dinsdag 26 februari 2013

positiefjes

'Reyers laat' gisteren ...
met Leo Bormans over "dat heet dan gelukkig zijn" ...
Een tip van hem :
elke dag drie positieve dingen opschrijven die je die dag hebt beleefd.
Het is niet altijd gemakkelijk om er drie te vinden, maar probeer het toch maar.
Dat helpt je anders naar je leven te kijken.

Een positiefje van mij vandaag, kan ik al verklappen :

    Wel wat frisjes, maar het regent vandaag niet.
    Ben met de fiets naar het kerkhof geweest, en heb een fleurig plantje
    (oranje primula) op Wim zijn grafsteen neergezet.  Terug wat meer
    kleur op zijn grijze steen.  Nu het minder zal vriezen, kan ik weer
    bloemetjes zetten.  Kunstbloemen zeggen me niks, en ik weet dat
    Wim ook veel liever echte bloemetjes ziet. 
    De steen was nog heel proper, en de zilveren letters van zijn naam
    glansden in het voorzichtige zonnelicht.


Het is in feite een positiefje over iets negatief.
Of hoe het leven vol dubbele ervaringen zit.


zondag 10 februari 2013

oogappel

Je eerste oogappel,
je oudste kleindochter,
je "mijne lieve schat",
is vandaag 16 geworden.

Een tof meisje.
Zo heb je haar gekend,
en zo is ze nu nog.
Je zou trots geweest zijn.

Zo jammer dat je haar niet kan zien opgroeien.
Zo jammer dat je dit moet missen.

Tenzij ...
je toch niet helemaal ver weg bent ... ?

dinsdag 29 januari 2013

wilde wind

Stormwind giert rond het huis ...

Doet me terugdenken aan de zee, aan het staketsel in Nieuwpoort,
waar we ons samen schrap zetten en elkaar vast hielden om niet weg te waaien ...
Het was onze laatste vakantiedag, na een rustig weekje Koksijde.
Voor we naar huis reden, onze laatste stop :
even nog onze groet brengen aan de zee, op het staketsel tot boven het water
dat die dag vrij woelig was.
Je deed dat toen voor mij, dat omrijden langs Nieuwpoort.
Omdat ik dat nog eens graag wilde doen, zoals we meestal onze zee-vakanties afsloten ...

   Het werd echter onze allerlaatste wandeling daar op het staketsel ...
   Niemand die dat toen kon vermoeden ...


Het was zalig, onszelf voortduwen tegen die felle wind
die onze haren grappig omhoog blies, onze huid krachtig masseerde,
en ons bloed sneller door onze aderen deed stromen ...
Het was zalig, mijn arm veilig in jouw arm,
ons rechthoudend, steun gevend aan mekaar,
samen kijkend naar de wilde baren
en naar de meeuwen die zich lieten dragen op de golven van de wind ...
Het was zalig ontspannend ...
Heerlijk !
Vredig vanbinnen.
Genietend ...
De wandeling had ons beide deugd gedaan.
Die stormwind kon ons immers niet deren.
Samen waren we sterk.

     Amper 3 weken later was je er niet meer ...

     Adieu lieve schat van mij !
     Adieu lieve toeverlaat !
     Adieu warme hand, veilige arm, sterke schouder !
     Adieu je ogen, je lach, je stem !
     Adieu deel van mijn leven !
     Adieu heerlijke tijd !
     Adieu jij die door mijn vingers glipte ...
     A Dieu ...


vrijdag 25 januari 2013

woorden ...

Woorden ...
Woorden kunnen spreken, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...
Woorden ordenen gevoelens en gedachten, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...
Woorden kunnen veruiterlijken wat innerlijk leeft, maar
Woorden zeggen niet genoeg ...

Woorden zijn belangrijk.
Zonder woorden geen begrip.
Maar niet alles is in woorden uit te drukken.

Ach, kon ik maar de woorden vinden die mijn diepste gevoel verwoorden ...

Maar misschien wil ik wel teveel in woorden gieten.
Misschien houd ik beter ook nog wat voor mezelf ?
In mezelf ?


woensdag 16 januari 2013

mijn vriend



Je was mijn vriend ...
Ik was belangrijk voor je.
Jij was belangrijk voor mij.
Ook al waren wij op veel vlakken verschillend.
Juist door die verschillen vulden wij elkaar aan.
Als ik het moeilijk had, was jij daar.
Als jij het moeilijk had, was ik er voor jou.
Wij waren vrienden, door dik en dun.
Wij waren maatjes, door dik en dun.
Een band die méér is dan met andere vrienden, hoe goed vriendschapsbanden ook kunnen zijn.
We waren elkaars gezelschap.
Ook als we apart bezig waren.
Want we wisten ons geliefd en gesteund door mekaar,
bekommerd om mekaar, gehecht aan mekaar,
gedragen door mekaar.
Thuis bij elkaar ...


dinsdag 1 januari 2013

winter lente zomer herfst winter

het jaar 2012 is helemaal gepasseerd.
van winter tot winter ...
we zijn helemaal erdoor gekomen
zonder u ...
dat doet raar ...



          winter - lente - zomer - herfst
          en weer winter ...
          ijsdagen en donkere nachten,
          regendagen en dichte mist
          felle wind en storm op zee ...
          en ook dagen met de zon aan de hemel,
          met een regenboog die zon en regen met elkaar verbond
          en de hemel met de aarde ...
          blije momenten van warmte en genegenheid,
          van hoop
          en nieuw leven ...


2012 gleed door mijn vingers ...
maar is niet weg : 
want het jaar heeft naast pijnlijke dagen
ook liefs gebracht.
x

(bovenste foto : de Leffe in Lisogne bij Dinant - begin maart 2009)
(onderste foto : 13 oktober 2012)

zondag 16 december 2012

veranderd

De wereld stond stil
toen je ophield met ademen.
Mijn leven stond stil
toen dat tot me doordrong.

Een diepe afgrond voor mijn voeten,
een tsunami over me heen,
een enorme berg waar ik eerst op moest,
wilde ik er overheen ...

Intussen kreeg het leven tóch zijn verdere verloop,
de klok aan de muur tikte ongehinderd voort.
Een klein jongetje werd geboren,
onze meisjes worden groot.

En in die 18 maanden van de tijd na je dood
is er heel veel veranderd in het klein en in het groot :
Bij onze kinderen werd gebouwd en het verbouwen gaat nog voort,
nieuwe uitdagingen aangenomen, positieve wendingen aangeboord.

Ook ikzelf ben veranderd, ik voel dat elke dag ...
zekerheden werden vragen,
mijn energie soms van slag.

In hoeverre zie je nog toe hoe het nu met ons gaat ?
In hoeverre heb jij de hand aan "toevalligheden" ...
en aan de band die ons allen draagt ?

Familie en vrienden missen jou nog elke dag ...
en ikzelf moet steeds meer leren
je aanwezigheid terug te vinden, geborgen in mijn hart.
Niet ver weg achter de horizon,
niet ongrijpbaar hoog in de lucht,
maar dichterbij dan ik me kan voorstellen,
in de stille bries, de zachte zucht ...

Jij bent nu opgenomen "in de ruimte van God" ...
Is het daar dat ik je kan vinden nu ?
Als ik voort op zoek ga naar God ?

X