was een dag waar je naar had uitgekeken.
Al zo lang sprak je ervan : per fiets naar Meersel-Dreef.
Telkens weer was het uitgesteld. Maar nu was het zover.
Je had er veel zin in, toen je vertrok
samen met schoonbroer, en enkele vrienden ex-collega's.
Zelf was ik er niet bij, maar je verslag achteraf was heel enthousiast.
Je had genoten. De sfeer was tof.
Ieder fietste volgens zijn eigen tempo.
De vluggen voorop. Maar dat gaf niet.
Jij was bij het gemiddelde tempo, begreep ik,
doch bleef bij wie achterbleef
om hem al eens een duwke in de rug te geven waar nodig.
Achteraf de fietsdag besloten met een etentje met de schoonbroer op het Riddershoeveterras.
Zo kreeg de dag nog een leuk staartje.
En weer nieuwe plannen gemaakt ...
Het volgende zou de 100km fietsdodentocht van Bornem zijn.
Je was er al volop mee bezig.
Papieren met de nodige info had je afgeprint.
Kandidaten om mee te fietsen waren er ook.
Dus dat kon niet meer stuk ...
... De fietsende fiets ... is nu een stilstaande fiets.
Stil dromend van zijn baaske die zo trots op hem was.
Nee, die fiets kan ik niet weg doen.
Ik blijf hem koesteren.
(beide foto's zijn niet van de fietstocht naar Meersel-Dreef, maar van een fietstocht in de Westhoek
op 22 oktober 2010, ongeveer acht maanden eerder ... Wim zijn laatste herfst.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten