leven donderde als een woeste waterval naar de diepte …

... en, langzaam bekomend van de onverwachte neerstorting, kabbelt hij nu uiteindelijk voort … op een heel ander niveau. 

Het water zoekt zijn verdere weg, nog niet wetend waar naartoe.

Maar het zal nooit meer de hoogte halen van voorheen.
En heimwee naar het vroegere zal immer worden meegedragen.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

(of zoals een Noorse vrouw op 22 juli, op de herdenking van het Utoya-drama te Noorwegen, zei :

"De grote schok is voorbij, maar de pijn die blijft."

het kan ook zonder woorden

Wim en Arthur
Arthur en Wim
twee namen bij elkaar
één familienaam van elkaar
witte bloempjesarm van Arthur
over de schouders van zijn vokke Wim
twee maten voor het leven
twee maten over de dood heen
... ook al hebben ze mekaar nooit echt ontmoet,
toch zijn ze onafscheidelijk met elkaar verbonden.

kijk eens

kijk eens vokke, je drie kleinkinderen ...
kijk eens vokke ! om trots op te zijn ...

zeker weten dat je heel fier zou zijn geweest ...
zeker weten dat je ontzettend van hen zou genoten hebben ...

misschien volg je hen ook wel ergens, op een afstand of misschien vlakbij...
misschien draag je nog altijd een beetje zorg voor hen ...

blijf hun beschermengel, lieve vokke !
blijf hen knipoogjes geven, lieve schat !

zeker weten dat je om hen bekommerd blijft ...
want jou kennende, zal je dat niet kunnen laten.

veel liefs van ons allen, liefste vokke !

3 kusjes

van je 3 oogappeltjes

x x x

jij bent niet vergeten

smsjes, kaartjes, mailtjes, telefoontjes,
lieve woorden, warme gebaren,
knuffels, schouderklopjes, kleine attenties,
stille aanwezigheid, weggepinkte tranen,
hartelijkheid,
van lieve familie, goede vrienden, oude makkers ...

zij zijn een bewijs dat jij niet vergeten bent,
en dat je nog leeft in vele harten die jou missen,
elk op hun eigen manier, elk met hun eigen herinneringen ...

dat geeft - ondanks alles - ook een gevoel van saamhorigheid,
onderlinge verbondenheid met velen ...

... zelfs nu je heen bent
breng jij mensen bij elkaar op zovele wijzen,
en worden onderlinge banden bevestigd en verstevigd.

Dahlem (Eifel, Duitsland) 21 augustus 2010
op vakantie met vrienden

Als het leven soms pijn doet

Toevallig een mooi lied gevonden op Youtube ...

Alle vriendschap en de lieve warmte van mensen,
heerlijk stralende kinderoogjes, 
alle kleine attenties, schouderklopjes, knuffels, bemoedigende woorden,
zoveel geschenkjes, soms uit onverwachte hoek ...
zij zijn voor mij als de dageraadszon, die de donkerte minder donker maakt,
en me het gevoel geeft dat liefde mijn leven draagt
en mij in moeilijke momenten er wel doorheen helpt. 
Dankjewel !

fietsende fiets

Donderdag 9 juni 2011
was een dag waar je naar had uitgekeken.
Al zo lang sprak je ervan : per fiets naar Meersel-Dreef.
Telkens weer was het uitgesteld.  Maar nu was het zover.
Je had er veel zin in, toen je vertrok
samen met schoonbroer, en enkele vrienden ex-collega's.

Zelf was ik er niet bij, maar je verslag achteraf was heel enthousiast.
Je had genoten.  De sfeer was tof. 
Ieder fietste volgens zijn eigen tempo. 
De vluggen voorop.  Maar dat gaf niet. 
Jij was bij het gemiddelde tempo, begreep ik,
doch bleef bij wie achterbleef
om hem al eens een duwke in de rug te geven waar nodig.
Achteraf de fietsdag besloten met een etentje met de schoonbroer op het Riddershoeveterras.
Zo kreeg de dag nog een leuk staartje.

En weer nieuwe plannen gemaakt ...
Het volgende zou de 100km fietsdodentocht van Bornem zijn.
Je was er al volop mee bezig. 
Papieren met de nodige info had je afgeprint.
Kandidaten om mee te fietsen waren er ook.
Dus dat kon niet meer stuk ...

     ... De fietsende fiets ... is nu een stilstaande fiets.
         Stil dromend van zijn baaske die zo trots op hem was.
         Nee, die fiets kan ik niet weg doen.  
         Ik blijf hem koesteren.

(beide foto's zijn niet van de fietstocht naar Meersel-Dreef, maar van een fietstocht in de Westhoek
op 22 oktober 2010, ongeveer acht maanden eerder ... Wim zijn laatste herfst.) 

poortje

Het leven lachte ons toe.
Bloemen op het veld.
Groen en geel, de lentekleuren.
Beschermend nabij, de bomentakken.
Vergezicht.
Nog heel wat te ontdekken.
Nog ver samen te gaan.

...  En eensklaps viel het poortje toe.
     Hier stopt het.
     Tot hier en niet verder.
     Dag vergezicht, waar we niet meer bij kunnen.
     Van de verre verte kunnen we alleen nog dagdromen.
     Dag droom.

Nu is het de kunst om dat poortje terug open te krijgen.
Maar de veer doet het telkens weer dichtslaan.
Hopelijk komt eens de kracht in mij om het poortje open te houden,
en verder te gaan.
Op een nieuwe wijze.
Alleen,
en ergens toch met z'n twee.

(beide foto's zijn uit natuurreservaat "De Blankaart" in Woumen (Diksmuide), getrokken op zondag 22 mei 2011)

hoi vokke !

Hoi Vokke !
Hier Arthurtje, je kleinste kleinkindje.
Sinds ik kan rondkijken, ben ik volop de wereld aan 't ontdekken.
Iedereen lacht mij toe, en ik ook naar hen.
Ik lach ook naar jou, want jij zal zeker ook naar mij lachen ...

Ik zie je wel niet, maar misschien zie je mij wel.
Waak maar verder over mij zoals je al bezig bent,
als mijn trouwe ridder Willem, die mij altijd en overal beschermt.

Zeg vokke, ik heb een lieve papa en een lieve mama hoor.
Maar dat wist je al wel he.

Een knipoogje nog
van je kleine kleinzoontje.

X

eenenveertig

Eenenveertig jaar geleden zijn we getrouwd.
Dank zij die dag
hebben wij twee heerlijke kinderen,
twee toffe schoonkinderen,
drie fantastisch kleinkinderen,
... en heel wat dierbare herinneringen.

En daar bovenop
een dubbele familie
en een dubbele vriendenkring.

Dankjewel lieve Wim
omdat we toen samen met mekaar
aan onze geschiedenis begonnen zijn ...
...

29 mei 1971

geschenkjes

fluitende vogeltjes,
frisse zuurstof in de lucht,
kabbelend water,
zachte bries,
lachende zon,
warmrode rozen,
lentegroene bomen,
witte margrieten,
gele narcissen ...

heerlijke kinderen,
hartelijke kleinkinderen,
zalig lachend babytje,
bekommerde familie,
hartelijke vrienden,
engelen van mensen ...

bemoedigende woorden die mijn aandacht trekken,
onverwachte teksten waar mijn oog op valt,
prachtige liederen die mij uitnodigen om mee te zingen,
mooie muziek die dieper gaat dan de oppervlakte,
innerlijke warmte die blijft bovendrijven als ik aan jou denk ...

Allemaal geschenkjes.
Geschenkjes uit de hemel ... ?

Vaak ben ik op zoek naar dingen die vlakbij zijn.
Vaak verlang ik vurig naar vonkjes die me opbeuren, maar kijk weg.
Vaak ben ik blind voor wat vlak voor mijn voeten ligt.

Dit doet me denken aan een tekst die ik zelf ooit schreef, heel lang geleden.
In de vasten van 2001.
Dat ging als volgt :

   Woestijn.
   De woestijn is droog en dor en heet,
   onherbergzaam en verlaten.
   Ik voel me even droog en dor en verlaten
   als de woestijn.
   Ik heb dorst.
   Dorst naar water.

