de uren, de dagen, de weken, de maanden ...
Acht maanden geleden is het nu al,
dat jij je laatste dag leefde.
Onvoorstelbaar !
En nog elke dag mis ik je,
op ieder moment, op elke plek, bij al wat er gebeurt.
Zo vaak denk ik : dát moet ik hem vertellen ...
en dan besef ik met pijn : nee, dat kan niet meer.
De uren kruipen voorbij,
de maanden vliegen voorbij.
Tweederde van een jaar is reeds gepasseerd.
Zomer, herfst, winter ... bijna drie seizoenen.
Waar zijn die dagen naartoe ?
En stilaan krabbel ik overeind.
Beetje bij beetje. Met vallen en opstaan.
Bang om de mensen te blijven lastig vallen
verhuist de pijn langzaam naar de verborgen stilte ...
onder de oppervlakte, onder mijn huid.
Maar verdwijnt niet.
Nooit geweten dat jij zo'n enorme impact had op mijn leven.
Nooit vermoed hoezeer jij mijn identiteit bepaalde.
Wie ik was, was ik door jou.
Wie ik was, was ik met jou.
Wie ik was, was ik voor jou.
En nu ...
moet ik nog altijd zoeken
wie ik ben, zonder jou.
(Koksijde, 21 mei 2011)
.jpg)
