zo vreemd

Het doet zo raar, jou te moeten missen.
Het doet zo vreemd, jou niet meer te zullen zien.
Het doet zo pijn, elke keer dat deze gedachte dieper tot me doordringt.

Na al die jaren dat we samen waren,
ons leven, ons gezin, alle lief en leed met elkaar deelden,
is het zo raar dat wij nu zo ver verwijderd zijn :
ik hier, en jij daar aan de overkant.
Het water tussen ons lijkt zo diep.

Of ben jij nu dichterbij dan vroeger mogelijk was ?
Anders, maar toch reëel ?
Het doet zo raar, zo vreemd ...
zo pijnlijk, al die vraagtekens waar we geen antwoord op weten.

Maar soms gebeurt het
dat een klein vonkje oplicht,
en de hoop opflakkert dat jij niet echt zo ver weg bent,
maar nog steeds nabij
en met ons begaan ...