   Ik ben op zoek naar een bron,
   naar de bron waarover men al zo vaak gesproken heeft.
   Maar waar kan ik die bron vinden ?
   Hoe ?
   Wat moet ik doen om hem te vinden ?
   Waar moet ik zoeken ?
   Ik trek verder.
   Woestijnzand, zover ik kan zien.
   Zand en stenen.

   En dan hoor ik :
       "Zoek toch niet te ver.
        De bron is vlakbij.
        De waterbron bevindt zich vóór je.
        Wat dacht je ?
        Dacht je een reuzengroot natuurfenomeen te vinden, kilometers ver te zien ?

        Nee, hier vlakbij, tussen de keien onder je voeten :
        zie je daar dat sprietje groen ?
        Zie je daar dat natte zand ?
        Kniel neer.
        Neem de keien weg, graaf het zand opzij.
        En zie."

   Ik ben verbaasd.
   De bron in mijn bereik !
   Ik heb zo'n dorst,
   mijn lippen zijn gebarsten,
   mijn tong is als kurk en kleeft aan mijn gehemelte,
   ik besterf het bijna ...
   ... En ik had die bron, zo vlakbij, niet gezien.

   Ik kniel neer,
   vorm van mijn handen een schaal,
   schep water uit de bron ...

   En hoe meer ik van dat water schep, hoe meer het begint te stromen.

   Ik hoef enkel nog te drinken.

X

dank !

X

de zeventiende

De zeventiende vandaag.
Elf maanden geleden was het je laatste dag.
Ongetwijfeld volgt nu een maand van vele herinneringen :
de laatste keer dit, de laatste dat ...
En wie had toen gedacht, dat het toen
"de laatste keer dit en de laatste keer dat" zou zijn ...
Nog altijd niet echt te geloven !

Wat gaan de maanden vlug voorbij.
Waar zijn ze naartoe ?
Precies of ik ze niet allemaal heb geleefd.

Ondanks alles, ben ik toch dankbaar
voor zoveel vriendschap en steun en meevoelen
die ik heb mogen ervaren van zoveel attente mensen !

mooi weer vandaag

Mooi weer vandaag.  Zonnig maar wel een beetje fris.  Ideaal fietsweer.
Heb mijn fiets gepakt en een verjaardagskaartje voor Hugo gaan bussen.
Ik dacht : ik fiets nog een beetje rond, en geniet van het mooie weer.
Dus verder richting park, en door het park, en zo langs de vaart met een omweg naar huis.
Maar wat leuk en ontspannend had geleken, werd weer een vlaag van weemoed.
Overal wandelende koppels, fietsende paren, blije gezichten met de zon op hun gelaat.  Arm in arm rustig babbelend met mekaar.
Zo deden wij dat ook.  Rustig wandelend soms fijne gesprekjes gehad.
We deden dat te weinig, doch het zou veranderen !  We gingen meer tijd maken voor mekaar.  En samen genieten van kleine dingen ...  Nu je op brugpensioen was en ik wat taken had afgebouwd, kregen we daar een zee van tijd voor ...
Mijn schat, ik mis je toch weer zo.

Nightingale (Leonard Cohen)

I build my house beside the wood
So I could hear you singing.
And it was sweet and it was good.
And love was all beginning.

   Fare thee well my nightingale.
   't Was long ago U found you.
   Now all your songs of beauty fail.
   The forest closes 'round you.

The sun goes down behind a veil.
't Is now that you would call me.
So rest in peace my nightingale.
Beneath your branch of Holly.

   Fare the well my nightingale.
   't Was long ago U found you.
   Now all your songs of beauty fail.
   The forest closes 'round you.
   ... Fare thee well my nightingale.
   I lived but to be near you.
   Tho' you are singing somwhere still.
   I can no longer hear you.

(In  juli 2009, toen zijn zus heel ernstig ziek was, viel Wim zijn aandacht op dit lied, en vroeg hij me of ik dat kon vertalen.  Ik heb het geprobeerd, met de woordenboek naast mij. 
Wie kon toen vermoeden dat de weemoed van dit lied zo vlug ook voor hem zou gelden ...)

Mijn vertaling :
               Ik bouwde mijn huis naast het woud.
               Zo kon ik jou horen zingen.
               En het was zacht en het was goed.
               En liefde was begonnen.

