Vandaag precies een half jaar geleden was je laatste dag.
Meer nog dan je sterfdag (een dag die ik liever wil vergeten)
is je laatste leefdag te herinneren waard.
Je hebt gewoon genoten van wat je die dag deed en organiseerde,
gewoon genoten van de babbeltjes met de mensen die je tegenkwam,
gewoon genoten en de gewone dingen gewoon laten gebeuren.
Het was zo gewoon, en zo vertrouwd.
Nu kijk ik terug naar de dingen van het verleden
als uit een vorig leven.
Enerzijds al zo lang geleden (waar zijn de dagen heen ?),
anderzijds nog zo kort (het voelt nog altijd zo vreemd !).
Ik bekijk de foto's en vind je er terug zoals je was.
Enerzijds doen ze pijn,
anderzijds houden ze je levend in mijn herinnering.
Want nee, ik wil je niet vergeten !
Hoe je was en wat je zei.
Hoe je keek en hoe je sprak.
Hoe je lachte en hoe je ernstig was.
Hoe je zwansde en hoe je het zag als er iets scheelde.
Hoe je bescheiden was en hoe je spontaan ter hulp kwam.
Hoe je vlot en gul was, hield van sociale contacten,
en hoe je ook boos kon zijn als ons (je familie, je vrienden) iets werd aangedaan.
Hoe je altijd opkwam voor jongeren
en hoe ook ouderen steeds op jou beroep mochten doen.
Hoe je een forse rondborstige kerel was en toch ook met een klein hartje.
Hoe je genoot van een glaasje of een pint in gezellig gezelschap
... en hoe je stil kon mijmeren en turen over het landschap.
Dankje Wim om wie je was.
En wie je voor mij, voor ons, altijd zal zijn.
beide foto's getrokken tijdens een vakantieke in Assmanshausen, nabij Rüdesheim aan de Rhein
(6 september 2009)
