Lente

Zondag.
Mooi weer.
Iedereen is vrolijk, geniet zalig van gezelschap en zon.
Maar in mijn hart was het triest en koud en verlaten ...

... tot plots een lief telefoontje,
en het schattig stemmetje van mijne kleine dikke vriend ...

Dat ontroerde me.
Enkele tranen om de verkwikkende warmte.
Ben op mijn fiets gesprongen en heb een uurtje zomaar gefietst.

Een opkrikkertje 
net op het moment dat ik het nodig had ...
Zat iemand hierboven er misschien voor iets tussen ?

Het heeft in ieder geval mijn dag weer goed gemaakt.

 

 (zondag 30/03/2014)

verdwenen ?

in de nacht verdwenen
in stilte verdwenen
in de stilte verdwenen
in het mysterie verdwenen

in het hart aanwezig
in de ziel aanwezig
in het geheugen aanwezig
in de genen aanwezig
in de hoop aanwezig
in de liefde aanwezig
in het mysterie aanwezig

ergens ik weet niet waar
ergens in de onbegrensde heerlijkheid
ergens in het Leven dat ons nu nog overstijgt
ergens in de Liefde die elke menselijke liefde overtreft

ergens ver weg
ergens nabij

maar zeker ergens
zeker niet verdwenen

de stilte

De stilte van de sterrenhemel,
zwart uitspansel met knipogende lichtjes ...

De stilte van bomen en bos
met hun statige silhouetten tegen de heldere lucht ...

De stilte van een bloem,
die zich ontvouwt in prachtige vormen en kleuren ...

De stilte van twee paar ogen
die elkaar liefdevol aankijken ...

De stilte van een ongeboren kindje,
een kloppend hartje in de moederschoot ...

De stilte van jou die gestorven is,
ongrijpbaar ver of ongrijpbaar nabij ...

De stilte van God,
die elk lawaai overstemt ...

De stilte die spreekt
van het wonder van het leven ...

     Deze stilte is iets anders dan "de stilte in huis", de leegte,
     iets anders dan koppig stilzwijgen,
     iets anders dan gebrek aan enig geluid.
    
Nee, de stilte waar ik het over heb,
is rustig en warm,
aanwezigheid ten volle,
kan als muziek in de oren klinken
of je vanbinnen zachtjes doen zingen.

De stilte kan je de adem doen inhouden,
je sandalen doen uitdoen voor de 'heilige grond' die je betreedt.
De stilte is schoonheid.
Mysterievol.
Het geheim van het leven. 
Het wonder.

Liefde.

x

missen

Toch jammer dat jij zoveel moet missen ...
de mooie dingen die gebeuren,
onze lieve kinderen en kleinkinderen die het goed doen,
familie en goede vrienden die jou niet vergeten
en je nog steeds een warm hart toedragen.

Jammer ook dat wij zoveel moeten missen ...
jouw gezelschap, je schouderklopjes, je attente aandacht en bekommernis,
de leuke en ook ernstige gesprekken die we hadden,
je hulp en steun die je altijd vanzelfsprekend vond,
het fietsen, het samen er op uit trekken,
de respons, het klankbord,
je stem, je lach,
het samen zijn.

Eén moment waarop je niet goed werd tijdens je slaap ...
heeft het voor jou, voor mij, voor ons
ineens zo anders gemaakt.

favoriet

Onze lieve kleindochter speelt toneel ...
... en nog wel bij het toneelgezelschap 
waar jij jarenlang ook mee verbonden was
als man achter de schermen,
achter de geluidsinstallatie ...

Jouw favoriete toneelgezelschap,
waarvan we haast geen enkel stuk hebben gemist ...
heeft nu het gezelschap van ons kleinkind.

Wat zou je fier geweest zijn !!!
Apetrots !!!

herinneringen ...

Mooie herinneringen …

     ze doen me pijn,
     ze doen mij je nóg meer missen,
     ze doen mij beseffen dat ze in ’t echt nooit meer terugkomen …
     Maar ze maken me ook dankbaar …

Minder mooie herinneringen …

     ze doen me pijn,
     ze doen mij hopen dat ze voor jou nu geheeld zijn,
     dat alles nu goed is geworden …
     Ze maken me dankbaar omdat ik dat hopen kan,
     omdat ik erop mag vertrouwen dat je in goede handen bent nu ... 

pijn, en dankbaarheid

twijfels, en vertrouwen
gemis, en hoop
ontreddering, en ervaren van steun
weemoed, en moed
tegenzin, en zin aangeboden krijgen,   
verlaten voelen, en verbondenheid    
spijt om de gemiste kansen, en blij om wat heel goed is geweest …

zoveel gevoelens,

dubbele gevoelens,
tegengestelde gevoelens,

ze spelen allemaal mee …

uw zus

Vandaag is het precies 4 jaar geleden dat uw zus stierf.

We waren erbij.  Rond haar sterfbed.
Intense momenten samen met haar familie.

Je hebt ervan afgezien, haar te moeten missen.

Zoveel jeugdherinneringen van vroeger beleefde je opnieuw,
en zoveel laatste herinneringen werden heel belangrijk voor je.

Je vertelde er wel over, maar ook hield je veel emoties verborgen in je hart.

Dacht je – of had je het gevoel – dat ik het toch niet zou begrijpen ?
Of wilde je mij er niet mee belasten ?
Hoe vaak zat je stil in de verte te kijken …

Nu (de laatste 2 jaar) drong het pas goed tot me door

hoeveel verdriet je hebt gehad,
méér verdriet dan je had willen tonen.

 

(21 maart 2011)

 

Waar dacht je aan ?  Aan je geliefde zus ? 

Of wilde je gewoonweg de rust ervaren die de zee je gaf, en die je telkens weer deugd deed ?

 

*