                    Vaar wel mijn nachtegaal.
                    't Was lang geleden dat je te vinden was.
                    Al jouw mooie liederen ontbreken nu.
                    Het woud sloot zich rond jou.

               De zon gaat onder achter een sluier.
               Het is nu dat jij me zou roepen.
               Rust nu in vrede, mijn nachtegaal.
               Onder jouw gewijde tak.

                    Vaar wel mijn nachtegaal.
                    't Was lang geleden dat je te vinden was.
                    Al jouw mooie liederen onbreken nu.
                    Het woud sloot zich rond jou.
                    ... Vaar wel mijn nachtegaal.
                    Ik leefde slechts om bij jou te zijn.
                    Ik denk dat jij nog altijd ergens zingt.
                    Ik kan jou echter niet meer horen.

paradox

Hoe meer ik je mis, hoe meer je in mijn leven bent ...
Nee, je bent nooit weg uit mijn leven, omdat ik je mis.

Ik mis je aanwezigheid,
je warmte, je ogen, je stem, je handen, je schouders, je lach, je woorden,
en zoveel meer.
Maar uit mijn leven ben je nooit weg.

Je bent in mijn dagen en mijn nachten, in mijn doen en mijn gedachten.
Nooit weg.

En hoe meer je in mijn leven aanwezig bent, hoe meer pijn het doet.
Omdat ik je mis.

... van paradox gesproken ...

zijn eerste feestje

Zondag was het zijn eerste feestje ...

Je zou heel fier geweest zijn
op je flinke kleinzoon,
en op je zoon als zijn papa, en op zijn mama, die het allebei zo goed doen ...
Je zou heel trots geweest zijn op je dochter als meter,
trots op hun hele familieke, met ook de lieve kleindochters om trots op te zijn ...
Je zou ze allen een warm hart hebben toegedragen.

Je zou heel blij geweest zijn
met de ontmoeting van zoveel vrienden, waarvan velen ook de jouwe zijn,
van alle familie waarvan sommigen heel wat kilometerkes hadden afgelegd,
van de komst van hen die we al lang niet meer hadden gezien ...
Je zou genoten hebben van de sfeer,
en van de medegrootouders en hun familie ...

Ja, er waren heel veel redenen om trots op te zijn
en blij om te zijn ...

Ik was mee trots en fier en blij, samen met jou
en in jouw plaats.

Dubbel trots en dubbel fier en dubbel blij dus ...
En anderzijds ook maar half
... want jij was er niet.

    Of toch wel ... ?

... als de knuffel "ridder Willem" dicht bij hem,

glimlachend beschermend aanwezig ?

... en als de warmte in ieders hart ?

aprilse grillen

Gelukkig zijn er ook de opklaringen tussen de regenbuien door ...

Maar het blijven aprilse grillen :
dan weer zon, dan weer regen,
dan weer knikkerharde hagel,
dan weer ijskoude smeltsneeuw,
dan weer een plotse donderslag,
dan weer storm met kille rukwinden,
dan weer even rustig en de hemel hoopvol blauw,
en dan weer die onverwachte plensbui ...

Tien maanden nu al ...
En ik houd me vast voor de komende,
waarin de herinneringen van "de laatste keer dat we dit of dat we dat"
heel actueel zal zijn.

regen ...

Kille regendag vandaag ...
En zo voel ik me ook vanbinnen.
Het regent bij mij, zoals het buiten regent.
Met tranen die de zon missen.

          Maar ik weet wel, na regen komt zonneschijn.
          Deze grijze natte dag zal ook wel weer voorbijgaan.
          Maar soms is het zo moeilijk om een regenboog te zien,
          hoewel de zon niet zo ver weg is.

fietsen

fietsen was je nieuwe hobby,
fietsen met je schoonbroer,
fietsen met je vrienden,
fietsen naar hier, fietsen naar daar, soms lange afstanden ...
naar Meersel-Dreef gefietst,
en concrete plannen gemaakt voor de fietsdodentocht van Bornem ...
Voor de eerste keer ook de fietsen meegenomen naar de Westhoek :
en dat zouden we nog vaker doen, hadden we afgesproken.

