tweemaal half

Vele jaren geleden kwamen wij op de wereld, mijn tweelingzusje en ik.
Acht dagen later stierf zusje ... en kreeg ik "een engeltje-bewaarder in de hemel" ...

Vele jaren later, in de fleur van zijn leven, stierf ook mijn Wim ...

Twee redenen om mij "half" te voelen, een halve identiteit, een halve zelf.
Twee redenen ook om mij verbonden te weten met twee engelen in de eeuwigheid ...
die mij regelmatig een knipoogje toezenden.

x

gelezen ...

(gelezen in het tijdschrift Communio, 2012 nr. 5, blz. 326)

Een verwerkingsproces:

Wanneer mensen geconfronteerd worden met een ongeneeslijke ziekte of met het verlies van een betekenisvolle persoon, moeten zij noodgedwongen deze confrontatie in hun leven toelaten. Vermijding of verdringing van de realiteit van het verlies is denkbaar, maar veelal leidt het dan tot andere problemen.

Verwerking is niet: dat een pijnlijke ervaring uit het leven verdwijnt.
Bij indringende verlieservaringen mag men juist veronderstellen dat ze altijd deel blijven uitmaken van het leven. Verwerken betekent dan ook niet dat een ervaring uit het leven wordt uitgewist, maar juist dat deze in het leven wordt opgenomen. Hierdoor verandert de persoon, omdat de pijn van het verlies geleidelijk wordt losgelaten en het leven nieuwe zin en betekenis krijgt.

Verliesverwerking is een actief proces, een opdracht die een intensieve inspanning vraagt van de betrokkene.
Men kan daarin vier deeltaken onderscheiden.
Deze deeltaken kennen geen chronologische volgorde. Ze dienen zich allemaal tegelijk aan.
Ze kennen ook geen hiërarchische orde. In het verwerkingsproces zijn ze allemaal belangrijk,
al staat soms het ene, soms het andere op de voorgrond:
- De realiteit moet onder ogen gezien worden (de cognitieve component).
- De pijn moet beleefd worden opdat ze geleidelijk kan uitdoven (de emotionele component).
- Men moet een vorm vinden om de eigen situatie te hanteren en een nieuwe plaats te vinden in de omringende wereld (de gedragscomponent).
- Men moet weer zin en betekenis vinden (de spirituele component).
(...)

De cognitieve component.
Een verlieservaring komt meestal ongevraagd en onverwacht op onze levensweg.
De heftigheid of het onverwachte karakter van het verlies roept bij de betrokkenen meestal een reactie op die men later omschrijft als een gevoel van verdoving of onwerkelijkheid.  Het is een zodanig vervreemdende ervaring dat men toeschouwer lijkt van het eigen leven. De realiteit van het verlies lijkt nauwelijks door te dringen. (...)
Om die realiteit uiteindelijk een plaats te geven in het leven, zal men haar onder ogen moeten zien en toe moeten laten. (...)

De emotionele component.
Een mens die worstelt met een verlieservaring zal gevraagd of ongevraagd voortdurend geconfronteerd worden met dat verlies. (...)
Die voortdurende confrontaties roepen steeds opnieuw emotionele pijn op. De heftigheid en het karakter van die emoties verschillen van persoon tot persoon.  Verdriet is een bekende reactie, maar boosheid, frustratie, angst, wanhoop, onmacht en nog verschillende andere reacties kunnen eveneens deel uitmaken van de emotionele beleving.  In de hulpverlening wordt algemeen aanvaard dat het telkens opnieuw beleven van de emotionele pijn uiteindelijk leidt tot uitdoving van die pijn.  Een hulpverlener kan helpen om de worsteling met hoop en vrees, schuld en boosheid, angst en onmacht bespreekbaar te maken.

De gedragscomponent.
De pijn die een verlies of een dreigend verlies oproept, kan verlammend werken in het dagelijks handelen.  Toch zal men noodgedwongen op één of andere wijze om moeten gaan met de realiteit waarmee men ongevraagd en ongewild geconfronteerd wordt.  Veel dingen die men altijd gedaan heeft, zal men misschien nooit meer kunnen doen.  Hoe moet en kan iemand omgaan met de nieuwe situatie ?  De wijze waarop men ermee omgaat is in zekere zin een keuze en is ook beïnvloedbaar.  (...)

De spirituele component.
De confrontatie met het verlies van iets dat grote betekenis heeft, verstoort ook de balans die iemand in het leven gevonden heeft.  Verwachtingen en idealen moeten bijgesteld worden.  Waarden worden herijkt.  Dat wat in het leven altijd belangrijk werd gevonden, kan nu intens devalueren in betekenis.  Sommige zaken waar men veel waarde aan heeft gehecht, blijken legen hulzen te zijn. Andere zaken blijken juist veel waardevoller te worden.  (...)

(Arthur Polspoel)

Heel herkenbaar allemaal ...

dank

Dankjewel voor wie je was.

Dankjewel voor wie je was
als mijn grote schat, die veel voor mij heeft betekend.
En nu nog betekent.

Dankjewel voor wie je was
als papa voor onze kinderen.
Wie zij geworden zijn, hangt van veel factoren af.
Maar één belangrijke factor ben toch jij.

Dankjewel voor wie je was
als schoonvader, als vriend voor onze schoonkinderen,
en de goede band met hen.

Dankjewel voor wie je was
als vokke voor onze kleinkinderen.
Zij hebben alleen maar goede herinneringen aan jou.

Dankjewel voor wie je was
voor ons gezinnetje, dat nu nog steeds de vruchten plukt
van wie jij voor ons bent geweest.

Dankjewel,
omdat de ingesteldheid van ons allen
voor een groot stuk het resultaat is van jouw manier van zijn.

Daarom mijn schat, voel ik me dankbaar
om wie je was,
en om wie je altijd voor ons zal zijn.

(september 2010)

 

Bonhoeffer

Ik vond een tekst die ik lang geleden had bewaard.
Nu spreekt die nog meer tot mij dan destijds,
en kreeg voor mij een nieuwe betekenis.

     Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden,
     dan kan niets de leegte van zijn aanwezigheid vullen.
     Je moet dat niet proberen,
     je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
     Dat klinkt erg hard, maar het is ook een grote troost,
     want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
     blijf je daardoor met elkaar verbonden.

     Het is fout te zeggen : God vult die leegte.
     Hij vult ze helemaal niet, integendeel.
     Hij houdt die leegte leeg
     en helpt ons zo
     de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,
     zij het ook in pijn.

     Hoe mooier en rijker de herinneringen,
     des te moeilijker de scheiding.
     Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering
     in stille vreugde.
     De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees,
     maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
     Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven
     en je erin verliest.
     Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
     maar alleen op bijzondere ogenblikken.
     Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
     Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en kracht.

     (Dietrich Bonhoeffer)

je laatste dag

je laatste dag vol leven,
vol plezier in wat je deed

je laatste dag de kleine dingen,
heel gewoon, niets dat ons speet

je laatste dag, vol plannen
voor een toekomst dichtbij en verder weg

          onze laatste dag samen,
          heel gewoon en heel vertrouwd,
          niet vermoedend wat ons te wachten stond ...

          dat was vrijdag 17 juni 2011, nu precies 2 jaar geleden

x

 

vrijdag op zaterdag ...

                                        van vrijdag op zaterdag ...

                                        de afschuwelijke nacht

                                        de mokerslag in de vroege morgen

                                        het plotse einde

deze dagen spelen die herinneringen weer meer dan anders in mijn hoofd ...

 

ja, ik weet wel
dat ik niet de enige ben die moet leren omgaan met gemis ...

ook vele anderen maken het mee :
een plots verlies,
of een geleidelijk verlies,
of een keer op keer nieuw verlies ...

verlies van iemand die je graag ziet,
maar ook
verlies van een goede gezondheid,
verlies van een mooie droom,
verlies van een ideaal,
verlies van kunnen,
verlies van kennen,
verlies van perspectief,
verlies van werk,
verlies van de plek waar je altijd hebt gewoond,
verlies van onbezorgde veiligheid,
verlies van vrede ...
... er zijn zoveel vormen.

Ik ben niet de enige.  Ik ben niet alleen die wat moet verwerken.
Dat te beseffen, helpt me soms om wat minder te klagen.

                    mijmering bij deze foto :
                              Soms
                              als je denkt dat je weg, je leven is gestopt,
                              maar dan eens goed kijkt, 
                              zie je
                              dat er toch nog enig perspectief te bespeuren is ...

zalig weer

Na een vriendschappelijke brunch vanmiddag,
mijn fiets genomen
en een ritje gemaakt naar de Peerdsbosbaan
(ik moest er nog een omslag bussen).

Er ineens een mooi fietstochtje van gemaakt van 14 km :
toerke rondgereden door het stille groen van de Zeurt ...
en langs het water van de vaart ...
want het weer was zalig ! 

Maar, hoe heerlijk het fietsen ook was,
toch realiseerde ik me dat fietsen 
nooit meer hetzelfde zal zijn als vroeger ...

Intussen al bijna 2 jaar
dat ik alles zonder jou aan mijn zij moet doen.
En ik bedenk dat mijn leven zo veranderd is.

Ik moet nog leren genieten op mijn eentje.

x