Op de Scheldeprijs was je jaren kwaad geweest,
omdat heel ons dorp en omstreken dan verkeerslam lag
en je na je werk moeilijk thuis geraakte.
Maar sinds je niet meer naar het werk moest,
kreeg je de smaak te pakken van de ambiance
en genoot je er al enkele jaren van
om met mijn broers de sfeer op te snuiven bij de aankomst.
De honderdste Scheldeprijs moest zeker in Schoten blijven, vond je.
Want dat hoorde bij Schoten.
... Maar zelf ben je er nu niet meer bij ...

19 maart, vaderdag

Lieve Wim, papa, vaderke, vokke,

Negen maanden reeds, zijn voorbij
na je overlijden onverwacht, in de nacht ...

Negen maanden 
hebben ook een flinke kleinzoon in ons leven gebracht ...

De zoon van zijn vader
werd zelf vader van een zoon ...
En de glimlach op je foto
zegt dat je even trots bent op onze zoon, als op de zoon van onze zoon ...

Op deze vaderdag vandaag
denken we aan jou, die we zo missen
en hopen en weten dat je de twee vaders hier "beneden"
zal helpen met je ruggesteun, je voorbeeld.  't Zal zeker niet missen.

Dankjewel lieve schat voor wie je als papa en "de Wim" was, en nog steeds bent
en ook in de toekomst voor altijd zal blijven ...
En als "vokke" voor onze kleinkinderen, die intussen al met drie zijn op een rij ...

Zo trots en fier zou je zijn op je hele kroost. 
En met reden !

    

       Lauren en Daphne, op 11/11/2011                                                       Arthur, op 13/03/2012

uw oogappels, onze drie schatten van kleinkinderen

lentezon

De eerste lentezon ...
met warmte in de lucht,
bracht ook veel warmte in ons hart
voor onze prachtige kleinzoon  
met zijn koninklijke naam
Arthur.

Het grote wonder
van nieuw leven,
waar je kan blijven naar kijken ...

En ik denk ...
heel ver of heel dichtbij
glundert ook zijn "vokke",
die zijn lieve kleinzoon 
een warme knipoog toezendt ...

Arthur Nachtegaele - 12 maart 2012

spannend toch

spannend, toch !
toch spannend ...
lenteweer in de lucht,
zwellende knoppen aan takken en twijgen
staan klaar
om weldra de pracht en de frisse kleuren te laten zien
die ze in petto hebben ...

en ook het Nachtegaele-ke
houdt de spanning erin ...
nog even,
en ook die "bloemknop" 
zal aan de wereld tonen hoe wonderlijk nieuw leven is ...

lentekusjes

krokusjes

teder en pril

witte vlammetjes

tussen het droge hout

...

kro-kusjes,
kro-zoentjes,
lente-kusjes
voor jou
speciaal op deze dag
waarop ons eerste kindje - een hele poos geleden -
voor 't eerst het levenslicht zag.               

zeven maart
werd een bijzondere dag
waar voor het eerst
en voor altijd
onze naam
ook papa en mama heten mag

kro-kusjes

dank-zoentjes, lieve schat 

voor onze beide kinderen

waar jij altijd heel trots op was

ja waar wij samen

terecht heel fier op mogen zijn.

dankjewel !

X

musjes

Vrolijk sjielpen en kwetteren
dartel huppelen en springen,
vlijtig in en uit de struik,
dansen op de groene takjes,
zich erin nestelen en schuilen ...
... de musjes in onze tuin.

Hun vrolijk sjielpen en kwetteren,
vermengd met de zang van de kanaries ...
klinkt als hemelse muziek in de oren.
Net alsof ze een serenade brengen voor jou,
wetend dat jij van dat kleine vrolijke vogelvolkje hield,
van hen kon genieten
en ze uren gade slaan.

Je had iets met kleine vogeltjes :
waren het geen nachtegaaltjes,
dan waren het kanarietjes met gelijkaardige melodieuse zangstemmetjes,
of vinkjes, of roodborstjes,
of de eenvoudige vrolijke musjes in onze tuin ... 

neen, jij had je naam niet gestolen
;-)

de levendige musjes in onze tuin